Geschreven door Natasja Dijkstra.

Crown the Empire – Retrograde

Het uit Dallas, Texas afkomstige Crown the Empire bevindt zich min of meer nog in de kinderschoenen van zijn carrière. Na enkele veranderingen in de line-up, wordt in 2013 het debuutalbum “Fallout” uitgebracht. Al snel daarp volgt in 2014 de release van “The Resistance: Rise of the Runaways“. Beide platen zijn geen vreemden van succes. Integendeel. Toch blijken de jonge honden niet geheel tevreden met de releases. Toen de tijd daar was om een derde schijfje te gaan opnemen, schrapte Crown the Empire zijn concept en gooide hij zijn voorgaande releases op de brandstapel. Uit het as van deze heruitvinding herrijst “Retrograde“.

“Retrograde’s” toon is gezet met opener “SK-68“. Het onheilspellende pianospel, dat wordt vergezeld door subtiele strijkpartijen en melancholische vocals, klinkt filmisch. Hoewel het slechts stemming creëert, doet het exact wat het moet doen. Het nummer wordt onmiddellijk opgevolgd door het – voor een arena klaargestoomde – “Are You Coming With Me?”. Het tempo van het schijfje wordt opgevoerd tot de band het refrein met een rotgang in het gezicht van de luisteraar gooit. Die refreintjes zijn overigens kenmerkend voor de band, zo bewijzen ook hoogvliegers “Hologram” en “Aftermath“. Crown the Empire heeft tot op heden een sterke neiging naar het mixen van harde momenten met catchy en krachtige hooks.

Hoewel “Retrograde” in vele opzichten een keerpunt betekent, blijven alsnog veel elementen van de oude Crown the Empire-sound bewaard. Neem bijvoorbeeld “Zero“, het derde nummer op de plaat, dat klinkt als een meer volwassen en geraffineerde versie van Crown the Empire‘s oudere werk. “Zero” neigt meer naar metal, in tegenstelling tot de andere nummers. Het nummer opent sterk met een agressieve instrumentatie en brute vocals. Waar het vijftal normaal gesproken op “Retrograde” niet de standaarden van zijn genre aanhaalt, gebeurt dat hier wel. De drops en blast beats zijn volop aanwezig. En niet tot ongenoegen van de liefhebbers van het hardere werk van de heren. Tevens is “Zero” het moment waarop David Escamilla’s diepe grunts en Andrew Velasquez’s radiovriendelijke cleans perfect samenkomen.

Velasquez’s kundigheid om te shiften tussen radiovriendelijke pop vocals en vunzige vocals à la Caleb Shomo, onderscheidt Crown the Empire, en zo ook “Retrograde“, van andere bands binnen zijn genre. Dit blijkt wederom op “The Fear is Real“. Laatstgenoemde is hoogstwaarschijnlijk het meest ambitieuze, experimentele nummer dat de jonge honden ooit ten gehore hebben gebracht. Met het uitgeklede “Oxygen” wordt helaas een tandje teveel bijgezet op het gebied van experimenteren. Een flinke misstap met een te dikke laag aan vocale effecten, die afleiden van de lyrics. Daarentegen klinkt album afsluiter “Mercury” wel weer heel erg lekker. Het nummer vat de nieuwe sound van Crown the Empire vlekkeloos samen.

Over het algemeen bereikt “Retrograde” zijn doel als een succesvolle heruitvinding van de band’s sound. De beste elementen van de oude sound zijn bewaard gebleven, terwijl het zestal de onnodige toeters en bellen ditmaal achterwege heeft gelaten. Het album is op zichzelf staand krachtig en doet je, ondanks een enkel misstapje, hunkeren naar meer. Dit maakt deze nieuwe plaat tot een waardige opvolger van “The Resistance: Rise of the Runaways“. “Retrograde” vindt de perfecte balans tussen Crown the Empire‘s verheven ideeën en zijn vermogen om boeiende rock-nummers te maken.

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 22 juli 2016
Label: Rise Records