donderdag 28 januari 2021
 

Geschreven door Joey Reijenga.

 

Frank Iero and The Future Violents houden zich niet in op “Heaven is a Place, This is a Place”

Frank Iero heeft nooit stilgezeten na de split van My Chemical Romance. Iero heeft namelijk maar liefst drie albums uitgebracht. Het meest recente album “Barriers” is uitgebracht in 2019. Iero vertelt over “Heaven is a Place, This is a Place” dat het is geschreven en opgenomen in dezelfde periode als “Barriers”.

Iero heeft door de jaren heen een iconische sound ontwikkeld en dat is ook zeker terug te horen.“Heaven is a Place, This is a Place” is een collectie aan blues invloeden, rock ‘n roll en vuige vocalen die worden geserveerd met nog vuigere gitaren. De sound van de nieuwe plaat valt gelijk op, omdat het totaal anders klinkt dan “Barriers”. De nummers van beide platen zijn wellicht rond dezelfde tijd geschreven en opgenomen, maar de new wave invloeden van “Barriers” hebben plaats gemaakt voor scheurende gitaren.

Openingstrack “Violence” zet je gelijk scherp met een riff die zo vies is dat je beter kan gaan douchen na dit nummer. “Violence” is een geweldige titel, want het is een slagveld in het refrein. Het grote geluid werkt als een krachtmeting die de intens emotionele tekst onwijs goed weet te presenteren. Het gejengel van Iero’s vocalen nemen je aan de hand mee en lozen je door dit geweld naar de climax.

Het gewelddadige assortiment aan instrumentatie is een terugkerend element op de EP. Net zoals bij “Violence”, is “Sewerwolf” ook een bombardement aan brute licks, knallende drums en de ongefilterde emotie die Iero’s vocalen dragen. De impact van het refrein in “Sewerwolf” wordt gedragen door de geweldige dynamiek. De keuze om de coupletten zo leeg mogelijk te houden om uiteindelijk alles erin te gooien in het refrein, blaast je gewoon omver.

Verrassend is wel als je de iconische gitaarpartij hoort van R.E.M.‘s legendarische “Losing My Religion”. In tegenstelling tot de rest van de EP is deze cover zeer rustig. Toch, weet Iero precies genoeg van zichzelf toe te voegen om zijn versie uniek te maken en de essentie van de originele versie te combineren.

“Record Ender” is een bizar nummer. De track zit vol met clichés zonder dat ze afgezaagd klinken. Van meerdere vocal takes die door elkaar heen suizen tot dramatische stops: dit nummer heeft het allemaal. Het draagt iets nostalgisch en roept reflectie bij je op. De bas speelt simpele partijen die je gegrond houden in het nummer wanneer de vocalen en gitaar wegvallen. De instrumentatie vertelt genoeg over opluchting, wanhoop en hoop. Toetsen die sprankelen over de herhalende baspartij terwijl een synth zachtjes op achtergrond suist, creëert bijna een visueel beeld.

“Record Ender” is toepasselijk genoeg ook het einde van de EP. Dit nummer was een emotionele zit van zes minuten, maar dat is ondertussen in het werk van Frank Iero geen verrassing. Frank Iero and The Future Violents heeft consistent muziek uitgebracht waarbij hij op een unieke manier zijn gedachtes omzet naar geluid. Deze EP kan ook weer aan de lijst toegevoegd worden.

Beoordeling: 8/10
Releasedatum: 15 januari 2021
Label: UNFD

Laat een reactie achter:

Spotify playlist