dinsdag 8 juni 2021
 

Geschreven door Lianne Brand.

 

Rise Against is terug naar zijn oude geluid op “Nowhere Generation”

Rise Against is zo’n band die er voor je gevoel altijd al is geweest. Door de jaren hebben ze verschillende geluiden laten horen. Echter is de stem van zanger Tim McIlrath te herkennen uit duizend anderen. Wat bieden ze ons dit keer op “Nowhere Generation“?

We beginnen met een een intro die niet zozeer samenhangt met het eerste nummer “The Numbers“. Maar wanneer de track inzet, weten we direct waar we naar luisteren: Rise Against. Dit is waar hij bekend mee is geworden: snelle gitaren en de toffe energie van McIlrath. Met de krachtige tekst van het refrein zit het gelijk goed met het niveau van de plaat. Het tempo is iets marcherender in de daaropvolgende song “Sudden Urge“. Het lied is vooral gefocust op een Amerikaans tintje: “Like the fourth of July“. Niet voor iedereen is dit een gevoel waar zij aan kunnen relateren, maar dat maakt het nummer niet minder goed. De titeltrack “Nowhere Generation” is een waar lijflied. Met een enkele gitaar openen we en ook in het eerste couplet blijft het vrij minimalistisch. Het refrein, waar het nummer eigenlijk ook mee start, is iets wat heerlijk in je hoofd blijft zitten. Je gaat al mee zingen voor het einde van het nummer en je wilt hem ook gelijk weer opzetten.

Talking to Ourselves” en “Broken Dreams, Inc” gaan verder op ditzelfde niveau. Snel, hard en met een lekker ritme. Echter springen ze er niet dusdanig uit als de eerste drie. Aangekomen bij “Forfeit” komen we bij een nieuw laagje van de plaat “Nowhere Generation“. Een emotioneel nummer waar we niet in opgeven. Het is gezongen met zoveel emotie dat je er zelf ook even stil van wordt. Je luistert, je beseft wat hij zegt en hij trekt je mee in zijn verhaal. Het is prachtig en echt een pareltje. Op dit album blijven dit type gevoelens niet lang aanwezig: “Monarch” tilt de plaat nog even een trede hoger qua kwaliteit. Het is een nummer waarin je duidelijk maakt dat je niet meer de persoon van vroeger bent. Je bent beter en zorgt voor jezelf. Het is heerlijk om zo up-tempo knaller op het album te horen.

Wanneer we het einde naderen komen de laatste twee tracks “Middle of a Dream” en “Rules of Play” op ons bordje. Op “Middle of a Dream” persen we onze laatste energie er nog even uit. Eerst lijkt het redelijk rustig te beginnen, maar al snel gaan we op standje honderd en dit zet door tot het einde. Het allerlaatste nummer “Rules of Play” is tegenover alle andere tracks nog relatief rustig. Ondanks dat het lied een kei is, is het niet per se de kers op de taart. Misschien ook wel lastig met zoveel toppers op een album. Het voelt wel als een daadwerkelijke afsluiter van de plaat, omdat het eindigt met wat gepingel waardoor het zachtjes weg ebt.

Iedere fan van Rise Against heeft zijn vocalen weer bijgeschraapt. Want je kan niét stil blijven wanneer je naar “Nowhere Generation” luistert. Je boxjes zijn weer gestoft en je oren zijn weer schoon geblazen. De band heeft alles op alles gezet om een bom van geluid te leveren, want ze hebben nergens een steekje laten vallen. Had er soms een kleine pauze of intermezzo mogen zitten? Zeker wel, maar eigenlijk is zo’n knaller als deze meer dan welkom vlak voor de zomer. Wil je nog meer lezen over het album? Check ons interview en lees ons gesprek met bassist Joe Principe.

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 4 juni 2021
Label: Loma Vista Recordings

Laat een reactie achter:

Spotify playlist