zondag 12 augustus 2018
 

Geschreven door Michelle Huizen.

 

As It Is kaart moeilijke onderwerpen aan op “The Great Depression”

De Britse band As It Is heeft in het verleden twee platen uitgebracht: “Never Happy, Ever After” en “okay.”. Deze zijn beide gevuld met poppunkmateriaal dat meer pop dan punk is. De promotie van zijn derde studioalbum bracht de nodige media-aandacht met zich mee: met emokapsels à la My Chemical Romance en zwart omlijnde ogen, lijkt de band qua imago een compleet andere kant op te gaan. Zal “The Great Depression” ook muzikaal gezien iets nieuws brengen?

Deze plaat is een conceptalbum en gaat onder meer over de romantisering van depressie. Het verhaal wordt verteld door de ogen van een jongeman die hiermee moet omgaan. De band heeft om dit duidelijk te maken de tracklist in vieren gedeeld, te beginnen met “Stage I: Denial”. Opener “The Great Depression” laat direct horen dat de band op dit album behoorlijk experimenteert. Een theatraal couplet start het nummer, maar al snel explodeert dit in een groots refrein. Je hoort volle, energieke instrumentatie zoals we die van As It Is gewend zijn. “The Wounded World” kent dezelfde energie, maar met een kleine verrassing in de bridge: ruige vocalen. Deze hebben we sinds het vroege materiaal van deze band maar weinig gehoord en het is een aangename verrassing dat ze op deze plaat weer aanwezig zijn. Sowieso is de stem van frontman Patty Walters op dit album volwassener en minder nasaal, wat de de luisterervaring vele malen prettiger maakt.

Na het upbeat nummer “The Fire, The Dark” is het tijd voor het tweede deel van de plaat: “Stage II: Anger”. De track “The Stigma (Boys Don’t Cry)” geeft de luisteraar materiaal om over na te denken, namelijk het stigma van depressie bij het mannelijke geslacht. “Keep it all inside, ’cause boys don’t cry”, roept Walters gefrustreerd uit in de bridge. Tot nu toe zijn de nummers allemaal relatief snel, maar daar brengt “The Question, The Answer” verandering in. Dit is een gevoelig, deinend nummer over onwetendheid over de dood. Door de xylofoon klinkt het op momenten bijna als een slaapliedje, wat op een rare manier goed past bij het onderwerp. Helaas is het nummer wel wat eentonig en minder pakkend dan andere tracks op de plaat.

Eenmaal aangekomen bij “Stage III: Bargaining” brengt “The Reaper” direct verandering in het tempo. Harde drums, een ontzettend lekkere riff en een meezingbaar refrein zorgen ervoor dat dit een hoogtepunt van de plaat is. De feature van Aaron Gillespie van Underøath voegt hier eigenlijk maar weinig aan toe; wat meer agressie was leuk geweest. “The Truth I’ll Never Tell” is een van de meest catchy en typische poppunktracks op het album. Deze melodieën zullen live geheid zorgen voor een enorme reactie van het publiek.

Het slotstuk van de plaat komt in de vorm van “Stage IV: Acceptance”. “The Haunting” neemt weer een theatrale wending en de band twijfelt opnieuw niet om een lastige onderwerp aan te kaarten. “When idols give you peace of mind, then cross the line; he wanted you, did he force you to?” Soms is het even schrikken hoe eerlijk As It Is op deze plaat is, want seksueel misbruik binnen de muziekscene is niet iets waar veel muzikanten in hun materiaal over praten. Daarom is het des te knapper dat ze het toch doen. “The Hurt, The Hope” begint rustig en sereen, maar bouwt op naar een enorme afsluiting. Het nummer “The End.” mag nog met een groots refrein het album op een goede noot eindigen.

Het is verfrissend dat As It Is op “The Great Depression” moeilijke onderwerpen aan het licht brengt die veel andere bands binnen deze scene lijken te negeren. Daarbij klinken de mannen een stuk volwassener dan op hun vorige platen en zijn ze niet bang geweest om te experimenteren. Met zo een goed geheel, is het de band snel vergeven dat er nog enkele kleine verbeterpuntjes zijn. Goed gedaan As It Is, goed gedaan.

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 10 augustus 2018
Platenlabel: Fearless Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist