dinsdag 11 augustus 2020
 

Geschreven door Sanne Raatjes.

 

Deep Purple speelt vanuit zijn hart op “Whoosh!”

Als sinds 1968 zijn de mannen van Deep Purple niet meer weg te denken uit het rijtje van hardrock-legendes. Met hun rijke geschiedenis weten de Britten zichzelf elke keer weer te evolueren, waardoor ze in de harten van verschillende generaties gesloten zijn. Hoewel de kans klein is dat er een megahit als “Child In Time” op het album “Whoosh!” te vinden is, blijft de grootste vraag natuurlijk wat ze ons, anno 2020, kunnen bieden. 

Het album opent met “Throw My Bones”, een nummer dat je gelijk laat glimlachen. Het typische Deep Purple-geluid is terug, inclusief de bijhorende gitaren en orgel. De boodschap van het nummer en de bijbehorende videoclip is gelijk duidelijk: kijk naar onze planeet en situatie, en kom in actie. Met een paar symfonische gitaarsolo’s is het ook gelijk duidelijk dat het niet uitmaakt hoe oud je bent. Je kunt nog prima een potje gitaar spelen na je 70ste. Het statement is gemaakt en de track eindigt in een mooie fade-out. Een goede manier om het 21ste studioalbum te starten en het verhaal te introduceren. 

Het avontuur gaat verder met “No Need to Shout”, een nummer wat verdomd veel lijkt op de platinum winnende Deep Purple hit “Perfect Strangers”. Een song waar veel rockbands uit zijn ontstaan of door zijn geïnspireerd. Toch hoef je niet bang te zijn dat het een slap aftreksel wordt. “No Need to Shout” is een stevig en tijdloos rocknummer waar elk instrument zijn eigen solo krijgt. Van groovy basmelodieën tot zwaardere gitaarriffs en swingende toetsen. Zonder enige moeite spelen de mannen op hun best en haalt het mooie jaren ’80 herinneringen op. Net als op het liedje “Step By Step”. Een mooi meeslepend nummer wat haast een eerbetoon lijkt te zijn aan John Lord, de in 2012 overleden organist van Deep Purple.  

Er volgen verder op het album een paar swingende blues-achtige songs zoals “The Long Way Round”. Dit nummer staat volledig op zichzelf, waardoor de sfeer eventjes weer wat gemoedelijker wordt. Een lekkere avontuurlijke track waarvan de riffs subtiel verwijzen naar hun eerdere werk “The Mule”. Ja, dit nummer gaat het live goed doen. Springend en zingend op de meest catchy melodieën. Daarnaast wordt er met een knipoog een sneer uitgedeeld aan Black Sabbath. Wanneer Ian Gillan over zijn oud-collega’s zegt: “I promised myself I won’t get thrashed again“.

De donkere dramatischer rode draad wordt weer opgepakt, met het korte instrumentale nummer “Remission Possible”. Een tof samenspel tussen gitaar en keyboard, waar je eigenlijk vloeiend overgaat in het nummer “Man Alive”. Alleen de intro bezorgt je al kippenvel. Gillan begint op een haast energieloze manier te zingen en op de achtergrond zijn tikkende klokgeluiden te horen. Er wordt stevig opgebouwd naar het hoogtepunt en dan knalt ook het orgel geluid weer los. Halverwege komt de passie van de mannen goed naar voren. We worden namelijk getrakteerd op een mooi stukje parlando: “Mother Nature loves a vacuum, and so, the Earth was cleansed, in no time at all”. Een emotievolle, mysterieus en een haast atmosferische track. De teksten laten je nadenken over de problemen waar de wereld in zit. Wat op dit moment actueler is dan ooit. Het album sluit af met het experimentele nummer “Dancing In My Sleep”. De klanken worden wat moderner en elektronischer. Een goed dansbare progressieve song en afsluiter.  

Whoosh!” is een mooi abstract album waar er een goede balans is gevonden tussen iets vertrouwds en iets nieuws. Ook al gaan de mannen al een halve eeuw mee, ze weten toch elke keer weer hun visitekaartje met succes af te geven. Of er een track van “Whoosh!” in de Top-2000 belandt? Misschien. Maar één ding weten we zeker: Deep Purple laat een fantastische nalatenschap na aan de (rock)wereld.

Beoordeling: 8.5/10  
Releasedatum: 7 augustus 2020  
Label: earMUSIC

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist