vrijdag 9 november 2018
 

Geschreven door Sanne Paaij.

 

Grappen en grollen met NOFX in de Amsterdamse Melkweg

Op donderdagavond 8 november is het in de Amsterdamse Melkweg tijd voor een ouderwetse punkavond met de heren van NOFX. De band heeft in zijn ruim dertigjarige bestaan de venue al erg vaak van binnen gezien. Het maakt niet uit, want ook vanavond is de show gewoon weer stijf uitverkocht. Als de deuren van Melkweg om iets over half 8 opengaan heeft er zich inmiddels al een lange rij gevormd op de Lijnbaansgracht. De fans, net zo gevarieerd als de NOFX-T-shirts die ze dragen, staan te popelen om naar binnen te gaan en met de band feesten. De avond zal eerst worden geopend door het Nederlandse MARCH.

Als de grote zaal om 20.00 uur langzaamaan volstroomt, trapt het Bredase MARCH zijn set af. Het kwartet is opgericht in 2013 en speelt keiharde punk. De band bracht in 2016 zijn debuutalbum “Stay Put” uit en mocht rekenen op lovende recensies. Na het uitbrengen van de plaat is MARCH flink aan het touren geslagen en dat is te zien. De band weet wat hij moet doen op het podium en gebruikt de ruimte die hij heeft gekregen maximaal. Frontvrouw Fleur van Zuilen zorgt voor genoeg interactie met het publiek en voelt zich prima op haar gemak als voorprogramma van NOFX. De band sluit af met “Such a Drag” en heeft het publiek goed op weten te warmen met een halfuur stevige punkrock.

Klokslag 21.00 uur betreedt NOFX het podium met een kalm muziekje op de achtergrond. De band installeert zich rustig op het podium, doet een dansje en kijkt al keurend rond in het publiek. Na een aantal minuten opent frontman “Fat” Mike Burkett de show met de mededeling: “Wij staan hier vanavond voor de allereerste keer!” Dat dat niet waar is kan iedereen beamen, maar voor de hoeveelste keer de mannen dan al wel op het podium staan is niet duidelijk. Volgens gitarist Eric Melvin zou het net zo goed de 31ste keer kunnen zijn. Het is duidelijk dat NOFX kind aan huis is in Melkweg, want niet alleen de band voelt zich op zijn gemak, maar ze laten het publiek zich ook thuisvoelen in de Amsterdamse venue. Na een aantal minuten kletsen is het dan toch echt tijd voor wat muziek en wordt de set geopend met “60%”. 

Wat volgt is een uur lang grappen en grollen met NOFX, zoals het stiekem eigenlijk ook hoort bij een show van deze mannen. Zelfs drummer Erik “Smelly” Sandin probeert mee te doen, maar helaas staat zijn microfoon vanavond uit. Het publiek laat zich heerlijk vermaken en zorgt voor een enorme moshpit op de momenten dat er tussen het lullen door daadwerkelijk een nummer wordt gespeeld. Voortdurend wordt ook het podium beklommen voor een selfie met de frontman of een knuffel met gitarist El Hefe – ook wel Aaron Abeyta. Natuurlijk moet daar ook weer van af worden gesprongen en vooral tijdens tracks zoals “Idiots Are Taking Over”, “Bob” en “Leave It Alone” zijn de eerste twintig rijen niet veilig voor crowdsurfers. Geregeld komen bezwete mensen de moshpit uit om even af te koelen aan de zijkant met een biertje, alvorens zich weer volledig in de chaos te storten. 

Fans die de band eerder dit jaar al hebben gezien, zoals bijvoorbeeld op Jera On Air 2018, is waarschijnlijk opgevallen dat NOFX zijn oude banner weer achter het drumstel heeft gehangen. Afgelopen zomer onthulde de band namelijk vol trots zijn gloednieuwe backdrop. In plaats van het kleine bordje waar simpelweg de bandnaam op staat, werd deze vervangen door een enorm geel gevaarte, …waar simpelweg de bandnaam op staat. Halverwege de show worden de toeschouwers toch getrakteerd op de onthulling van de nieuwe banner en het lijkt erop dat we deze grap de komende tien jaar kunnen gaan verwachten van NOFX. Het applaus is er echter niet minder om. Het publiek weet dat hij maar beter mee kan gaan in de grappen van “Fat” Mike, omdat hij anders het mikpunt wordt van de volgende. 

Nadat NOFX het publiek heeft getrakteerd op het nummer “I’m So Sorry Tony”, het nummer dat Burkett schreef voor zijn goede vriend Tony Sly die overleed in 2012, verlaat de band het podium. Het publiek weet dat hij nog even kan blijven wachten, aangezien de hits “Linoleum” en “Stickin’ In My Eye” nog moeten worden gespeeld. NOFX is geen band die de spanning lang laat opbouwen en verschijnt na enkele momenten weer op het podium. De twee hits worden gespeeld, aangevuld met “Bottles To the Ground” en het door El Hefe gezongen “Kill All the White Men”. Na ruim vijf kwartier zit het er weer op voor de mannen. Het was zoals altijd een gezellige avond met NOFX, zonder verrassingen, maar met erg veel plezier. Volgende keer weer!

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist