vrijdag 26 april 2019
 

Geschreven door Lianne Brand.

 

Cage the Elephant brengt zijn essentie naar voren op “Social Cues”

De Amerikaanse groep Cage the Elephant bracht 19 april zijn zesde studioalbum uit, genaamd “Social Cues“. Het album bestaat uit maar liefst dertien nummers. Echter is hij uiteindelijk net wat minder dan drie kwartier aan luistermateriaal. Hopelijk zijn alle tracks dan zó lekker dat we er een flinke tijd mee vooruit kunnen.

Broken Boy” is de opener van de plaat. Het begint met een kenmerkende gitaartune en de lichtelijk bewerkte stem van zanger Schultz. Zo creëert de band het bekende retro geluid dat we van hem kennen. Je voelt je direct helemaal thuis op de plaat. Deze track start het album kort en krachtig en wordt vervolgd door “Social Cues“. Een enorm vrolijk deuntje introduceert het lied, maar de stemmen zijn kalm en net wat gedempter. De rustige zang vormt een wolkje waarin je lekker weg kan zakken en kan genieten van de muziek.

We gaan iets meer richting de jazz en springen in het nummer “Black Madonna“. Een laid back drum dirigeert het geheel. Vervolgens gebruikt de band in het refrein net wat hogere tonen, wat zorgt voor een mooi contrast met de rest van het nummer. Daarnaast is de tekst zo pakkend dat het al voor het einde van het refrein in je hoofd blijft hangen. Een schot in de roos. Over pakkende deuntjes gesproken, zo kan “Skin and Bones” er ook wat van. Wederom een relaxend nummer: de lyrics rollen lekker over het ritme heen en het refrein is netjes gedrapeerd over de riffjes.

Ready To Let Go” geeft wat meer pit en heeft een stevigere beat. Zo heeft ook “House Of Glass” een iets snellere beat en een diepere ondertoon. Het geeft een mooie variatie door het album heen. Er komt ook even een gevoeligere sfeer aan het licht bij “Love’s The Only Way“.

Eigenlijk rollen we zo door het album heen met de andere tracks “Dance Dance“, “What I’m Becoming” en “Tokyo Smoke“. Alle nummers zijn erg goed en liggen prima in het gehoor, echter komt er niet per se iets spannends naar voren. Het is allemaal klassiek Cage the Elephant-geluid, maar er komt weinig experimenteels meer naar boven. Er wordt afgesloten met “Goodbye“. Dit is al op het eerste oog erg toepasselijk om als laatste song op een album te zetten! Muzikaal zit het erg mooi in elkaar. De piano klanken in het begin maken je even stil. Je wordt in de track getrokken en gaat daadwerkelijk luisteren. Je moet hem even zelf luisteren, dan begrijp je pas het gevoel.

Een goed album, waar eigenlijk niet zo veel op aan te merken is. Het brengt die heerlijke essentie van Cage the Elephant. Fans zijn altijd blij wanneer de band bij zijn eigen sound blijft. Wel was het leuk om een dingetje hier en daar nét wat experimenteler te hebben gezien. Er is desondanks een pracht album neergezet.

Beoordeling: 8/10
Releasedatum: 19 april 2019
Label: RCA Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist