zondag 7 juni 2020
 

Geschreven door Maurits Neelis.

 

Ouderwets beuken met Currents op “The Way It Ends”

Met zijn knallende debuutalbum “The Place I Feel Safest” vergaarde de metalcoreband Currents al snel populariteit. Zo stond de band eind vorig jaar nog in Melkweg als opener voor August Burns Red, en had hij in mei voor Polaris moeten openen. Nu is er in ieder geval een nieuw album: “The Way It Ends”.

De rustige openingstrack “Never There” zet de stemming voor de rest van het album. De eenzaamheid en hopeloosheid van dit nummer zullen we door de hele plaat heen horen. Zeker de laatste zin hakt er flink in: “The place that I feel safest, it was never there, never there at all.” Het is een goede manier om het tweede lied, “A Flag to Wave”, in te luiden. Het begint lekker duister en heavy. Het refrein is iets minder zwaar door de clean vocals en een gitaarriff met hoge noten in de achtergrond, wat een prettig contrast vormt met de coupletten.

Het volgende nummer, “Poverty of Self”, is een hoogtepunt op het album. We horen hier bijzonder goed de eenzaamheid en hopeloosheid uit de openingstrack terug. Combineer dat met enkele keiharde riffs en je hebt een topnummer. De outro is een bijzondere en zware breakdown, waar we goed te horen krijgen wat Currents zo goed maakt: afwisseling en originaliteit.

Het album is eigenlijk aan één stuk door beuken. Bij veel bands verveelt dat, maar Currents heeft goed begrepen hoe je een afwisselend album maakt. De talloze riffs en breakdowns, die ieder hun eigen karakter hebben, zorgen ervoor dat je deze plaat gemakkelijk een paar keer achter elkaar af kan spelen zonder dat het saai wordt.

“Let Me Leave” biedt ons even een pauze van de zwaarste metalcore. Het is een stuk atmosferischer en er zitten geen breakdowns in. Toch past het nummer goed bij de rest. Wat dit album bij elkaar bindt is niet de breakdowns, maar de pijn die in elk nummer doorklinkt. De band weet de emoties goed over te dragen – ja, Currents doet het op het niveau Architects.

Het enige minpunt aan dit album is dat de muziek niet blijft hangen. Wanneer je een nummer van zijn debuutalbum luistert, heb je het de rest van de dag in je hoofd. Voor “The Way It Ends” is dit niet zo: de riffs zijn net iets minder pakkend, blijven iets minder hangen, hebben iets minder karakter. 

Nee, “The Way It Ends” kan niet tippen aan “The Place I Feel Safest”. Toch is het nog steeds een verdraaid goed album. Currents is geen experimentele, vooruitstrevende band: bij hem is het ouderwets beuken. Voeg er nog een flinke scheut pijn, eenzaamheid en hopeloosheid aan toe en je hebt het recept van deze band. Niks nieuws, maar wel heerlijk.

Rating: 8,5/10
Releasedatum: 5 juni 2020
Label: SharpTone Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist