zaterdag 26 januari 2019
 

Geschreven door Ellemieke Hertgers.

 

Bring Me the Horizon’s “amo” bevat pareltjes, maar is geen geheel

Bring Me the Horizon heeft de tijd genomen voor “amo”: ruim drieënhalf jaar hadden de mannen nodig om met een opvolger te komen voor het succesvolle “That’s the Spirit”. De afgelopen maanden werden fans al opgewarmd met vijf singles. Dat betekent voor hen nog acht nummers om te ontdekken, want het album bevat maar liefst dertien nummers.

De plaat opent met “i apologise if you feel something”. Het is een typisch intronummer: elektronische geluiden en zweverige zang smelten samen met onder andere strijkinstrumenten. Het klinkt filmisch en zwelt steeds meer aan. Abrupt wordt de intro opgevolgd door single “MANTRA”. Om maar met de deur in huis te vallen: dit nummer grenst aan perfectie. Het heeft de perfecte rockvibe met lekkere riffs, een aanstekelijk ritme en hier en daar rauwe vocals van zanger Oliver Sykes.

Deze bombshell wordt opgevolgd door “nihilist blues (feat. Grimes)”. In tegenstelling tot de voorganger, zit hier een hele sterke techno- en trance-vibe in. De song heeft tijd nodig om op te bouwen, maar komt zelfs na vijf minuten niet echt tot een hoogtepunt. Het is moeilijk in te schatten waar het nummer heen gaat. “in the dark” brengt de gitaar terug, eerst wat subtiel op de achtergrond met enkele losse noten. De stem van Sykes vult mooi aan en gepingel wordt daarna ondersteund met een zwaardere basgitaar. Het nummer is erg minimalistisch, maar daardoor juist heel sterk. De zware bas in het refrein geeft het nummer tot slot net wat meer gewicht, waardoor het in balans is.

Dan breekt er een tweede “MANTRA” aan: “wonderful life (feat. Dani Filth)”, met een gastoptreden van de frontman van Cradle of Filth. Die invloed hoor je direct: de track opent namelijk met ontzettend smerige gitaarpartijen. Ze zijn net wat ‘out of tune’ doordat de snaren gebogen worden. De rauwe stem van Sykes, ondersteund door een met distortion doorspekte bas, komt hier perfect tot zijn recht. Bring Me the Horizon laat zich in de break van zijn meest smerige kant zien.

De volgende vier tracks illustreren wat al vanaf het begin van het album merkbaar is: de band schommelt tussen steengoede songwriting en nummers waar je niet echt van opkijkt. Het intermezzo “ouch” voegt weinig toe en ook single “medicine” is verre van bijzonder. “sugar honey ice & tea” daarentegen brengt het tempo en de zware baslijnen weer terug. Ook “mother tongue” is de moeite waard. Het voelt aan als een ballad en de balans in deze track is erg goed gevonden: van het lieflijke, naar het droevige en weer terug naar een zomers gevoel. Ja, inclusief zangkoortjes.

De plaat nadert zijn einde met “heavy metal (feat. Rahzel)”. Het aparte drumritme valt meteen op en de zware, dreunende (bas)gitaren keren terug. Dit wordt afgewisseld met subtiele rapvocals. “i don’t know what to say” is de allerlaatste track. Het is een zes minuten durend spektakel. De track opent prachtig met strijkinstrumenten en gevoelige vocals. De strijkers blijf je het hele nummer horen, waardoor het nummer, net als het intro, aanvoelt als filmmuziek. Zo rond de vier minuten maakt een solo onverwachts zijn intrede. Het geheel blijft doorvloeien, tot de instrumenten een voor een verdwijnen. Kippenvel!

Bring Me the Horizon heeft het weer voor elkaar om een interessant album in elkaar te draaien. Geen enkel nummer is echt slecht te noemen. Wel zijn sommige tracks beduidend beter dan andere. Vooral na absolute knallers zakt de band steeds een beetje weg, waarna hij weer omhoog klimt. Daardoor is het album niet per se een plaat die je in zijn geheel zult draaien. Desalniettemin is “amo” onmiskenbaar Bring Me the Horizon, en daar word je gewoon blij van.

Beoordeling: 7,5/10
Releasedatum: 25 januari 2019
Label: Sony

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist