maandag 6 juli 2020
 

Geschreven door Sanne Raatjes.

 

Bury Tomorrow zet demonen in vuur en vlam op “Cannibal”

Denk je aan metalcore, dan kom je al snel bij Bury Tomorrow terrecht. De mannen staan al veertien jaar aan de top en blijven zichzelf vernieuwen. “Cannibal” verwijst volgens de Britten niet alleen naar weggevreten worden door de mensen om je heen, maar ook door je eigen gedachten Een heftig onderwerp! Wat betekent dit voor de uitwerking van het album? 

Cannibal” opent hard en brutaal met “Choke”. Drummer Adam Jackson laat horen dat hij niks verleerd is, want wat is de drum in dit nummer meedogenloos. Het vier minuten lange nummer smijt je alle kanten op. Van zware breakdowns naar duistere screams en van clean vocals naar melodische gitaarriffs. “Choke” maakt je direct benieuwd naar wat de rest van het album te bieden heeft.  

The Gray (VIXI)” begint driftig en emotioneel. De snoeiharde metalcore die we van de mannen gewend zijn wordt afgewisseld in wat zachtaardigs. Verrassend genoeg lijkt dit goed te werken voor dit nummer. Het variërende stemgebruik past goed bij de sfeer van het liedje. “The Gray (VIXI)” heeft wat zweverigs en raadselachtigs, iets wat we niet zo gewend zijn van de pioniers. Het is even wennen, maar het nummer is van degelijke waarde.  

De oude vertrouwde Bury Tomorrow klinkt op de track “Imposter”. Het energielevel is zoals vanouds: een hoog tempo met melodieuze elementen. De screams worden ingeruild voor grunts en afgewisseld met catchy refreinen waar meegezongen kan worden. Met een welluidend stemgeluid van de zanger is dit een nummer waar er naar de breakdown toe gewerkt wordt. En die is smerig. De bruutheid die van de breakdown afkomt, wordt de rest van het nummer vastgehouden. Dit nummer is perfect voor een gigantische moshpit.

Gelukkig brengen “Better Below” en “The Agonist” wat adempauze op het album. Het heeft wat harmonieus en brengt wat vredigs met zich mee. Desondanks blijven de gitaarrifs je om de oren vliegen en wil je zo snel mogelijk door met het bewegen van je hoofd op de muziek. Dat kan direct na deze tracks met “Gods & Machines” en “Voice & Truth”, de agressiefste en rauwste nummers van het album. Waar “Gods & Machines” veilig en vertrouwd blijft, breekt “Voice & Truth” alle barrières. Het is rap, woest en gedurfd. Dat blijkt wel uit de gitaarsolo halverwege het nummer. Er is ruimte gemaakt om te kunnen experimenteren en dat is Bury Tomorrow goed gelukt. De sound die je te horen krijgt, komt nergens anders op het album voor. Ergens jammer, maar dit maakt “Voice & Truth” wel een uniek stukje muziekwerk.  

Wanneer je denkt dat het album aan het afronden is, word “Dark, Infinite” nog even snel door je speakers heen geblazen. Het nummer is eigenlijk een grote breakdown, waar er niet rustig aan gedaan kan worden. Het stemgebruik van de zanger schiet, wederom, alle kanten op. Geladen met zware drums, razende gitaren en hyperactieve deuntjes, is “Dark, Infinite” een verrassend afsluitend nummer wat het album goed samenvat. 

Bury Tomorrow laat op “Cannibal” horen dat hij nog meedoet in de top van hun genre. De mannen vinken met dit album alle checkboxen van het moderne metalcore af en voegen er zelf nog meer aan toe. Met de snoeiharde tracks heeft de band een mega persoonlijk album afgeleverd. Enig minpuntje: “Cannibal” voelt niet als een geheel. Desalniettemin, heeft deze plaat veel potentie. Zeker op live niveau.  

Beoordeling: 8/10  
Releasedatum: 3 juli 2020  
Label: Music for Nations

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist