woensdag 17 oktober 2018
 

Geschreven door Ellemieke Hertgers.

 

Hands Like Houses slaat nieuwe weg in op “-Anon.”

De Australische band Hands Like Houses gooide in 2013 hoge ogen met “Unimagine” en drie jaar later weer met het ijzersterke “Dissonants”. Met deze ambitieuze platen zetten de heren zich op de kaart in de posthardcorewereld. De mannen gaan echter op plaat vier, genaamd “-Anon.”, compleet andere paden bewandelen. 

Het nieuwste album opent met een track genaamd “Kingdom Come”. Het nummer ademt vanaf de eerste seconde een opzwepend sfeertje. Er wordt duidelijk opgebouwd naar een ontlading, maar het vreemde is dat deze ontlading nooit komt. Het opfokkende drumritme verandert namelijk de gehele track niet, waardoor het nummer aanvoelt als een introductie van bijna drie minuten lang. Desalniettemin een prettige opener.

De plaat vervolgt met de single “Monster”. De posthardcore heeft hier overduidelijk plaatsgemaakt voor catchy rock. Het refrein blijft ongetwijfeld nog dagen nagalmen in je hoofd en na twee keer luisteren kun je hem vol overtuiging meeschreeuwen. Het rauwe randje volgt op het einde: de scream waarmee de track eindigt is simpelweg bevredigend. In deze trant volgt ook “Sick”. De sfeer is luchtig en het voelt wat afstandelijker dan je gewend bent. Tegelijkertijd is dit echt steengoede rock waar weinig tegenin te brengen valt.

Een stuk minder luchtig is “Overthinking”. Hier hoor je veel meer de sfeer die Hands Like Houses ook op “Dissonants” neerzette. Nog veel beter is het melancholische “Through Glass”. De luchtige en upbeat rock gaat de band tot dusver goed af, maar een track als deze laat toch wel zien dat melancholiek en een emotionele sfeer het beste bij de band passen. De op de achtergrond jankende gitaarpartijen tegen de ietwat droevige stem van zanger Trenton Woodley zijn om geëmotioneerd van te raken.

Through Glass”  blijkt meteen de beste track van de plaat, want met “Half-hearted” en “No Man’s Land” slaat de band nog geen deuk in een pakje boter. De nummers klinken ontzettend inspiratieloos en geforceerd. Meteen overslaan. Het duistere “Black” is een vreemde eend in de bijt, maar brengt je na deze misstap gelukkig weer in de juiste sferen. Dreunende baslijnen, cynische vocalen en laaggestemde gitaarpartijen; staat deze song echt op hetzelfde album als de single “Monster”? De vrolijke noot keert terug op nummer tien en tevens afsluiter “Bad Dream”.  Met een gemiddelde lengte van drie minuten is het haast overbodig om te noemen dat de plaat schandalig kort duurt.

Zo, dat was een half uurtje “-Anon.” en dat is even wennen. Hand Like Houses lijkt catchy, luchtige rock de voorkeur te geven boven persoonlijke, duistere posthardcore. De nieuwe stijl misstaat de mannen niet, maar er is ook nog werk aan de winkel. Voor de fans van het oude werk: ze zijn gelukkig hun oude streken nog niet verleerd, maar de mix tussen upbeat rock en duistere posthardcore klinkt nog niet helemaal lekker. De rode draad ontbreekt dan ook een beetje. Hands Like Houses is met “-Anon.” een interessante weg ingeslagen, maar het nieuwe jasje past nog niet helemaal goed.

Beoordeling: 7,5/10
Releasedatum: 12 oktober 2018
Label: Hopeless Records, UNFD

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist