donderdag 3 juni 2021
 

Geschreven door Sanne Raatjes.

 

Atreyu laat je alto-hart smelten op “Baptize”

Twee decennia lang is Atreyu al bezig met muziek. De Amerikaanse metalcoreband behoort tot een van de rapmetal pioniers uit de zero’s. Zo stonden ze op het podium met onder andere Linkin Park, Avenged Sevenfold, Deftones, Slipknot en Bring Me The Horizon. Toch zijn er behoorlijk wat bands uit die tijd, die eigenlijk allang met pensioen hadden moeten gaan. Is dit voor Atreyu ook het geval of weten ze zich nog te onderscheiden van de hedendaagse muziek met hun nieuwe album “Baptize”?

Het schijfje opent met “Strange Powers of Prophecy”, waar geluiden die lijken op een didgeridoo vervagen in elektronische zanglijnen. Echt metalcore klinkt het niet, maar het zet je wel op scherp. Zo klinkt ook de intro van titelnummer “Baptize” niet denderend en word je toch wat sceptisch. Totdat er keihard ‘baptize’ wordt geschreeuwd en het losbarst in een song zoals vele metalcorebands tegenwoordig klinken. Instrumentaal rustige stukjes met vooral zang op de voorgrond worden afgewisseld met stukjes waar vooral de drum flink gas geeft en de zanger ook zijn grunt skills laat horen. Zo klinkt “Save Us” als “Happy Song” van Bring Me the Horizon. Maar dan met heftig gitaarwerk erin en een feest van synthesizers op het eind. Het barst pas echt los op “Underrated”, wat een knaller! Vanaf de eerste toon hoor je ‘Burn, watch it burn’, op een “Roots, Bloody Roots” manier, door de clean vocals heen geschreeuwd. En dat is precies wat het nummer zo goed maakt: stevige gitaren, snel opbouwend tempo en catchy refreinen die de grunts afwisselen. Halverwege wordt er ook gerapt en worden er duistere, lage gitaarriffen ingezet. Op zich had de breakdown erna heftiger gekund, maar het is niet erg. “Broken Again” en “Weed” zijn daarentegen wat meer clean en hardrock georiënteerd. Wederom wordt er, op “Weed”, een dikke grunt ingezet wat zo door kan naar een breakdown. Maar ook hier wordt die vroegtijdig afgekapt, jammer.

Hierdoor wordt het nummer wat opgehypet en is het zeker een pluspunt voor de creativiteit.”

Na de rockballad “Dead Weight”, wordt er met elektronische invloeden “Catastrophe” ingezet. De track is van hetzelfde kaliber als “Underrated”, maar dan met veel ‘oh-oh-oooohs’ op de achtergrond. En waar je bij de voorgaande nummers met een rotgevoel achterbleef, is er hier wel een dubbele (!) breakdown in te vinden met diepe grunts en drums. Dit gaat een goed feestje worden tijdens liveshows. Ook “Fucked Up” is een mooie samenwerking tussen de cleans en grunts, maar het klinkt net een tikkeltje agressiever. Hierdoor kunnen refreinen, die met hoge clean vocalen worden gezongen, als een bummer voelen. Maar toch neemt het geschreeuw de overhand. Het is een stijl waarvan je moet houden en hetgeen wat Atreyu typeert.

Net als “Sabotage Me”: het is leuk, maar klinkt als een hedendaags dertien in een dozijn metalcorenummer. Gelukkig wordt dat snel goed gemaakt op “Untouchable”, waar Papa Roach zanger Jacoby Shaddix meezingt. De track heeft een lekkere beat, is vrolijk en makkelijk mee te zingen. Halverwege wordt de vrolijke gitaarrif omgezet in een onheilspellende lage riff, waar daarna de elektronische invloeden weer te horen zijn. Voordat je het doorhebt is de song alweer afgelopen. Het is bijna jammer dat er in het gehele nummer niet gerapt is, gezien deze twee bands daar juist bekend om staan.

“No Matter What” opent als een rockballad, maar al snel wordt dat plan geschrapt en komt er een meeslepende, melodieuze track naar voren. Het geeft je hoop, laat je meebleren en zelfs luchtgitaarspelen tijdens een gitaarsolo. Door de duidelijk hoorbare betekenis, het feit dat je nooit alleen bent en je niet moet opgeven, is dit een mooi ingetogen nummer dat vele fans een hart onder de riem zal steken. De zanger van Trivium, Matt Heafly, is te vinden op “Oblivion”. Zoals meer tracks van Atreyu is dit nummer ook weer ‘opgedeeld’. Refreinen met hoge cleans en catchy melodieën en de ruige metal-kant. De intro gaf Avenged Sevenfold vibes, maar daar houdt het ook bij op. Een gemiste kans als een trashmetal-artiest uitnodigt. Een echte hymne wordt er beloofd op “Warrior”, waar blink-182 drummer Travis Barker in meespeelt. Ook deze samenwerking is niet heel denderend. Maar toch zijn het dit soort waar vele mee beginnen voordat ze andere metalgenres ontdekken. Maar teksten als “What doesn’t kill me makes me stronger” zijn echt tenenkrommend. Aan het einde is er wel een opvallende drumpartij te horen: alsof er een hele drumband is uitgenodigd. Hierdoor wordt het nummer wat opgehypet en is het zeker een pluspunt voor de creativiteit.

“Baptize” is duidelijk opgedeeld in twee verschillende stijlen. Waar “Warrior”, “Catastrophe”, “Save Us” en “Underrated” echte beukers zijn, is de rest wat oppervlakkig en heb je het eigenlijk al na een paar keer gehoord. En dat is helemaal prima, gezien Atreyu toch een beetje jeugdsentiment blijft. Dat sentimentele gevoel is dan ook echt hetgeen waardoor je gefascineerd naar het album blijft luisteren.

Beoordeling: 7/10
Releasedatum: 4 juni 2021
Label: Spinefarm Records

Laat een reactie achter:

Spotify playlist