zaterdag 10 november 2018
 

Geschreven door Ellemieke Hertgers.

 

Architects’ “Holy Hell” is een therapeutische achtbaan

Het jaar 2016 heeft Architects voor eeuwig veranderd. De band bracht dat jaar het toonaangevende “All Our Gods Have Abandoned Us” uit. Maar die succesvolle release werd een paar maanden later compleet overschaduwd door het tragische overlijden van gitarist Tom Searle. De band besloot het verdriet om te zetten in pure wilskracht en de eerste uiting daarvan heet “Holy Hell”.

De plaat opent met “Death Is Not Defeat”. De track klinkt bijzonder snel en melodisch. Dit doet echter niks af aan de bruutheid van de muziek. De toonladders, hoge screams en onmenselijk lage baslijnen vliegen je om de oren. Die snelheid wordt halverwege het nummer ingedamd en maakt plaats voor een break zoals alleen Architects dat kan: afgekapte, lage akkoorden met het keiharde geschreeuw van  zanger Sam Carter en opgefokte drums. Heerlijk.

Na de opener volgt “Hereafter”. De opbouw naar het melodische refrein is eenvoudig, maar precies goed. Je hoort lekker zware gitaarpartijen, rammende drums en diepe bas. Gooi daar de fantastische screams van Carter bovenop en je kan eigenlijk alleen maar instemmend meeknikken op dit geweld. Tevens hoor je op deze track de eerste ‘blegh’ van het album. Ook “Mortal After All” laat niet per se iets vernieuwends horen, maar wat dit nummer zo lekker maakt zijn de onheilspellend valse bends op de gitaar.

Een van de smerigste nummers van de plaat is titeltrack “Holy Hell”. Dat feit zit hem niet eens in het refrein of de coupletten, want dat is allemaal vrij melodisch. Maar het venijn zit hem in de break: halverwege het nummer blijft nagenoeg alleen het vuige geschreeuw van de zanger over, waarna de gitaar er ranzig, out-of-tune in knalt. Je voelt je hierna gewoon vies. Hoewel de band tot dusver vooral meer melodie laat horen, kan hij ook nog ouderwets beuken. Precies dat krijg je voorgeschoteld op “Modern Misery” en het korte maar krachtige “The Seventh Circle”. Van melodie is op deze tracks weinig sprake. Je hoort hier pure agressie.

Dit album staat compleet in het teken van leven en dood. Het meest sprekend is misschien wel het volgende stuk uit “Dying To Heal”: “We see no silver linings when the days are so dark.” De lyrics zijn de aanloop naar een onheilspellende, zware break. De zwaarbeladen muziek grijpt je op dit soort momenten echt bij je strot. Zo ook op nummer tien van de plaat, single “Doomsday”, waar eigenlijk geen woord aan vuil gemaakt hoeft te worden. Hij staat als een huis en komt emotioneel echt binnen. De plaat wordt afgesloten met de ballad “A Wasted Hymn”. De combinatie tussen screams en clean vocals, toonladders, subtiele drums en atmosferische geluiden maken dit een meer dan gepaste afsluiter.

Holy Hell” is therapeutisch, van begin tot eind. Niet alleen voor de mannen van Architects zelf, maar ook voor de luisteraar. Het album ademt onmacht, verdriet en frustratie. Maar tegelijkertijd toont het ook een ongelofelijke wilskracht, energie en trots. Architects heeft misschien nog nooit zo kwetsbaar en tegelijkertijd zo vastberaden geklonken. Op deze manier terugkomen na een dergelijk traumatisch verlies overtreft simpelweg alle verwachtingen.

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 9 november 2018
Label: Epitaph Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist