dinsdag 23 februari 2021
 

Geschreven door Sanne Raatjes.

 

Harakiri for the Sky kruipt in je ergste nachtmerrie op “Mære”

De in 2011 opgerichte post-black metalband Harakiri for the Sky krijgt veel lovende kritieken. Het Oostenrijkse duo wordt vergeleken met onder andere Alcest, Deafheaven en Wolves In the Throne Room en lijken een geheel eigen voidgaze genre te hebben ontwikkeld. Laten de mannen dan eindelijk, na vijf studioalbums, hun solide basis horen op “Mære”?

Het album opent met “I, Pallbearer”, die het unieke Harakiri for the Sky geluid brengt. Scherpe gitaarriffen met een langzame overgangsdynamiek zorgen voor een lange en tragische intro: hetgeen wat de band typeert. Al snel wordt het tempo omhoog gegooid door de drums en zet zanger Michael Wahntraum zijn stem in. Het is excentriek, melancholisch en bedroeft. Met teksten als “Nobody ever tells you that emptiness weighs most” vertellen de mannen een zwaar emotioneel verhaal over mentale gezondheid.

Na een piano intro op volgend nummer “Sing for the Damage We’ve Done”, knalt het los met de drums. En dat blijft de gehele track zo. Zonder enige moeite vloeien de instrumenten en verschillende zangtechnieken in elkaar over. Van polymetriek lijkt de band dan ook fan te zijn, gezien dit veelvuldig terug komt op het schijfje. Aan het einde van de track is de zanger van Alcest, Stéphane Paut alias Neige, te horen. Als je de titellijst niet naast je hebt liggen, zou je haast denken dat “Mære” één lang nummer is. Want voor je het weet ben je aangekomen bij “I’m All About The Dusk”. Een lied van ruim elf minuten en vele lagen instrumentatie en zang. Waar bij de voorgaande tracks nog iets van ademruimte zat, is dat concept volledig van de tafel geveegd. “I’m All About the Dusk” ramt zo erg door dat die elf minuten als twee voelen. Aan het einde is er een gesyncopeerd funky stukje te vinden, wat de zware lading van dit album er toch wel beetje van af haalt.

“Three Empty Words” en “Once Upon a Winter” zijn beide van hetzelfde kaliber. Op zich is dat niet meer dan logisch als je tien nummers op een plaat zet met alleemaal een afspeeltijd van over de zeven minuten. Maar toch klinkt “Three Empty Words” een stuk sneller en vrolijker en geeft het een hele andere dimensie dan de voorgaande songs. Dit doordat je op de achtergrond meerdere stemmen hoort meeschreeuwen. Daarnaast is het gitaarriffje een enorme oorwurm.

Bijna op het eind van het schijfje is de een monstertrack “Silver Needle // Golden Dawn” te vinden. Verrassend genoeg begint dit nummer met een piano. Iets wat we minder vaak hebben gehoord. De lange melodramatische intro’s lijken eventjes geschrapt te zijn, waardoor we gelijk middenin de song zitten. Het stemgebruik wordt meer gillerig, waardoor je zelf eigenlijk ook je emoties ermee uit wilt schreeuwen. Wederom word je meegesleept in het verhaal rondom het tonen van zwaktes en offering. Het gitaarwerk is sterker aanwezig, waardoor het allemaal een beetje luchtiger en catchier wordt. De drums krijgen hun welverdiende aandacht op “Time Is a Ghost”, waar er magistrale gitaar- drumcombinaties worden gemaakt. Op het einde van “Mære” vinden we “Song to Say Goodbye”, een cover van Placebo, en de cirkel lijkt rond te zijn.

Een album maken van ruim tachtig minuten vol met briljante composities en technische vaardigheden lijkt voor de mannen geen probleem. Dat Harakiri for the Sky meer waardering moet krijgen voor wat hij doet, laat hij met “Mære” maar al te goed horen.

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 19 februari 2021
Label: AOP Records

Laat een reactie achter:

Spotify playlist