zaterdag 2 juli 2016
 

Geschreven door Melanie Snoei.

 

Blink-182 – California

Op de 182e dag van het jaar brengt Blink-182 zijn nieuwste schijfje uit. Na een hectisch jaar omtrent gitarist Tom DeLonge, zien we de band nu in een ander daglicht met zijn vervanger Matt Skiba. Skiba hebben we al eerder gezien bij onder andere Alkaline Trio en Heavens. Met genoeg ervaring op de waslijst zien we hem nu ook in Blink-182. Draagt hij genoeg bij aan “California” om DeLonge te mogen vervangen?

Direct is het aan het catchy “Cynical” om het ijs te breken. Het is een enorm pakkend en vrolijk nummer waaruit duidelijk te horen is dat de band er nog steeds veel zin in heeft. Ditzelfde komt nadrukkelijk naar voren in de single “Bored to Death“. De band doet op “California” zeker eer aan het woord album: er zijn maar liefst 16 tracks. Dit aantal wordt echter gerelativeerd doordat er wat nummers tussen zitten die een magere anderhalve minuut duren, of nog geen dertig seconden in beslag nemen.

Het album klinkt leuk, gezellig maar over het geheel een beetje mwah. Het is het nét niet. Er bevindt zich veel potentie in de nummers, maar de band haalt er net niet uit wat ze eruit kunnen halen. Eerst lijkt het nog alsof het eraan ligt dat de band serieuzer geworden is. Maar na het nummer “Built this Pool” waarin de enige songtekst “I wanna see some naked dudes, that’s why I built this pool” is, is de fundering voor dat vermoeden ook weggevaagd. Wel is te stellen dat de woah-oh‘s en popachtige ritmes op “California” misschien tot vervelens aan toe worden gebruikt en herbruikt. Een aantal nummers klinkt alsof ze al staan te wachten om op de radio gespeeld te worden, zo barstensvol uitgekauwde ritmes zit het.

Desalniettemin is het schijfje lekker om even weg te luisteren. Het is catchy, lekker en af en toe betrap je je voet wel op het meetikken op het ritme. Wat de band bewonderenswaardig doet, is dat het album een heerlijke portie afwisseling bevat. Sommige nummers kraken van de hoeveelheid energie die erin zit. “Built this Pool” aan de andere kant is weer vol humor en kinderachtigheid en dan zijn er nog tracks waar een stapje terug wordt genomen. Ten slotte wordt “California” op een hele zwakke manier afgesloten met “Brohemian Rhapsody“. Een dertig seconden durend rommelig nummer met enkel een vage zin als songtekst.

Nu is de grote hamvraag: missen we Tom DeLonge op dit nieuwe schijfje? Laten we zeggen dat het anders klinkt. Blink-182 is nou eenmaal dat iconische drietal is waar DeLonge bij hoort en we DeLonge vooral in die zin missen. In de muzikale zin komt de band gemakkelijk weg met Skiba. Skiba lijkt goed te klikken met frontman Mark Hoppus en drummer Travis Barker. Wel lijkt het alsof de gitarist de meer originele riffs met zich meegenomen heeft. In zowel “Bored to Death” en “San Diego” hoor je een riff die je enorm doet denken aan de riff zoals je hem kent in het bekende “Adam’s Song“. Over het hele album heen hoor je dat Blink-182 veel beter kan dan dit en het album niet helemaal bevat wat het allemaal had kunnen bevatten. Wel is overduidelijk dat de band het nog enorm leuk vindt om te doen. Dit enthousiasme en de vrolijke energie op “California” spatten van het album af en maken het voor de luisteraar toch nog een lekker schijfje om op te zetten.

Beoordeling: 6/10
Releasedatum: 1 juli 2016
Label: BMG

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist