maandag 24 september 2018
 

Geschreven door Fabian Rozendaal.

 

Chelsea Grin knalt in Dynamo, maar is niet in topvorm

Op een regenachtige zondagmiddag doet Chelsea Grin Dynamo aan. Terwijl Eindhoven overlopen wordt door voetbalsupporters die naar de topper tussen PSV en Ajax gaan kijken, spelen de Amerikanen samen met Oceano, Kublai Khan en Enterprise Earth in een volgepakte zaal.

Enterprise Earth mag openen voor een redelijk gevulde Dynamo. De band speelt strak en het publiek is vanaf het begin af aan erg enthousiast. Het geluid is nog niet altijd even goed. De stem van frontman Dan Watson komt op momenten amper over door de mix. Desondanks wordt er al flink bewogen in de zaal en zetten de mannen een goede show neer.

Na een kwartier van Our Last Night zijn metal-vertolking van “Who Let the Dogs Out” op repeat is Kublai Khan aan de beurt. De Texanen zijn een uitzondering op de regel vanavond: waar er vooral deathcore op het menu staat, heeft de band een overwegend hardcorepunk geluid. Dit stoort niemand, want “The Hammer” wordt bijvoorbeeld luidkeels meegeschreeuwd. Matt Honeycutt steekt weer los met motiverende speeches, wat ondertussen een handelsmerk van de groep geworden is. Muzikaal valt er niets op aan te merken: een goede set.

Vervolgens is het tijd voor Oceano. Zonder dat het enige moeite lijkt te kosten, bewijst Adam Warren weer waarom hij gezien wordt als een van de beste vocalisten in de scene. Zijn grunts zijn zo verschrikkelijk bruut dat het soms moeilijk voor te stellen is dat deze geluiden echt voortkomen uit een mens van vlees en bloed. Vooral in een track als “Nephilim” steelt hij de show. Tijdens menig breakdown vliegen in de pit ledematen door de lucht. Van een voet op ooghoogte moet je niet raar opkijken. Niet alleen Adam Warren steelt de show: heel Oceano is in topvorm.

Dan maakt de grote headliner zijn opwachting. Het is vanaf het begin van de set duidelijk dat er enorm veel Chelsea Grin-fans in de zaal zijn. Iedereen gaat compleet uit zijn dak. Velen zullen benieuwd zijn geweest hoe Tom Barber het zou doen als de nieuwe frontman van de groep. Hij doet het zeker niet slecht, vooral zijn lows klinken goed, maar de highs zijn op momenten wat minder. Drummer Pablo Viveros blijft indrukwekkend: terwijl hij zich in het zweet drumt, weet hij enorm brute backing vocals te produceren. De band trakteert de fans op een volledige uitvoering van het in juli uitgekomen album “Eternal Nightmare”.

De mannen spelen ruim een uur, dus er is ook nog ruimte voor de populairste nummers uit de discografie van de groep. “Playing With Fire” zorgt voor een uitzinnige menigte: voetjes gaan van de vloer en bier vliegt door de lucht. Het wordt nog een beetje ongezellig als er in de pit een klein handgemeen ontstaat, maar twee mannen worden snel uit elkaar gehaald en springen daarna vrolijk verder. Oude tracks als “Recreant” en “Crewcabanger” krijgen een zeer enthousiast onthaal. Ondanks dat Tom Barber iets te vaak aan het publiek vraagt om de handen in de lucht te steken, zet Chelsea Grin een sterke set neer.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist