dinsdag 5 april 2016
 

Geschreven door Natasja Dijkstra.

 

Deftones – Gore

De weg naar de release van het achtste studioalbum van Deftones was er eentje met veel hindernissen. Alvorens vastgestelde releasedata werden niet gehaald, albumdetails lekten ver voor de officiële release uit en dan was daar nog de olifant in de kamer: Stephen Carpenter. Het negatieve commentaar van de gitarist sijpelde door social media en betekende weinig goeds voor de verwachtingen van “Gore”. De vraag is niet of de nieuwe langspeler goed is of niet, want dat is wel duidelijk na twee decennia aan opgenomen materiaal van buitengewoon hoge kwaliteit. De vraag is of Deftones, na een modderige rit, wederom zorgt voor een emotionele reis door zijn verschillende gezichten.

De reis vangt aan met de eerste klanken van de single “Prayers/Triangles”. De in februari uitgebrachte single vestigde niet per direct hoop voor fans. “Prayers/Triangles” is, zoals dit het geval is bij vele singles van de band, een track die bij menig muziekliefhebber moet groeien. Geen liefde op het eerste gezicht, maar als je hem eenmaal beter leert kennen weet te overtuigen. De doorlopende riff valt in het intro perfect samen met de vocals van Chino Moreno en de track kent een fantastische opbouw. De single bewijst al dat het niet de lichte agressie of de stem van de frontman zijn die “Gore” kenmerken, maar de ruimte om te ademen en het oog voor detail.

Dat laatste zorgt ervoor dat “Gore” tammer is dan zijn voorganger “Koi No Yokan”, dat werd gereleased in 2012. Toch weet Deftones bij vlagen terug te keren naar zijn hardere, neurotische geluid, zoals we het kennen van zijn oudere werk. Neem bijvoorbeeld “Doomed User”, de derde track van het album, welke meteen met de deur in huis valt. Rauw, technisch en typisch Deftones. Net als het daaropvolgende “Geometric Headdress”, trouwens. “Geometric Headdress” kent een heerlijke afwisseling tussen de tergende clean vocals en de nerveuze screams van Moreno tegen de achtergrond van off-beat drums en zware basspartijen.

De reis gaat verder met “Hearts/Wires”. Een track die bol staat van overweldigende samples en bijzondere gitaarlijntjes en opent met gedempte drumtechnieken. “Hearts/Wires” is een track, waarbij je niet anders kan dan je ogen sluiten en je laten meenemen in de ruimte. Dit geldt tevens voor de één na laatste track op het album: “Phantom Bride”. Laatstgenoemde toont dat Deftones nieuwe dingen uitprobeert op “Gore”. Niet alleen kenmerkt de track zich door etherische riffs en een opstuivende basspartij, maar ook door een hoogvliegend gastoptreden van gitarist Jerry Cantrell. De Alice in Chains gitarist snijdt door de eeuwige nevel met smakelijke licks die uit zijn vingers springen.

Het nieuwe schijfje bestaat uit een diverse collectie van nummers, welke vaak in het hart klinken als een gemuteerde stam van jaren ‘90 space rock in combinatie met chunky, moderne metal. Deftones voelt op “Gore” meer als een eenheid dan in de voorgaande jaren met zijn knoestige gitaarpartijen, emotionele uitbarstingen en ingewikkelde details. Het album is niet een makkelijk te verteren album, maar is er één waarbij je na iedere luisterbeurt nieuwe puzzelstukjes vindt. “Gore” is het bewijs dat de creatieve vlam die Deftones deelt als band nog steeds brandt.

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 8 april 2016
Label: Reprise Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist