vrijdag 21 december 2018
 

Geschreven door Sanne Paaij.

 

Baden in het bier tijdens No Fun At All in Paard, Den Haag

Op donderdagavond 20 december 2018 kunnen alle punkrockers van boven de dertig zich weer even jong voelen. De Zweedse band No Fun At All komt namelijk de kleine zaal van Paard op zijn kop zetten. De skatepunkers namen in 2001, na ruim tien jaar gespeeld te hebben, afscheid van het bandleven. Sinds 2013 is No Fun At All echter weer op volle sterkte terug. Het vijftal speelde afgelopen zomer al op meerdere Europese festivals, maar een clubshow is nog niet zo vaak voorgekomen. De avond wordt geopend door Antillectual en Drunktank.

Het uit Nijmegen en Utrecht afkomstige drietal Antillectual heeft vanavond de eer om als eerste het podium te betreden. Als om 20.00 uur de eerste noten worden aangeslagen, staat er nog maar een handjevol mensen in de zaal. Begrijpelijk; het is tenslotte donderdag en zoals frontman Willem Heijmans zegt: “Jullie moesten vast ook werken vandaag en hebben pas net jullie bordje eten op, net zoals wij“. Het maakt voor Antillectual niet heel veel uit; de band bestaat al achttien jaar en heeft inmiddels al veel zalen mogen opwarmen. Door de jaren heen stonden de mannen onder andere in het voorprogramma van Bad Religion, NOFX en BoySetsFire. De melodische punkrock die Heijmans met zijn bandgenoten Toon van Kouteren en Riekus van Montfort brengt is een heerlijk begin van de avond, terwijl de zaal rustig volloopt.

Voor de punkrockers van Drunktank is het vanavond een thuiswedstrijd. Het viertal uit Den Haag mag om 21.00 uur zijn set aftrappen en hoewel het al flink druk aan het worden is, blijft het publiek toch enigszins achterin hangen. De band is van mening dat er wel iets meer gefeest mag worden en frontman Pim Troost belooft shotjes Jägermeister aan degenen die het hardst participeren vanavond. Dit laat een groepje dat voor het podium staat zich geen twee keer zeggen en al snel is de eerste pit een feit. Het harde werken wordt beloond en Troost deelt shotjes uit die op ingenieuze wijze aan zijn gitaarband zijn bevestigd. Drunktank speelt krachtige punkrock met metal- en hardcoreinvloeden, waarbij het lastig is om stil te blijven staan. Na een halfuur zit het er toch echt op voor de mannen, maar het mag duidelijk zijn dat de toon goed is gezet voor de hoofdact van vanavond.

Rond 21.45 uur komt No Fun At All bescheiden het podium op. De band neemt zijn positie in en trapt de set af met “Believers“, afkomstig van zijn in 1994 uitgebrachte debuutalbum “No Straight Angles“. Vanaf dat moment doet de band waarvoor hij gekomen is: nummers spelen. De ene na de andere meezinger komt voorbij en wordt ook als zodanig ontvangen door het publiek. Alle tracks worden woord voor woord meegeschreeuwd en het duurt niet lang voordat de toeschouwers zich dusdanig laten meeslepen dat het bier alle kanten opvliegt. In no time zijn de eerste T-shirts doorweekt en de glijpartijen in de pit begonnen. Gelukkig weten de fans zichzelf goed te vermaken, want er is weinig sprake van interactie vanuit de band. Frontman Ingemar Jansson lijkt zich zelfs ietwat ongemakkelijk te voelen in deze rol. No Fun At All speelt vooral tracks van zijn debuutalbum en de opvolger “Out of Bounds“, maar ook de vier hierna uitgebrachte platen krijgen aandacht. Wat opvalt is dat er slechts één nummer wordt gespeeld van “Low Rider“, het schijfje dat de band uitbracht op zijn eigen platenlabel in 2008.

Na een uur lang knallen laat Jansson weten dat het einde van de show in zicht komt en wordt de set afgesloten met “Out of Bounds” en “Spirit“. Na slechts een paar minuten verschijnt No Fun At All echter weer op het podium voor een flinke toegift. “Catch Me Running Round” wordt ingezet en de frontman vraagt om een cirkelpit. Dit is vrij lastig in de kleine zaal van Paard, maar dat betekent niet dat het publiek het niet probeert. Een groep fans rent in de rondte, maar de vloer blijkt nu toch echt te glad en valpartijen zijn niet meer te vermijden. De volgende, en laatste, vier tracks kunnen gelukkig weer gewoon op de plaats woorden meegeschreeuwd. Na “Beat ’em Down” en de afsluiter “Master Celebrator” zit het er echt op voor No Fun At All. Na vijf kwartier is het tijd om afscheid te nemen, hopelijk is het dit keer niet voor lang.

Ondanks dat de Zweden het koel hielden op het podium, was daar in de zaal niks van te merken. Het publiek is allang blij met deze uitzonderlijke clubshow van No Fun At All en heeft dan ook een avond op zak om niet meer te vergeten.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist