woensdag 7 oktober 2020
 

Geschreven door Maurits Neelis.

 

Amaranthe zet vertrouwde geluid voort op “Manifest”

Toen Amaranthe in 2011 met zijn self-titled debuutalbum kwam, viel dat direct goed in de smaak. Waar metalcore vaak hetzelfde klinkt, doet Amaranthe het anders door de sterk aanwezige elektronische elementen en het feit dat ze maar liefst drie vocalisten hebben. Nu komt de band alweer met zijn zesde album, “Manifest”.

De plaat opent met “Fearless”, een nummer dat ons direct laat horen wat we de komende veertig minuten kunnen verwachten: upbeat metal met flink wat synthesizers. Het couplet is vrij zwaar en dat maakt headbangen onvermijdelijk. Het refrein daarentegen heeft een energieke en vrolijke sfeer. De stemmen van zangeres Elize Ryd en zanger Nils Molins helpen daar goed aan mee door hun uitstekende samenwerking. Om het af te maken zit er nog een kort maar krachtige gitaarsolo in de brug. Dit is Amaranthe hoe we hem kennen!

De single “Viral” is iets minder heavy, maar heeft wel een stevige beat waar je niet stil bij kan blijven zitten. Dat gezegd hebbende, is dit niet een van Amaranthe’s sterkste nummers. De gitaarriff blijft voor het grootste deel van de track hetzelfde, zowel in de coupletten als refreinen, waardoor het een beetje eentonig klinkt. Voor liefhebbers van elektronica is de breakdown om van te smullen: iets minder gitaar en iets meer synths.

Na het kalmere “Viral” gooit de band het tempo en energieniveau flink omhoog met “Adrenaline”. In de coupletten spelen de gitaren in een breakdown-achtig tempo. Dat zetten ze in de refreinen voort, maar dan met iets meer afwisseling. Ook de vocals van Ryd geven de refreinen hun eigen karakter. Een gitaarsolo later in het nummer weet je aandacht te grijpen: Olof Mörck weet hoe hij met zijn gitaar om moet gaan, en dat horen we niet alleen hier, maar door het hele album.  

“Olof Mörck weet hoe hij met zijn gitaar om moet gaan.”

“Crystalline” is de ballade op het album. Geen synths, maar piano en viool leiden ons het eerste couplet in. Ryds stem past er perfect bij en laat je geheel tot rust komen. Dan komen de gitaren en drums erbij. Molin neemt het stokje over van Ryd en laat zijn stem eens goed horen — en hij heeft nogal een stem! In het laatste refrein bereikt het nummer zijn hoogtepunt met een geweldig duet van beide vocalisten. De band slaat de plank hier zeker niet mis!

Amaranthe experimenteert niet veel op dit album, maar hij waagt zich wel in de rapwereld met “BOOM!1”. Screamer Henrik Englund Wilhelmsson scream-rapt razendsnel door de coupletten heen onder begeleiding van zware gitaarriffs. Maar er wordt meer geëxperimenteerd: “Hey, let me try,” zegt Ryd voordat ze een brute scream ontketend. De band had duidelijk het plan om geen serieus, maar een lollig nummer te maken. Dat wordt extra duidelijk na de geweldige drumsolo in de brug. Daar bezorgt Heidi Shepherd van Butcher Babies namelijk de meest gênante pre-breakdown roep aller tijden: “Oh wow! That’s so cool, GG. What else goes boom?”, met het antwoord: “The breakdown goes BOOM!”. Hoewel dit nummer absoluut niet serieus genomen kan worden, is het wel een heerlijke toevoeging op het schijfje. Het springt het eruit door de vrijheden die Amaranthe hier durft te nemen. Het is te hopen dat ze iets van deze energie meenemen naar het volgende album.

Al met al is Amaranthe weinig vernieuwend op “Manifest”, maar dat maakt niet zo veel uit: de band weet wat hij doet en hij doet het goed. Toch verraad “BOOM!1” iets van zijn potentie om verder uit te breiden. Zal de volgende plaat een nieuwe richting opgaan? Dat wordt afwachten. Tot die tijd hebben we in ieder geval een heerlijk oldschool Amaranthe-album om van te genieten.

Beoordeling: 8/10
Releasedatum: 2 oktober 2020
Label: Nuclear Blast

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist