vrijdag 7 februari 2020
 

Geschreven door Maurits Neelis.

 

Envy schreeuwt zijn hart eruit op “The Fallen Crimson”

Na vijf jaar en verschillende veranderingen in de line-up is Envy eindelijk terug met een nieuw album. Betekenen deze wisselingen in de band en het ouder worden ervoor dat Envy muzikaal een nieuwe weg inslaat? Of blijft hij bij zijn eigen geluid en perfectioneert hij deze juist?

Envy opent met “Statement of Freedom” het album zwaar. Screams en gesproken woord wisselen elkaar af, en je hoeft de Japanse teksten niet te begrijpen om door de stem van zanger Tetsuya Fukagawa geraakt te worden. Het klinkt rauw en vol pijn: hij schreeuwt zijn hart eruit. Een emotiedragende stem zoals de zijne kom je niet vaak tegen. Op de tweede track, “Swaying leaves and scattering breath”, horen we dat ook weer. Het is een zachter nummer dat een mix tussen opgewektheid en melancholie uitstraalt. Ondanks dat Fukagawa je weer weet te bewegen met zijn gezang, is het vooral de rest van de band die hier straalt. Envy laat hier horen dat de stem van Fukagawa niet per se nodig is om emotie over te brengen: de instrumenten doen dat ook uitstekend.

In “Rhythm” treden de post-rock invloeden van de band op de voorgrond. De haast hemelse stem van gastzangeres Achico, van de band Ropes, grijpt je meteen vanaf het begin vast en laat je niet gaan tot het eind. De gitaar en drums doen rustig hun werk; ze laten zich niet opjagen door de tijd. De ongedwongenheid van de muziek laat je dan ook echt in het moment leven. Het is alsof de dagelijkse zorgen van je af vallen en je wordt vervoerd naar een hogere realiteit: die van het hier en nu.

De volgende track “Marginalized thread” lift mee op de vervoering van het voorgaande, maar is juist hard en chaotisch. Toch ligt het makkelijk in het gehoor door de zorgeloosheid die doorklinkt in de melodie. Echter, in de brug maakt de melancholie het toch uitdagend en zwaar om naar te luisteren. Dit is geen muziek om op de achtergrond te luisteren; het sleurt je mee als de stroming van een rivier. Ook in “Eternal memories and reincarnation” horen we die meeslepende melancholie weer. De zachte post-rock met het gesproken woord van Fukagawa resoneert met de pijn die je in je hart draagt. Er is niemand die je zo goed zal begrijpen als de muziek van Envy dat zal doen.

De laatste track “A step in the morning glow” is een hoogtepunt op het album en behelst alles wat Envy zo goed maakt. De rustige opbouw naar een knallend crescendo; de relaxte post-rock en de harde screams die elkaar afwisselen; Fukagawa’s gevoelige gesproken woord. Ook op deze track kunnen we weer Fukagawa’s pijn horen, maar er is een ondertoon van hoop. Door alle pijn van het leven heen, is er altijd hoop, lijkt de band te willen zeggen. Het is een albumafsluiter als geen ander.

Het nieuwe album van Envy is een intense ervaring. Zelden hoor je bands die emotie zo goed in geluid weten te vertalen. Er is een ware synergie in de band: alle instrumenten zijn op elkaar afgestemd en werken samen om uit te drukken wat niet in woorden gevat kan worden. Pijn, geluk, verlies, hoop: allerlei emoties passeren de revue en beelden de veelzijdigheid van het leven af. Envy vernieuwt weinig op dit album, maar omdat hij zo goed is in wat hij doet, is dat ook niet nodig. Al met al, een must-listen!

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 7 februari 2020
Label: Temporary Residence Limited / Pelagic Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist