Geschreven door Ellemieke Hertgers.

Dance Gavin Dance in Dynamo

De kans is groot dat je nog nooit Jonny Craig, Kurt Travis én Tilian Pearson in actie hebt gezien met Dance Gavin Dance vanwege de constante line-up veranderingen. Zaterdag 26 november is je allerlaatste kans om ze allemaal te zien. Deze jubileum-tour, ter ere van het tienjarige bestaan van de band, stopt namelijk op zaterdag 26 november in Dynamo te Eindhoven. 

De voormalige zangers van Dance Gavin Dance spelen vanavond ook solomateriaal. Kurt Travis bijt nonchalant het spits af. Het publiek valt direct stil en luistert aandachtig naar de fluwelen klanken die uit zijn keel komen. Wat is hij goed bij stem en wat een sfeertje weet hij te creëren. Hij vraagt vervolgens Jonny Craig op het podium. Craig zingt drie nummers van zijn soloalbums, waaronder “Children of Divorce“. Hij verontschuldigt zich omdat hij zich niet fit voelt. Dat is wel te horen, maar tegelijkertijd hoor je alsnog wat een kanon van een stem deze man heeft.

Na een korte pauze betreedt Good Tiger het podium. De goedgemutste mannen brengen wat meer pit met zich mee. Het experimentele gepingel valt in goede aarde bij het publiek. Alsof het niets is serveren de muzikanten experimentele tracks als “Where are the Birds“. Het gas wordt vervolgens verder ingetrapt met “Snake Oil“. Met elke track wordt het applaus luider en beweegt het publiek meer. De vaart zit er lekker in en de brug naar Dance Gavin Dance is geslagen. Heerlijk voorprogramma!

Niet veel later begint waarschijnlijk de allerlaatste show waar de hele geschiedenis van Dance Gavin Dance op één podium staat. De band trapt af met “Chucky vs. the Giant Tortoise“. Zangers Tilian Pearson en Jon Mess zijn aardig goed bij stem. “Move your butts” beveelt Pearson, terwijl hij zelf wat sensuele moves vertoont op de track “Stroke God, Millionaire“. Petje af ook voor de rest van de band, die met kinderlijke eenvoud de meest bizarre dingen speelt.

Na vijf nummers met Pearson gaan we terug naar het Kurt Travis tijdperk. Travis mist het eerste gedeelte van “Tree Village“, maar maakt het vervolgens helemaal goed door “Carl Barker” en “Alex English” nagenoeg perfect op te voeren. Hij zweept het publiek op en gaat zelf ook helemaal los. Kip-pen-vel. Daarna neemt Jonny Craig het stokje over met “Spooks“. De fans schreeuwen vervolgens elk woordje mee met de bekendste track uit het Craig-tijdperk: “Lemon Meringue Tie“. Craig klinkt een stuk beter dan eerder deze avond en sluit zijn gedeelte af met “And I Told Them I Invented Times New Roman“.

Daarna breekt het moment aan waar iedereen op zit te wachten: alle drie de zangers staan op het podium en wisselen vocals af tijdens de track “Uneasy Hearts Weight the Most“. De drie unieke stemmen smelten moeiteloos samen. Het podium staat bovendien volgepakt. Maar liefst acht muzikanten staan hun ziel en zaligheid te storten in wat zonder twijfel het mooiste moment van de avond is. Tot slot speelt Dance Gavin Dance “We Own the Night“, met Pearson.

Op deze memorabele avond kwam materiaal voorbij van alle zeven studioalbums: van “Downtown Battle Mountain” uit 2007 tot het gloednieuwe “Mothership“. Het enige minpuntje is dat de setlist zo kort was. Slechts dertien nummers, waarvan slechts twee van de nieuwste release. Het grootste gemis is dan ook de single “Young Robot“. Maar klagen mag je eigenlijk niet na een dergelijk optreden. Dit zie je slechts één keer in je leven, tenzij Dance Gavin Dance natuurlijk bij het twintigjarige bestaan weer een dergelijke tour geeft. Laten we het hopen.