zaterdag 6 februari 2021
 

Geschreven door Maurits Neelis.

 

Foo Fighters doet het rustig aan op “Medicine at Midnight”

Foo Fighters gaat al meer dan een kwart eeuw mee en toch weet hij nog niet van ophouden. “Medicine at Midnight” is zijn tiende album en het biedt geen grote verrassingen: Foo Fighters blijft altijd in zijn eigen straatje. Toch vallen de albums keer op keer weer in de smaak. Zal dat bij de nieuwe plaat ook het geval zijn?

Het schijfje opent met “Making a Fire”. De riffs zijn lekker, zoals we Foo Fighters kennen. De vrouwenzang op de achtergrond is wel een nieuwe toevoeging. Hoewel ze slechts “na na na” zingen, past het door de opgewekte melodie uitstekend bij het nummer. De track smaakt naar meer – maar het wordt opgevolgd door de trage, minimalistische single “Shame Shame”. Het is geen slecht nummer, maar het is weinig opwindend, zeker na “Making a Fire”. We zijn het album pas net begonnen, en we krijgen nu al een pauze?

Dat trucje herhaalt zich meteen. De derde track, “Cloudspotter”, is een up-tempo rock ’n roll feest, maar wordt gevolgd door “Waiting on a War”, wat een grotendeels akoestisch nummer is. Hoewel het echt een lekkere track is, komt het door deze plaatsing op het album niet helemaal tot zijn recht. Zelfs de crescendo aan het eind van het lied maakt dat niet goed.

Ja, de eerste helft van de plaat mist echt wat energie. Ook de titeltrack “Medicine at Midnight” moddert maar wat aan. Opnieuw is het geen slecht nummer, maar het is wel een beetje saai. “No Son of Mine” daarentegen houd het tempo er lekker in. De heerlijke gitaarriffs zijn hoe we Foo Fighters kennen. De bridge met de kort maar krachtige gitaarsolo verdient het ook om genoemd te worden.  

De volgende track, “Holding Poison”, is ook energiek – al doet de opening met de basdrum verdacht veel denken aan de voorganger “No Son of Mine”. Toch klinkt het nummer als geheel helemaal anders. De instrumenten spelen afwisselende stukken waarin vooral de drums naar voren komen. Daarnaast heeft het refrein een aanstekelijk ritme waardoor je vanzelf je hoofd begint mee te bewegen.

De een na laatste track, “Chasing Birds”, is weer een trage ballade. Het is een prachtig nummer met teksten die je zo mee wilt zingen: “The road to hell is paved with good intentions / dark inventions of mine”. Ook belangrijk: in tegenstelling tot andere ballades op dit album, heeft “Chasing Birds” wél een passend plekje tussen de rest van de nummers. Na de voorgaande bangers was je wel even toe aan zo’n betoverende track. Daarna sluit de plaat af met “Love Dies Young”: een opgewekt nummer met een totaal eigen karakter. Daardoor springt het eruit en is het ook een goede afsluiter voor het schijfje. Zo blijft de muziek nog even hangen nadat je al gestopt bent met luisteren.

“Medicine at Midnight” is van Foo Fighters, dus je weet ongeveer wat je kan verwachten. Toch is dit album niet zo goed als eerdere werken van de band. De tracks op zich zijn allemaal goed, maar als collectie is het soms een beetje saai. Misschien vallen de nummers beter in de smaak als ze eens langskomen op shuffle.

Beoordeling: 7/10
Releasedatum: 5 februari 2021
Label: Roswell Records

Laat een reactie achter:

Spotify playlist