dinsdag 13 april 2021
 

Geschreven door Sanne Raatjes.

 

Årabrot speelt compleet eigen genre op “Norwegian Gothic”

De naam Årabrot zegt menig persoon waarschijnlijk niet veel. Maar toch zijn de Noren al twintig jaar bezig en brengen ze hun negende album “Norwegian Gothic” uit. Maar dat is eigenlijk nergens voor nodig gezien de rockers een artistieke combinatie tussen noise-rock, sludge, doom en post-punk geven. Årabrot weet zich steeds verder te ontwikkelen in een surrealistische wereld en laat dat maar al te graag horen!

Het album opent met “Carnival of Love”, een track die je gelijk meetrekt in een universum vol geraffineerde progressieve punk en grunge. Alsof je in een alternative rockfilm uit de jaren 90 zit. Tijdens het intro is voornamelijk de stem van zangeres Karin Park te horen, die ook behoorlijk blijkt te kunnen grunten en wordt er opgebouwd naar het middenstuk waar ook zanger Kjetil Nernes te horen is. Door de excentrieke melodieën blijft je aandacht erbij hangen en heeft het een veelbelovende start.

Vloeiend gaat het intronummer over in “the Rule of Silence”. Het is bizar hoe snel je van een wereld vol grunge overschakelt naar een track dat een en al electro-pop uit de jaren tachtig is. Met vele synths en een goede drumlijn wordt er op een theatrale wijze een verhaal verteld. Duidelijk komt naar voren dat de band goed heeft gekeken naar gothic/punkband Bauhaus. Årabrot blijft nog even in die sfeer met het volgende nummer, “Feel It On”, wat erg catchy is, ondanks dat er wederom verschillende stijlen in een blender zijn gegooid.

“The Lie” en “The Crows” zijn lekkere grunge songs waarvan je jezelf afvraagt waarom dit niet gewoon op de radio te horen is. Want er is gewoon niks mis mee. “Kinks Of The Heart” lijkt daarintegen weer flink op het openingsnummer. Het is progressief, heeft een stevige baslijn en met een impressief tempo komt het als een raket door je speakers zetten. Toch wel een van de betere nummers op “Norwegian Gothic”.

Halverwege het schijfje vinden we “Hallucinational”: een soundscape die je de stuipen op het lijft jaagt. Totdat Karin Park naar opera-stem inzet en je opeens in een ingetogen, emotioneel nummer zit. “(This Is) The Night” zet je gelukkig weer met beide benen op de grond en raast je voorbij zoals ook Ramones dat zou doen. Het is energiek, harde drum en dansbaar tegelijk. Aan het einde van het liedje, voegt Karin Park haar stem weer toe en op een of andere manier doet dat je denken aan System of a Down.

“Het voelt bijna alsof je naar een of andere hippieband uit de jaren zeventig zit te luisteren, waarvan de boodschap “vrijheid blijheid” is”

Het zal Årabrot niet zijn als er geen aanstekelijk en overenthousiaste track op het album zou staan. Dat idee hebben ze verwerkt in “Hard Love”. Het voelt bijna alsof je naar een of andere hippieband uit de jaren zeventig zit te luisteren, waarvan de boodschap “vrijheid blijheid” is. De jaren zeventig hebben ze ook meegenomen op “Hounds of Heaven”. Maar dan de rockkant. Het brengt je orgels, een melodie met een marcherende opbouw en een oorwurm van een tekst waardoor je niet stil kunt blijven zitten. “Deadlock” sleurt je daarentegen in een duistere wereld, waarbij de invloeden van Jim Morrison, Rammstein en Kraftwerk goed samen komen. Dit moet je gehoord hebben, want de opbouw en overgangen zijn fenomenaal.

We sluiten het album af met “the Moon is Dead” wat eigenlijk een chaotische, onsamenhangende instrumental rotzooitje is. Het is zo vreselijk, dat je bijna boos kan worden op het feit dat dit het einde van zo’n prachtig album is. Helaas.

Zestien nummers is best een aantal voor albums tegenwoordig. Hoewel er een paar intronummers op “Norwegian Gothic” te vinden zijn, voelt het in ieder geval niet als een lange zit. Omdat Årabrot zo experimenteel en gevarieerd is, is er voor ieder wat wils te vinden op het schijfje: en dat is precies waar je komt.

Beoordeling: 7.5/10
Releasedatum: 9 April 2021
Label: Pelagic Records

Laat een reactie achter:

Spotify playlist