woensdag 15 mei 2019
 

Geschreven door Lianne Brand.

 

Employed to Serve brengt pure woede naar voren op “Eternal Forward Motion”

Employed to Serve is opgericht in 2013 in het Verenigd Koninkrijk. De band bracht vrijdag 10 mei zijn derde studioalbum uit genaamd “Eternal Foward Motion“. De band, geleid door leadzangeres Justine Jones, heeft veel lovende woorden gekregen in de laatste weken. De band zou zo groots kunnen worden door de pure woede die hij uitstraalt. Laten we eens kijken, hoe bruut dit album is.

Titeltrack “Eternal Forward Motion” begint ruig en hard. Waar eerst alleen distorted gitaar te horen was, is er op de achtergrond tekst die zacht geciteerd wordt. Ook al wordt dit zo zacht verwoord, de rest spreekt het tegendeel. Al snel komen keiharde drums er even een schepje boven op doen. Met de toevoeging van de brute screams van Jones wordt er een duidelijk statement geplaatst door de band: we zijn klaar om los te gaan. In het refrein zit een bepaalde melodie die het nummer een zekere compleetheid geeft.

Het nummer dat hierop volgt, “Beneath It All“, opent op eenzelfde manier als zijn voorganger. Een kalme stem opent eerst voordat de boel los gaat. Echter brengt dit nummer meer woede en meer agressie naar voren: korte teksten en scheurende gitaren. “Dull Ache Behind My Eyes” is een track waarin de eerste helft alle lyrics gescreamt worden, in de tweede helft is het echter volledig instrumentaal. Het eerste deel is snel en aggresief, maar er wordt gewerkt naar een overgang waarin de muziek trager wordt en het lijkt een illusie van langdradigheid te wekken. Lange lage tonen en zware drums. Niet vaak wordt een nummer zo opgebouwd.

Harsh Truth” is reeds met videoclip uitgebracht en is bij de fans dan ook al bekend. Er wordt geopend met enkel Jones die zingt, vergezeld met een karige drum. De band wilt dat er gefocust wordt op de teksten en die aandacht krijgen ze ook meteen. Het hele nummer is relatief rustig. “Sore Tooth Twin” brengt wederom een nieuw element: akoestisch gitaarwerk. Samenwerkend met elektrische gitaren vormt dit een ontzettend euforisch geheel en de track springt perfect door naar de track “Force Fed“. Luister je dan ook zonder de tracklist te bekijken? Dan merk je eigenlijk niet dat het twee losse nummers zijn.

Even op een wat lager pitje: “We Forgot You“. Wederom speelt bruut gitaarwerk een grote rol in de track, maar zowel de opening als het middenstuk heeft rustige elementen, al dan niet volledig akoestisch. Zangeres Jones heeft eerder in een interview al aangegeven dat dit nummer dicht bij haar staat en geeft dit nummer nóg een diepere betekenis.

Ook “Reality Filter” werkt met hetzelfde intro als eerder gezien: weer een rustige citerende tekst. Is het stijl te noemen of is het simpelweg herhaling van dezelfde technieken die in de smaak vallen? Het misstaat zeker niet, maar opvallend is het zeker. Afsluitend is er mannelijk clean zang, waar opgebouwd wordt naar gitaarwerk. Maar niet het brute werk wat je voorheen op het album heb gehoord. “Bare Bones On a Blue Sky” is zachter en lichter, in vergelijking met al het voorgaande. Het is een mooi gekozen melodie als afsluiter. De sound die het nummer creëert kan je laten voelen alsof je ergens in de lucht vliegt, wat knap is gedaan.

Een prima album, maar hier en daar lijkt het toch wel een beetje in herhaling te vallen. Het meest opmerkelijke lijken toch wel de intro’s, die een aantal keer dezelfde invulling krijgen. Al klinkt het lekker in het gehoor, het is toch wat vreemd. De woede en intense energie die de band echter naar voren brengt maakt erg veel goed.

Beoordeling: 7/10
Releasedatum: 10 mei 2019
Label: Spinefarm Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist