maandag 13 september 2021
 

Geschreven door Joey Reijenga.

 

Hawthorne Heights kleurt binnen de lijntjes op “The Rain Just Follows Me”

Hawthorne Heights is een naam die in het hoofd van de meeste emofans gebrand is. Het generatie-definiërende nummer “Ohio Is For Lovers” kan de band nooit ontnomen worden. Die tijd is ondertussen alweer 17 jaar geleden en nu komt de band met zijn achtste studioalbum. Is Hawthorne Heights op “The Rain Just Follows Me” net zo goed als toen?

Zanger JT Woodruff vertelt dat hij voor dit album de donkerste momenten van de laatste 17 jaar in zichzelf heeft opgeroepen. Het is aan Grammywinnaar Cameron Webb om de productie van dit album op zijn pootjes terecht te laten komen. Aan openingstrack “Constant Dread” hoor je gelijk waar jongere bands zoals WSTR en Neck Deep hun invloeden vandaan hebben gehaald. Er hoeven niet veel woorden vuil gemaakt worden aan de productie. Het klopt met de stijl en het werkt prima voor de liedjes.

Hawthorne Heights heeft altijd iets meer geleund naar de scene kids. Op datzelfde lijstje vind je onder andere Taking Back Sunday en Brand New. Het is dan ook verassend dat het tweede nummer op het album “The Rain Just Follows Me” net zo goed op Yellowcard‘s “Ocean Avenue” had kunnen staan. Het akkoordenschema geeft gevoelens van een verloren zomerliefde en nostalgie. Het gebruik van minder dramatische vocalen en minder screams doet de track zelf goed. Toch verliest Hawthorne Heights een beetje eigenheid en pit hierdoor.

Dit album is een stuk meer ontspannen dan het eerdere werk van de band. Er is duidelijk gekozen om de liedjes wat aangenamer te maken en minder te beladen met tienerangst. Het zorgt voor een consistente kwaliteit in de muziek. Tracks zoals “The Rain Just Follows Me“, “Constant Dread” en “Seafoam” zijn bij gebrek aan een beter woord, leuk. De liedjes zijn uitwisselbaar omdat er weinig goede dingen of slechte dingen over te zeggen valt. De sound en vorm is volgens de eeuwenoude formule en gaat daar ook niet echt ver van weg.

Words Can’t Hurt” is een opvallend nummer. De vocalen waarmee het nummer opent zijn matig op zijn best. Vervolgens is het refrein best pakkend en spannend. Toch mis je nog steeds een beetje stress en nood in het stemgeluid om echt bij je binnen te komen. De basgitaar ratelt goed maar kon best harder gezet worden. De breaks in dit nummer zijn een toevoeging die wel heel vet uitpakt.

Holy Coast” en “Bambarra Beach” zijn wel twee van de betere songs op “The Rain Just Follows Me“: vlotte poppunk tracks met herkenbare en memorabele elementen. Het stemgeluid is ook een stuk doelgerichter en daardoor een stuk meer overtuigend. Het gitaargeluid is ook nog eens rijk aan smaken en zorgt ervoor dat de luisterervaring fris blijft.

The Rain Just Follows Me” luistert onwijs makkelijk weg. Helaas zijn de meeste refreinen niet echt memorabel. Het album is echt leuk om naar te luisteren maar meer dan dat is er gewoon niet. Luister daarom niet naar deze plaat voor een nostalgietrip want het is bij lange na niet “The Silence In Black And White“.

Beoordeling: 7/10
Releasedatum: 10 september 2021
Label: Pure Noise Records

Laat een reactie achter:

Spotify playlist