zaterdag 1 mei 2021
 

Geschreven door Sanne Raatjes.

 

Blackbriar presenteert een mysterieuze, nieuwe dimensie met debuut “the Cause of Shipwreck”

Het lijkt er op dat we een nieuwe band kunnen toevoegen aan het lijstje “symfonische gothic rock”: Blackbriar. De Nederlanders hebben eerder al verschillende EP’s uitgebracht, maar nu is het tijd om echt hun debuut te maken. “The Cause of Shipwreck” moet een album zijn waar zowel muzikaal als thematisch nieuwe dimensies worden geopend. Met thema’s als de natuur, mythische wezens, duisternis en liefde proberen de dame en heren je echt een verhaal te vertellen.

Blackbriar wordt vergeleken met Epica en Within Temptation en in het openingsnummer “Confess” wordt het duidelijk waarom. Bij de eerste noot wordt je een dromerige wereld ingesleurd en ben je opslag verliefd op de band. De track heeft een goede en stevige opbouw en drukt gelijk een stempel op hun werk. “Weakness and Lust” opent daarentegen heel rustig en theatraal. Toch heeft het nummer, als je goed luistert, een harde metalriff erin zitten die erg meeslepend is. Hierdoor kan het ook niet anders dan dat je mee begint te bewegen op het ritme van de muziek. Halverwege het liedje vallen de instrumenten weg, waardoor je de engelenstem van frontvrouw Zora Cock goed kunt horen.

Heel subtiel worden de sprookjesachtige geluiden ingewisseld voor toch wat meer hardere rockgeluiden op “Through The Crevice“. De gitaren hebben meer het grove geluid en zijn ook duidelijker te horen. Ook wordt het tempo flink omhoog gegooid en zit er een goede drumopbouw in waardoor je wacht op iets van een breakdown. Deze komt niet, maar wel een heerlijke gitaarsolo, waarna het hoge stemgeluid van Zora terugkeert. Met golvende melodieën gaat het schijfje verder met “The Séance”. Hierbij wordt er gebruik gemaakt de kulning-techniek, waarbij je dierenkreten en de akoestiek van het landschap combineert met je stemgebruik. Ergens doet deze manier van zingen je denken aan Kate Bush.

“Het is misschien wat eigenaardiger, maar wel hetgeen waar Blackbriar voor staat.”

Halverwege het schijfje is de rockballet “You’re Haunting Me” te vinden. Een song zonder teveel gedoe. Het benadrukt de kwaliteiten van Zora goed, het nummer is een prima achtergrondmuziekje maar verder is het niet mega spectaculair. Het wordt allemaal iets duisterder op “Walking Over My Grave”, wat op een of andere manier toch een catchy track is. Mysterieus wordt het ook op “Selkie”, waar er op een verhalende manier wordt verteld over een mythisch schepsel dat zeehonden kan veranderen in een mens. Het is misschien wat eigenaardiger, maar wel hetgeen waar Blackbriar voor staat.

“Deadly Diminuendo” is een stevig lied wat laat zien dat de band naast zachte verhaaltjes er ook flink erop los kan gaan. Zo ook op slotnummer “Lilith Be Gone”. De instrumenten klinken stevig en duidelijk en het heeft een hoog energielevel. Met teksten als “Some say I am the devil’s servant” is het net wat geheimzinniger en donkerder dan de voorgaande nummers. Met een verrassend eind qua zanglijnen, wat niet uit te leggen valt maar je echt moet horen, komt het album ten helaas einde.

Dat Blackbriar wordt vergeleken met Epica en Within Temptation is meer dan terecht, maar toch is het ook totaal anders. Echt een genre is er niet aan te geven. Het is iets wat je moet ervaren en voelen. Omdat het zo theatraal en sprookjesachtig is, is “The Cause of Shipwreck” ook voor niet-metalheads aan te raden. Hier gaan we nog veel van horen, dus tijd om uit de schaduw te stappen!

Beoordeling: 8/10
Releasedatum: 23 april 2021
Label: Eigen Beheer / Blackbriar Music

Laat een reactie achter:

Spotify playlist