woensdag 18 mei 2016
 

Geschreven door Natasja Dijkstra.

 

Hatebreed – The Concrete Confessional

Begin mei deed Hatebreed nog het reizende core-festival Impericon aan en wist daar als headliner The Max te verbouwen. Hatebreed liet daar wederom zien dat hij alles behalve subtiel is. Voor albums van de band geldt dan ook dat je precies weet waar het Amerikaanse vijftal staat en wat je gaat krijgen. Het nieuwe schijfje “The Concrete Confessional” wordt uitgebracht door zwaargewicht Nuclear Blast en is de alweer zevende langspeler afkomstig van de heren. Live werd de nieuwe single “Looking Down the Barrel of Today” in een warme circlepit ontvangen. Geldt dit ook voor het gehele studioalbum?

Luide amps in je gezicht, opgefokte riffs, een dubbele bass die je recht in de borstkas raakt en gezouten lyrics die je opladen voor een moshpit. Dat is het DNA van opener “A.D.“, een brandende track die de term ‘American Dream’ onderzoekt. De frontman geeft aan dat “A.D.” een muzikale brei is van alle frustraties die eruit komen bij het kijken van het nieuws. De passie en woede die Hatebreed met zich meebrengt heeft bij lange na nog niet zijn dieptepunt bereikt, zo blijkt ook uit de single “Looking Down the Barrel of Today“. De doffe, explosieve machinegeweer sound van laatstgenoemde track is onmiskenbaar. Dit maakt “Looking Down the Barrel of Today” tot een live track die zorgt voor pure, muzikale adrenaline.

Op “Something’s Off“, de zevende track van het album, vormen een onheilspellende baslijn en Jamey Jasta’s agressieve keelklank de rode draad. Precies zoals we de vocals van de frontman kennen. Toch zien we de vocals van Jasta op “The Concrete Confessional“, en dan met name op “Something’s Off“, ook in een ander daglicht. Op het nieuwe schijfje laat hij zich van een meer dynamische kant zien. Dit brengt wel enige onwennige momenten met zich mee.

Neem bijvoorbeeld de ‘whoas’ op “The Aphex Within“, welke The Misfits-achtig aandoen en daar niet helemaal op zijn plaats zijn. Ook de shout-koortjes die Jasta bijvallen op “Walking the Knife” zwakken de boel een beetje af. De typische Hatebreed-sound van de daaropvolgende track “Dissonance” maakt het overigens weer goed. “Dissonance” wordt gedreven door een blaarkwekende dubbele bass, waardoor het zich perfect leent voor een circlepit. De laatste track van het album, “Serve Your Masters“, kenmerkt zich daarentegen door een dikke groove en wederom shout-koortjes, die hier wel een bijdrage weten te leveren aan de feel van het nummer.

Zoals bij de meeste Hatebreed langspelers, is “The Concrete Confessional” compact en gefocust. Slechts één van de tracks stijgt boven de drie minuten uit. Iets wat het genre kenmerkt. Hoewel de tracks een al eerder uitgevoerd en vast template kennen, is er geen sprake van een déja vu. De shout-koortjes en meer dynamische vocals dragen bij aan de variatie op het album. Toch verliest het nieuwe schijfje de voor Hatebreed kenmerkende agressie niet. “The Concrete Confessional” is onmiskenbaar zout, maar nog steeds de beste soort ‘comfort food’, zelfs wanneer het je kaak breekt.

Beoordeling: 8,5/10
Releasedatum: 13 mei 2016
Label: Nuclear Blast Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist