donderdag 15 november 2018
 

Geschreven door Michelle Huizen.

 

Can’t Swim blijft trouw aan zichzelf op “This Too Won’t Pass”

Het uit New Jersey komende Can’t Swim is maar moeilijk te categoriseren: is de band nu poppunk, post-hardcore of emo? Dit is misschien ook wel de reden dat zijn debuutalbum “Fail You Again” wel aandacht kreeg van zijn fans, maar weinig van het grote publiek. Weet de band zichzelf meer op de kaart te zetten met opvolger “This Too Won’t Pass”?

Met opener “What Have We Done” laat Can’t Swim direct weten dat hij zich nog steeds niet in een hokje laat plaatsen. Het nummer mag dan wel relatief upbeat beginnen, maar dit slaat zonder waarschuwing om: ruige vocalen die zelfs in de buurt komen van screams nemen de overhand. Dit onverwachte ruwe geluid past perfect bij de grimmig klinkende, melodieuze gitaren. “My Queen” is een rustiger nummer, maar brengt desondanks diezelfde, ietwat duistere toon met zich mee.

De vocalen van zanger Chris LoPorto zijn bewonderenswaardig, wat bijvoorbeeld opvalt in “Hell In a Handbasket”. Hij schakelt moeiteloos van hoog naar laag en van ruig naar clean. Dit is misschien ook wel de hoofdzakelijke reden dat de mix van genres zo goed werkt voor deze band. Grootse nummers zijn namelijk in overvloed te vinden op deze plaat: “Congratulations, Christopher Hodge” is misschien wel een hoogtepunt hiervan. De track, vernoemd naar de manager van de band die in de releasemaand van de band vader wordt, gaat over de onzekerheid die muziek maken met zich meebrengt. “All of the records, all of the shows. All of the nights, where I sang those words: so long”, zingt LoPorto in het aanstekelijke, anthem-achtige refrein. Deze track wordt zonder twijfel een fanfavoriet.

Een opvallende toevoeging aan de plaat is “Not the Way It Was”. Dit is een directe referentie naar “Way It Was“, van Can’t Swim’s eerste EP “Death Deserves a Name“. De zin “Finding out it’s not the way it was, just not the way it was” klinkt ontzettend bekend in de oren, maar de band blijft niet haken in nostalgie. De snelle drums en de ruwe gitaartoon in de coupletten worden teruggenomen in de refreinen, waardoor er een bijna sleurende melodie ontstaat.

Door zoveel te experimenteren is het bijna niet te voorkomen dat er ook zwakke momenten op de plaat te vinden zijn. De voorzichtige breakdown op “Sometimes You Meet the Right People At the Wrong Times” is eigenlijk niet eens een breakdown te noemen. Daarbij zijn de opeens nasale vocals op “Daggers” in combinatie met een standaard poppunkmelodie, enkel irritant te noemen. Toch overschaduwen de goede momenten deze kleine teleurstellingen, waardoor deze plaat ontzettend makkelijk beluisterbaar is. Voor je het weet ben je alweer beland bij afsluiter “Winter of Cicada”. Melodieuze gitaren en vocalen die soms op het randje van theatraal zitten, bouwen op naar een groots instrumentaal einde dat naar meer doet verlangen.

Tegenwoordig klinkt het merendeel van poppunkbands als bubblegumpop, neemt emo zichzelf wel heel serieus en loopt post-hardcore veel vast in hetzelfde comfortabele geluid. Het voelt als een teug frisse adem dat Can’t Swim aspecten neemt van dit alles en hiermee een herkenbare eigen sound creëert. Perfect is het misschien nog net niet, maar dat de band dit doet zonder pretentieus te zijn maar juist door zichzelf te blijven, is ontzettend knap. Ga zo door, Can’t Swim, want dan kan de toekomst alleen maar mooie dingen brengen.

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 16 november 2018
Label: Pure Noise Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist