zondag 19 september 2021
 

Geschreven door Sanne Raatjes.

 

Insomnium verteld je verhalen op “Argent Moon” met melodieuze-deathmetal van de bovenste plank

Na hun album “Heart Like a Grave” komt Insomnium met een nieuwe EP: “Argent Moon”. Het schijfje vertelt je vier verhalen die ze brengen op hun eigen manier. Het creëren van atmosferische soundscaps waar de natuur en gevoelens als wanhoop, angst en liefde centraal staan. Met pure emotie brengen de Finnen je brute melodieuze-deathmetal met een zwart randje.

Argent Moonopent met “The Conjurer”, waar een rustige akoestische gitaar met een drumbeat te horen is. Tot zanger Niilo Sevänen zijn strot opentrekt: de pure agressie grijpt je direct naar je keel. Omdat het allemaal wat ingetogen en dromerig is, is het goed te horen waar het nummer over gaat. Volgens de band zelf is het een tragisch verhaal over jaloerse en verschroeiende liefde en dat is goed te voelen. Op het moment dat de rustige zanglijnen worden ingewisseld voor een diepere grunt. De zinnen “And I know it in my heart, you will never come to me, by the side of someone else” worden gezongen en kan het ook niet anders dat het kippenvel over je lichaam schiet. Op het hoogtepunt wordt er een atmosferische dubbele gitaarsolo ingezet waardoor de woede en verdriet omgezet worden naar blijdschap. Wat een opener!

Na een mooie fade-out van “The Conjurer”, begint de intro van “The Reticent”. Wederom wordt er op een ingetogen en rustige manier gestart, maar dit houdt het thema op het schijfje op de sfeer zit goed in het schijfje. Direct voel je dat de song veel somberder, melancholischer en dramatischer is dan het vorige nummer. Dit doordat er tussen de grunts ook clean gezongen wordt. Met synths op de achtergrond laat Insomnium zien dat je met weinig elementen een steengoed nummer kan maken met een fantastische opbouw. “The Reticent” geeft de mensen hoop, die hun dierbaren, banen en sociale leven hebben verloren in onder andere de pandemie. Met de tekst “We love, we fall, we hope, we fear, we fight, we crawl” wordt het nummer afgesloten en heeft het laten zien dat dit melodieuze metal op zijn puurst is en angst oké is.

Insomnium blijft op de akoestische tour met “The Antagonist”. Het gaat verder op het verhaal uit “The Reticent”, waar verdriet vermeden en niet zichtbaar wordt. Het thema depressie komt aan bod, waar het fictive persoon zich af vraagt hoe die deze persoon is geworden. Door de manier waarop het verteld wordt, weet de band regelrecht je ziel in te spelen. Halverwege het nummer worden de keyboard, syntheses en een dubbele drumpassage ingezet, wat voor een ijzersterk gevoel zorgt.

Afsluiter “The Wander” is breekbaar en aangrijpend. De atmosferische dynamiek houdt je op het puntje van je stoel vanaf de eerste noot. Er wordt met een ruwe grunt gezongen dat wordt afgewisseld door cleans, waardoor de samenwerking binnen de band extra benadrukt wordt. Het is een symfonische achtbaan waarin je belandt: de synthesizers worden weer goed ingezet. Tijdens de laatste verse wordt de ingetogenheid omgeruild voor een emotionele uitbarsting. Tijdens de outro wordt er herhaaldelijk “Until I find my poor soul, death won’t take me” gezongen waardoor het nummer qua opbouw en betekenis heeft van Metallica‘s “Fade to Black”. Daarmee komt het schijfje ten einde.

Het is onbeschrijfelijk hoe deze band met zo weinig elementen en vanuit pure emotie zo verbazingwekkend goed kan zijn. De emoties, die onder andere tijdens de pandemie zijn gevoeld, zijn omgezet in een meesterwerk die laat zien dat metal niet alleen maar herrie is. Echt vrolijk van thema is het schijfje niet en hits als “While We Sleep” zijn er ook niet te vinden. Maar dat is prima, gezien Insomnium hiermee vele mensen helpt.

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 17 september 2021
Label: Century Media Records

Laat een reactie achter:

Zoeken…
Nieuwste alternatives