maandag 18 oktober 2021
 

Geschreven door Joey Reijenga.

 

Frank Carter & The Rattlesnakes wakkert het vuur aan op Sticky

Frank Carter & The Rattlesnakes zijn niet bang voor verandering. De band debuteerde met een sloopkogel in de vorm van “Blossom“. De twee albums die daarna volgen zijn bij lange na niet zo rauw als zijn eerste. Toch loopt de ongenuanceerde passie nog steeds door de aderen van de band. Horen we dit ook op “Sticky“?

Openingsnummer “Sticky” maakt gelijk de spelregels van de plaat duidelijk. Het basgeluid op dit nummer klinkt als een oude trein die over een spoor denderend: ratelend, bot en luid. Dit dient als een ruggengraat voor het bijna asociaal gore gitaarwerk van Dean Richardson. Het is dan ook niet verrassend dat deze formule dient als de fundering van de meeste nummers op het album.

De muziek is een stuk meer upbeat dan het vorige album “End of Suffering“. Nummers als “Go Get A Tattoo” en “Off With His Head” hebben een erg opbeurende toon. Deze vlotte nummers zetten je echt aan tot doorpakken: vol gas en genieten. De feature van Cassyette op “Off With His Head” is dan ook nog eens de kers op de taart en geeft dit nummer zijn eigen smaakje.

Cassyette is niet de enige muzikant die Frank Carter & The Rattlesnakes heeft uitgenodigd om mee te doen op “Sticky“. Vijf van de tien nummers hebben een gastartiest die de liedjes goed op smaak brengen. Lynks is hierin een hoogtepunt. De hele gemoedstand van “Bang Bang” en “Go Get A Tattoo” waren bij lange na niet zo pakkend geweest als Lynks er niet was. “Bang Bang” is echt een feest nummer. Hoe de vocalen samen komen met de ritmesectie in het refrein is een onweerstaanbaar verzoek om te gaan springen. Lynks steelt vervolgens de show op “Go Get A Tattoo“. Hun toon heeft een smakelijke en aanstekelijke zelfingenomenheid waardoor je gelijk schaamteloos meedanst. Er is geen ontkennen aan dat hun energie aanstekelijk is.

Toch komt niet elke feature ermee weg. Joe Talbot van IDLES samen met Frank Carter is een concept wat zoveel hype met zich meebrengt, dat het haast onmogelijk is om aan de verwachtingen te voldoen. “My Town” mist een beetje de echte boosheid en bloedlust. Er is teveel aan het liedje gesleuteld en met Joe Talbot erbij heerst wellicht een stille hoop om wat smaken uit de “Blossom” tijd erdoorheen te laten schijnen.

Cobra Queen” en “Rat Race” zijn dan weliswaar niet de meest opvallende nummers op “Sticky“, maar dat maakt ze niet minder vet. De climax in “Rat Race” is een stuk ongenuanceerd muzikaal geweld waar je spontaan van gaat grijnzen. Original Sin” is een nummer wat volledig zijn eigen geluid heeft. Het klinkt echt als een typische laatste track door veel meer zwevend om te gaan met de instrumenten. Er wordt onwijs veel ruimte gecreëerd voor onder andere toetsen. Het is een cheeky track die efficiënt gebruik maakt van de betrokken elementen. Ondanks dat het weliswaar minder past bij de punk van de rest van het album, is het wel echt één van de betere tracks.

Sticky” is simpelweg een cool album. Het past goed bij de stroming waar bands als Strange Bones en Wargasm zich in bevinden op dit moment. Frank Carter & The Rattlesnakes blijft wel op zijn eigen plek door het rock ‘n roll metertje hoog te houden. De band heeft zijn tanden volledige in zijn postpunk sound gezet, die de groep is gaan cultiveren na “Blossom“.

Beoordeling: 7,5/10
Releasedatum: 15 oktober 2021
Label: International Death Cult

Laat een reactie achter:

Zoeken…
Nieuwste alternatives