dinsdag 12 juli 2016
 

Geschreven door Natasja Dijkstra.

 

Chelsea Grin – Self Inflicted

Twee jaar na de release van het goed ontvangen “Ashes to Ashes“, keert Chelsea Grin terug met nieuw materiaal. Met het vertrek van leadgitarist Jason Richardson en de verwelkoming van de band op Rise Records, heeft het sextet niet stilgezeten in de afgelopen twee jaar. De nieuwe plaat, “Self Inflicted“, werd al vroeg omschreven als deathcore’s meest extreme release tot nu. Of deze vermoeiende route van overhype eindelijk waar wordt gemaakt valt over te twisten.

Zo beïnvloedt de afwezigheid van Richardson het album op onverwachte vlakken. Hoewel de kern van de sound behouden blijft, zijn de lyrics op “Self Inflicted” een onpeilbare chaos. Het merendeel van de nummers lijkt regelrecht van een Emmure album, à la “Goodbye to the Gallows“, gekopieerd te zijn. Tientallen “fucks” passeren de revue. Neem bijvoorbeeld introtrack “Welcome Back“. Weg is de band die met alle zwaartekracht op de – voor hem kenmerkende – breakdowns leunde. In plaats daarvan, horen we op “Self Inflicted” een band die zijn doel voorbij schiet door een puberale scheldkanonnade op te rakelen.

Bij vlagen resulteren zware pianopartijen en jammerende solo’s in knapperige riffs en knallende breakdowns. Dit, in combinatie met de naadloze productie, redt het paradepaardje van Chelsea Grin. Neem bijvoorbeeld “Four Horsemen“, dat fluctueert tussen botbrekende brutaliteit en dodelijk gothic geweld. Of de verrassend gestructureerde symfonieën van “Never Forever“. Het Amerikaanse sextet toont hiermee aan alsnog tot één van de meest instrumenteel bedreven bands in de moderne metal te behoren.

Verder onderscheidt “Self Inflicted” zich weinig van zijn voorgangers. Het is zonder twijfel een schijfje dat de adrenaline door alle vaatjes in het lichaam pompt, maar het brengt weinig vernieuwends ter tafel. Chelsea Grin heeft zichzelf in een hokje laten duwen door de stijve deathcore grenzen en verzet zich hier niet tegen. De band slaat lichtjes met de vuist tegen dit hokje, maar breekt er niet uit. “Scratching and Screaming” en “Broken Bonds” zijn hier perfecte voorbeelden van. Hoewel muzikaal solide, voelen de nummers als minder sterke versies van dat wat Suicide Silence al jaren briljant doet.

Het is lastig om een globaal oordeel te kunnen vellen over “Self Inflicted“, daar het nieuwe schijfje geen emoties losmaakt, maar vooral op de oppervlakte blijft. Op fundamenteel niveau zijn er geen bijzonder negatieve, maar ook geen verrassend positieve punten te benoemen. Chelsea Grin heeft met deze release niet zijn volle potentieel bereikt. Voor wat het is, is het een solide metal album dat door de naadloze productie niet tot het afvoerputje van de deathcore behoort.

Beoordeling: 6/10
Releasedatum: 1 juli 2016
Label: Rise Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist