zondag 7 maart 2021
 

Geschreven door Joey Reijenga.

 

Cloud Nothings steekt je een hart onder de riem op “The Shadow I Remember”

“The Shadow I Remember” is alweer het zevende album van de Clevelandse Cloud Nothings. De band is voor dit album weer aan het werk gegaan met producer Steve Albini, die eerder de band zijn succesvolste album “Attack On Memory” produceerde. Komt “The Shadow I Remember” in de buurt van de pure rauwe sound van “Attack On Memory” of is het een totale vernieuwing van de formule?

Openingstrack “Oslo” is een zenuwslopende reality-check. Frontman Dylan Baldi uit zijn frustraties tussen een intense collectie van kabaal. Cloud Nothings fans zullen zich al snel weer comfortabel voelen tussen de cynische kreten van Baldi. Door de scheurende gitaren en het triomfantelijke klappen van de cymbals hoor je Baldi: schreeuwen “Am I older now or am I just another age? Am I at the end or will be there another change?”. De band klinkt alsof ze zichzelf volledig kunnen inleven in de muziek en die emoties komen door al het geluid naar voren. Een overspoelende ervaring. “Oslo” zet geweldig de toon voor het album.

“Nothing Without You”, “The Spirit of” en “Only Light” zijn redelijk rustig nummers vergeleken met de wanhoop die het geluid van “Oslo” oproept. Toch blijft het cynisme in de tekst hangen en de vocalen op deze nummers dienen als heerlijke tikken in je gezicht. Dylan Baldi is bij lange na niet een zanger die mooi zingt, maar dat is ook helemaal niet nodig. Zijn vocalen gecombineerd met de band en de productie van Steve Albini zorgt ervoor dat elke klank en elk woord bij je binnenkomt en je gedachtes even flink prikkelt.

“Open Rain” en “Sound of Alarm” zijn zulke heerlijke nummers. Er wordt op deze nummers een stuk minder herrie gemaakt. Dit betekent bij lange na niet dat dit lieve liedjes zijn. De gitaren blijven grof en de drummer Jayson Gerycz is gewoon niet te stoppen. We weten niet wat ze in het drankje van drummer stoppen. Wat het ook is je kan er een oorlog mee winnen, want hij blijft gewoon gaan. Baldi maakt duidelijk in “Sound of Alarm” dat hij echt tijd voor zichzelf nodig heeft. Zijn zoektocht naar een beetje rust wordt verteld door de productie. De ademruimte tussen alle instrumentele lagen is misschien wel dat beetje ruimte waar hij naar opzoek is.

Op “Am I Something” heeft Cloud Nothings duidelijk gevraagd aan zijn gitarist Chris Brown “Houd je nog een beetje van blues en rock ‘n roll?”. Het antwoord was waarschijnlijk ja, want het gitaarwerk op dit nummer is echt ijzersterk. Het intro wordt gebouwd door de drummer die onwijs strak zijn ritme wegtikt op de toms en daaroverheen is alle ruimte voor de gitaren om te dansen. Wanneer de vocalen erbij komen is het plaatje compleet en heb je hier een onwijs lekkere track. Laat dit je niet afleiden van de tekst. Wanneer Baldi schreeuwt “Am I something good? Does anybody living out there really need me?” is het moeilijk te weerstaan dit met hem mee te schreeuwen.

“A Longer Moon” is in eerste instantie niet echt verrassend. De tweede helft is waar het nummer heel erg schijnt. De geplande programmering wordt onderbroken voor een vies noise einde. Ingehuldigd met cymbals en een hele simpele gitaarlik die zich maar blijft herhalen. Dan wordt je in een keer aan je kraag getrokken. De dichte hihat en strakke sound van de drums trekken je erdoorheen. Gitarist Chris Brown legt zijn gitaar even weg en voegt een piano partij eraantoe. Door deze partij te combineren met de fantastisch lekkere bassound van TJ Duke wordt alles bij elkaar gehouden. Zelfs wanneer de gitaarlijn dissonant wordt en het tempo wordt opgevoerd blijf je erin hangen.

Dan knalt het laatste nummer “The Room It Was” erin. De proclamatie van Baldi “I feel you, but I won’t go down”, is iets wat iedereen een keer mag zeggen. Cloud Nothings krijgt het met woorden zoals deze vaak voor elkaar om iets bij je los te maken. “The Room It Was” is een laatste track in hart en nieren. Hij is makkelijk mee te zingen en is nog een laatste aanval op je gedachtes en je oren. Het is een ijzersterke finale van het album.

Op “The Shadow I Remember” is Cloud Nothings te herkennen vanaf de eerste noot tot de laatste. Je hoort dat Steve Albini samen met de band er keihard aan gewerkt heeft. Het hart van “Attack On Memory” is hier en daar wel blijven kloppen. Toch is het verfrissend en vet om te horen dat Cloud Nothings bij elk album de balans tussen hun traditionele sound en vernieuwing blijft vinden.

Beoordeling: 8/10
Releasedatum: 26 februari 2021
Label: Carpark Records

Laat een reactie achter:

Spotify playlist