zaterdag 4 maart 2017
 

Geschreven door Michelle Huizen.

 

Black Volvo – Bad Driving

Het uit Amsterdam komende Black Volvo bestaat al sinds 2010 en speelde met zijn eerste plaat “Once We All Were Wolves” tientallen shows in zowel Nederland als Engeland. Een behoorlijke prestatie. Met zijn tweede album, “Bad Driving”, brengt de band zeventien nieuwe nummers.

De plaat opent met een kort gitaarintro, gevolgd door een razernij aan instrumenten en rauwe vocalen. Meteen bij de eerste track, “To Shit Is To Live”, grijpt de band de luisteraar bij de strot. Dit geweld gaat genadeloos door op de tracks “Paranoia” en “Punkrock Family”. De chaos wordt wel iets gebalanceerd door de refreinen. Dit is bij de meeste tracks een herhaling van dezelfde woorden, waardoor ze in je hoofd blijven hangen.

Deze refreinen zijn één van de weinige manieren waarop deze plaat variatie biedt. “Bad Driving” is voor de rest namelijk enigszins eentonig: het is snel en het gaat hard, maar heel veel meer gebeurt er niet. De band houdt zich op bijna geen enkel moment in. Dit heeft als gevolg dat het moeilijk is de nummers uit elkaar te houden. Dit betekent niet dat de muziek niet goed is. De vocalen op de track “Repeat Again & Again” zijn bijvoorbeeld ontzettend sterk en de riff en de hook op “Eagle Mind” zijn om ‘u’ tegen te zeggen. Los klinken de nummers gewoon prima, maar door de weinige afwisseling stoppen ze op een gegeven moment met écht interessant zijn. Hierdoor kan de plaat soms vervelen.

Op de track “Woodwork Saved My Life” gebeurt er wel iets opmerkelijks. Voor het nummer begint hoor je een klein Nederlandstalig geluidsfragment. “Nee, niet doen, jongen! Dit moet je juist voelen, als liefde! Dit is het vuur!”, klinkt een mannenstem. Veel bands in de Nederlandse scene durven niet te laten zien waar ze vandaan komen, vooral als hun werk Engelstalig is en ze ook buiten hun eigen land spelen. Black Volvo laat met dit subtiele accent zien dat dit bij hem niet het geval is. Voor de rest is deze track, zoals de rest van het album, vlug en ruig.

De plaat sluit goed af. Op de laatste song “Rebel Revolution Red Wine” wordt een goed klinkend riffje door het hele nummer herhaald. In het refrein geeft de band nog eens alles wat hij in zich heeft. Aangekomen bij de bridge stoppen de instrumenten en zijn alleen de vocalen te horen, die opnieuw bewijzen zeer solide te zijn. De korte afbouw, met een bijna reggae-achtig ritme, zorgt ervoor dat het album op een aparte manier eindigt.

Met “Bad Driving” levert Black Volvo kwaliteit op zowel instrumentaal als vocaal gebied. Wel had deze plaat meer afwisseling mogen hebben, zodat deze nog beter de aandacht van de luisteraar blijft vasthouden. Een leuk album voor mensen die van punk houden, maar al met al niet veel memorabels.

Beoordeling: 6,5/10
Releasedatum: 17 maart 2017
Label: TNS Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist