donderdag 27 juni 2019
 

Geschreven door Sanne Paaij.

 

Eerste editie van Loose Ends Festival brengt buitengewoon veel talent

Op zondag 23 juni vond de eerste editie van Loose Ends Festival plaats op de NDSM-werf in Amsterdam. Het festival richt zich op garage, punk, wave en post-punk en had een zeer sterke line-up. Onder andere Feels, Fontaines D.C., en Sleaford Mods stonden op deze immens zomerse dag op de planken om het publiek te voorzien van keiharde tunes.

Om 13:00 uur wordt de Mainstage geopend door het Britse Crows. Ondanks de hitte staat er al flink wat publiek klaar voor de post-punkers. Het komende halfuur beukt Crows in één keer door. Tijdens het nummer “Wednesday’s Child” schreeuwt frontman James Cox naar het publiek: “I’m sorry, I didn’t mean to wake you up“. Tegen het einde van de set laat Crows wat oudere tracks horen en vooral tijdens “Whisper” reageren de toeschouwers met een hoop beweging en chaos.

Aansluitend is het om 13:30 uur tijd voor Ploegendienst. De band staat in het enige overdekte podium van het festival: Tent. De Nederlandse punkers gaven een jaar geleden hun eerste optreden en zijn sinds dat moment ontzettend veel op het podium te vinden. Ray Fuego en zijn mannen zijn een flinke hype en de Tent staat dan ook bomvol. Het is heet binnen en Fuego schreeuwt en rent, slechts gekleed in onderbroek, over het podium.

Op de Mainstage staat Mozes and the Firstborn klaar om te laten zien wat hij kan. De Nederlandse band bracht begin dit jaar zijn derde studioalbum uit: “Dadcore“. Mozes and the Firstborn maakt garagerock dat live wel tien keer harder klinkt dan op plaat. De band geeft ontzettend veel energie af en gebruikt elke vierkante centimeter van het podium. Het publiek danst gewillig mee en vooral op oudere tracks zoals “Bloodsucker” en “Time’s A Headache” gaat het los. Inmiddels staat in Tent de psychedelische grungeband FEELS klaar. De drie meiden en jongen uit Californië zijn wel wat zonneschijn gewend en krijgen het publiek aan het dansen met fijne deuntjes. De set stopt helaas tien minuten eerder dan de planning met track “Post Earth“.

Als de zon op zijn hoogste punt staat neemt Charlie & the Lesbians zijn positie in op het kleinste podium: Outdoor. De band zet een stevige set neer, maar het publiek blijft rustig. Dit komt helaas niet door de hitte, maar doordat de beveiliging ingrijpt zodra er wordt gemosht. Klein minpuntje voor de organisatie. Tegelijkertijd staat Sports Team op de Mainstage om van zich te laten horen. Deze Britse band is er een om in de gaten te houden. De indierockers zijn goed op weg en stonden dit jaar onder andere al op Eurosonic Noorderslag. Terug naar Tent voor het Londense Yak die stonerrock brengt met een heleboel noise. De set is overweldigend hard en het is gemakkelijk om je mee te laten slepen in de muziek, zoals bijvoorbeeld tijdens de track “Layin’ It On the Line“, van zijn onlangs uitgebrachte plaat: “Pursuit of Momentary Happines“. Op de Outdoor is het weer tijd voor punk van eigen bodem: Iguana Death Cult. Het is druk en door de plaatsing van het podium is het moeilijk om een glimp op te vangen van de band. Het goede nieuws is dat moshpits inmiddels zijn toegestaan en de toeschouwers nemen het er dan ook flink van. Iguana Death Cult laat veel nieuwe muziek horen, dat enorm in de smaak valt.

In Tent is het tijd voor Pip Blom die het publiek vermaakt met haar indierock. Misschien is het een band die je niet helemaal verwacht tussen deze line-up, maar het is wel een band waarbij alles gewoon klopt. De set is ijzersterk, de bandleden dansen en vliegen over het podium en de eerste vijf rijen publiek springen hard op en neer. Op de Mainstage kunnen we om 18:45 uur de echte vreemde eend in de bijt vinden: Sunflower Bean. De band uit New York is gekleed in glitter en velours en brengt rock met een vleugje glam. Het is ook absoluut niet druk, maar het lukt zangeres Julia Cumming wel om het aanwezige publiek enthousiast te krijgen. Ze roept de toeschouwers naar voren om ze te voorzien van een fijne gitaarsolo en krijgt een groot applaus.

Het Deense Iceage speelt in Tent en ondanks zijn serieuze uitstraling, lijkt de band in een jolige bui. Zo begint de set met een bandje met blaffende honden en worden er tussendoor kippengeluiden afgespeeld. De meest recente plaat van de band is dan ook een stuk toegankelijker dan de vroegere albums. Het publiek gaat echter vooral hard op oude muziek en “White Rune” en “Morals” zorgen voor de meeste chaos. De voorlaatste act op de Mainstage is het Canadese Metz. De band zet een snoeiharde set neer, doordrinkt van noise en distortion. Er wordt geragt op de gitaar, gebeukt op de drums en geslagen op de snaren van de bas. Het trio weet op deze manier een muur van geluid richting het, inmiddels moshende en crowdsurfende, publiek te sturen.

In Tent is het de beurt aan de stiekeme afsluiter van vandaag: Fontaines D.C. uit Ierland. Iedereen op Loose Ends Festival wil de band vandaag zien en de Tent puilt dan ook uit. Voordat de band opkomt klinkt er een bandje met “Boys From the County Hell” van Ierse folkband The Pogues en de postpunkers laten tegen het einde van de set tevens een cover horen van deze band. De zon is zeker nog niet ondergegaan, maar het is vandaag nog niet zo donker en duister geweest in de Tent. Fontaines D.C. maakt de hype weer meer dan waar en laat het publiek springen, dansen en moshen op tracks zoals “Sha Sha Sha” en “Too Real“. Afsluiter “Big” maakt het feest compleet en tevreden gezichten verlaten de Tent. Op weg naar de uitgang staat er toch echt nog een act op de Mainstage: Sleaford Mods. Bezoekers die niet bekend zijn met het duo uit Engeland kijken misschien even vreemd. Waar zijn alle instrumenten? Beatmaker Andrew Fearn en vocalist Jason Williamson doen gewoon hun ding en trekken veel bekijks. Stiekem past het ontzettend goed op het festival: post-punk met elektronische invloeden zoals Wire deed in de jaren 90. Fearn drukt op de knop en neemt nog een slok van zijn bier en Williamson spuwt zijn gal terwijl hij flamboyante dansjes doet. Het is vreemd, maar vooral erg lekker.

De eerste editie van Loose Ends Festival is er een voor in de boeken. De line-up was zeer sterk en de locatie maakte het plaatje compleet. Qua logistiek zijn er zeker wat verbeterpunten voor de organisatie; de prijzen lagen vrij hoog en de rijen voor de tegenover elkaar gelegen foodtrucks creëerden al snel een niet doorheen te komen muur van bezoekers. Hopelijk komt Loose Ends Festival volgend jaar nog sterker terug!

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist