dinsdag 15 december 2020
 

Geschreven door Tom Duteweert.

 

Happy. stemt niet gelukkig met “Imposter Syndrome”

“Imposter Syndrome” is het tweede album van de drie-koppige poppunkband Happy.. De band probeert het oplichters syndroom te omvatten in een dikke laag pop. Bij vlagen doet de plaat je denken aan bands als Jimmy Eat World en Weezer, maar kan Happy. die vergelijking eer aan doen?

Het album begint sterk. De eerste anderhalve minuut van de openingstrack “Sick Is the New Sane” heeft veel van waar je bij een plaat zoals dit op hoopt: catchy refrein, synthesizer en een sterke melodie. Helaas valt de bridge een beetje tegen: het lijkt vooral een excuus om met een crescendo nog eens het refrein in te gaan. Gelukkig is dat refrein sterk genoeg. Dit is kenmerkend voor de rest van het album. De meeste tracks zijn óf niet catchy genoeg om je aandacht er echt bij te houden óf hebben een sectie die tegenvalt.

Zo is de derde track, “Hooky”, qua tekst het dieptepunt van “Imposter Syndrome”. Klein lichtpuntje is de muziek zelf, die vooral in het midden simpel maar effectief is. Dat neemt echter niet weg dat een tekst als “this early morning sex is gonna make you late” gewoon vrij gênant is.

Het midden van het album is redelijk met “Liarliar”, “Dull Boy” en het als single uitgebrachte “Background Noise”. Met de geschreeuwde delen van “Liarliar” wordt afgeweken van de poppy vocals op de rest van het album. Hoewel de muziek zelf niet heel spectaculair is, is de melodie van de vocalen domweg aanstekelijk. Happy. doet dit op “Dull Boy” echter nog beter, met waarschijnlijk het meest catchy refrein van het album. Helaas wordt dit wel afgewisseld met tegenvallende coupletten en stereotype teksten.

After School Special” heeft qua tekst niet echt een refrein en had daardoor interessant kunnen zijn. Helaas kabbelt de track een beetje voort. Elk album heeft natuurlijk wel een aantal nummers die vooral opvulling lijken te zijn, maar die zouden niet negatief moeten opvallen. Dat is hier wel het geval door teksten als “your lips have a way of reminding me that good things come in pairs”. Bovendien is de manier waarop het klinkt alsof de zanger “you in” met “second” probeert te rijmen, vrij zwak.

“April Is for Fools” en “June Gloom” zijn een goed duo. Happy. brengt met de eerste een ode aan een overleden vriend. In tegenstelling tot wat je daarbij zou verwachten is het een sterke, up-beat track die vrij catchy is. Het tempo blijft hoog op “June Gloom”, die mede vanwege de aanwezigheid van gang-vocals en sterke bridge qua energie het hoogtepunt van “Imposter Syndrome” is.

De afsluitende track “Black Picket Fence”, begint akoestische en gaat over de geldproblemen die jongvolwassenen in de Verenigde Staten vaak hebben. De zanger neemt hier wat risico met een mooie falsetto in het refrein. De bridge lijkt toe te werken naar een krachtige afsluiter van het album. Hoewel de gehele band er nog wel inkomt is het toch een tegenvallend maar wel representatief einde van het album.

Al met al weet Happy. op “Imposter Syndrome” niet te overtuigen. Hoogte- en dieptepunten wisselen elkaar af waarbij de dieptepunten meer blijven hangen. De muziek is over het algemeen net niet catchy genoeg om echt je aandacht te pakken en de teksten zijn vrij standaard. “Sick Is the New Sane” en “June Gloom” zijn het meest luisterwaardig.  

Beoordeling: 5/10
Releasedatum: 30 Oktober 2020
Label: Rude Records

Laat een reactie achter:

Spotify playlist