woensdag 4 maart 2020
 

Geschreven door Maurits Neelis.

 

Four Year Strong werkt goed samen op “Brain Pain”

De poppunkers in Four Year Strong zijn terug met een nieuw album. Het laatste album van de band is alweer vijf jaar oud, en dus waren de fans wel toe aan een nieuwe plaat. Was “Brain Pain” het wachten waard?

De openingstrack “It’s Cool” begint met een energieke gitaarriff en zang, maar de basgitaar en drums zijn eerst nog niet te horen. De band lijkt een belofte te maken: als je deze riff al lekker vindt klinken, wacht maar op de rest van het album! Halverwege de track weten ze de belofte al waar te maken, wanneer de rest van de instrumenten erbij komt en het past echt losbarst. Zelfs als je in je eentje naar dit nummer luistert, krijg je zin om te gaan moshen. De breakdown aan het einde maakt het lied helemaal af. Four Year Strong opent het album ijzersterk.

Het tweede nummer “Get Out Of My Head” is een stuk langzamer, maar klinkt er niet minder om. Door de track heen loopt een zwaar riff waarbij de basgitaar goed van pas komt. Ondanks hoe heavy de riff is, behoudt het lied grotendeels door de zang de zorgeloosheid van poppunk. Daardoor past het nummer toch nog goed bij de rest van het album.

Een hoogtepunt van het album is “Talking Myself In Circles”. De basgitaar heeft een prominentere plek dan de gitaar – iets waar meer bands mee zouden moeten experimenteren. Ook de drums zijn opvallend, die werken goed samen met de andere instrumenten. De bandleden lijken in dit nummer perfect op elkaar afgestemd te zijn. Ze versterken de speelstijl van de ander, zodat elk instrument krachtig klinkt.

“Seventeen” klinkt eerst wat onorigineel, maar wanneer het refrein komt hoor je dat Four Year Strong toch zijn eigen stempel op het genre poppunk drukt. Geen standaard refreintje met akkoorden, maar een bijzondere riff. De band brengt hier ten gehore waar hij echt goed in is: met niet te veel fanfare toch goede, eigen nummers maken. Het hoeven niet altijd technische meesterwerken te zijn, wordt bewezen. Dat hoor je in elk nummer op het album terug.

Het nummer “Be Good When I’m Gone” is een akoestische ballade. Hoewel het prima klinkt, vindt hij niet zijn eigen plek tussen de nummers. Het is als macaroni met chocolade: afzonderlijk zijn beiden best lekker, maar waarom zou je ze in hemelsnaam bij elkaar doen? Zo ook dit lied. Het klinkt goed, maar het past niet goed bij de rest van “Brain Pain”, en al helemaal niet vlak voor de track “The Worst Part About Me”. Dit is namelijk een van de zwaarste nummers op het album. Het klinkt heerlijk, en het heeft een aanstekelijk ritme. Deze track is puur genieten, maar past absoluut niet na “Be Good When I’m Gone”.

Vijf jaar is een lange wachttijd, maar fans kunnen opgelucht ademhalen: Four Year Strong heeft weer een geweldig album uitgebracht. Hoewel hij een kleine misstap begaat met de ballade, valt er weinig te klagen. Hij doet zijn eigen ding, waardoor hij een gevarieerd album aanlevert dat zich onderscheidt van andere bands in het genre.

Beoordeling: 8.5/10
Releasedatum: 28 februari 2020
Label: Pure Noise

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist