donderdag 26 oktober 2017
 

Geschreven door Ellemieke Hertgers.

 

August Burns Red – Phantom Anthem

August Burns Red maakt al sinds 2003 onverbiddelijk harde metalcore en heeft zichzelf daar groot mee gemaakt. Sinds 2005 brengen de mannen elke twee jaar braaf een plaat uit. Het lijkt nog als de dag van gisteren dat het verfrissende “Found In Far Away Places” het levenslicht zag. Toch dient de opvolger zich alweer aan in de vorm van “Phantom Anthem“. Houdt de band deze sterke lijn vast?

August Burns Red opent lomp hard met smerige gitaarriffjes op “King of Sorrow“. Na een minuut volgt al een rustig stuk, dat perfect in de track past. Naadloos vloeien de solerende gitaarpartijen weer over in het couplet. De bridge wordt, net als het rustige stuk, overladen met melodische gitaarpartijen. Daarna keren de heren terug naar dezelfde moddervette melodie als in het intro. Het geeft de openingstrack een heel diverse, interessante sound. Al snel blijkt dit, net als op voorganger “Found In Far Away Places“, de rode draad: de afwisseling tussen keihard beuken, melodie en briljante solo’s.

Dit flikt de band onder andere ook op “The Frost”, en is misschien wel het mooiste nummer van de hele plaat. Want hij is veruit het meest melodisch, maar ook één van de snelste. Een stuk aanvallender is “Lifeline“. Je wordt meteen vanaf de eerste seconde figuurlijk gezien in je gezicht gestompt. Dit doet je tot dusver ook het meest terugdenken aan “Messengers“. Net wanneer je denkt dat het too much wordt, schakelt August Burns Red weer over op een intermezzo met uiterst gevoelige gitaarpartijen. De overgang is vrij abrupt, maar past perfect. Precies deze trucjes zorgen ervoor dat de agressieve muziek behapbaar en interessant blijft om naar te luisteren.

Als je juist fan bent van het snoeiharde werk van August Burns Red, dan kom je ook aan je trekken op dit album. Zo is “Invisible Enemy” vier minuten lang opgefokte razernij. Ook het daaropvolgende “Quake” ontbreekt niet aan energie. De blastbeats en duizelingwekkend snelle gitaarpartijen zorgen ervoor dat je aandacht niet verslapt. Het geheel wordt samengesmeed door een ijzersterk, strijdlustig gitaarloopje van gitaarvirtuoos JB Brubaker. De Amerikanen doen niet aan cheesy outro’s. De laatste track van de plaat is het magnifieke “Carbon Copy“. Dit zijn veruit de meest dissonante gitaarpartijen van het album. Gruwelijk!

August Burns Red is die grote boze kerel in de moshpit, maar die je wel opraapt na een flinke beuk. Zo is “Phantom Anthem” ook: pittige kost, maar vermakelijk om mee te stoeien. Rammende metalcore, maar ook genoeg rustmomenten in de songs. Het is goed dat de band deze rustigere stukken inbouwt, zodat de zit van 54 minuten prima vol te houden is. Vooral JB Brubaker, Brent Rambler en Matt Greiner, de gitaristen en drummer van de band, verdienen een staande ovatie. Ze blijven zich namelijk ontwikkelen. De vocale kwaliteiten van zanger Jake Luhrs zijn daarentegen constant. Dat is zowel een plus- als minpunt, want vocale variatie was voor de verandering leuk geweest. Het mag de pret echter niet drukken, want “Phantom Anthem” is gewoon een lekkere plaat.

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 6 oktober 2017
Label: Fearless Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist