woensdag 9 juni 2021
 

Geschreven door Joey Reijenga.

 

Hot Mulligan trotseert met verandering op “I Won’t Reach Out To You”

Hot Mulligan heeft afgelopen jaar de lat hoog gelegd met hun album “you’ll be fine“. De plaat viel bij poppunkfans net zo lekker in de smaak als bij emofans. Voor de band is er dus een flinke taak weggelegd om zijn nieuwe EP “I Won’t Reach Out” net zo memorabel te maken.

Hot Mulligan is door de jaren heen steeds beter geworden en het niveau van de muzikaliteit was namelijk extreem opgekrikt op “you’ll be fine“. Toch mist dit een beetje op “I Won’t Reach Out To You“. Op een aantal leadgitaar motieven na is het mathrock smaakje plaats gaan maken voor een ietwat meer poppunk benadering. Vooral “Losing Days” is hier schuldig aan. Het nummer ligt prima in het gehoor, maar het mist een beetje dat kwetsbare waar velen op verliefd zijn geworden tijdens het luisteren van “Honest & Cunning” en “Fenton“. Het schiet een beetje tekort op bepaalde plekken en is daardoor makkelijk te vergeten.

Het is wel heerlijk en verfrissend om te horen hoe goed zanger Tades Sanville is geworden. Op de track “Featuring Mark Hoppus” staat Sanville een onwijs lekker partijtje te knallen. Drummer Brandon Blakeley heeft hier ook helemaal zijn sound in orde. De drums klinken onwijs clean en zijn met klasse geproduceerd door producer Gary Cioni van. Cioni heeft onder andere gewerkt aan “What’s Past Is Prologue” van Free Throw en “You’re Not As ___ as You Think“. Het meezing gehalte ligt wat lager dan op nummers als Hot Mulligan‘s “Feal Like Crab” of “*Equip Sunglasses*“, maar hij klinkt tenminste lekker.

Elke fatsoenlijke emo EP moet natuurlijk aan zijn quota van vage titels komen. De eerder genoemde “Featuring Mark Hoppus” wordt in dat lijstje onder andere vergezeld door “Pop Shuvit (Hall of Meat, Duh)“. Hot Mulligan zette in 2015 al de toon met gekke titels als “11 Second Burp” en nu is het ook hier weer raak. Hoewel het intro zelf niet zo heel boeiend is, zorgt het er wel voor dat de dat de overgang naar het refrein onwijs lekker binnenkomt. Het gitaarspel is af en toe een beetje voorspelbaar, maar het staat er onwijs lekker op. Het is pakkend en effectief.

Het is af en toe jammer dat de band zo onwijs clean is geworden. De schoonheidsfoutjes die af en toe te horen waren op “Oppertunities” zijn nog altijd een groot deel van de herkenbaarheid en die missen hier een beetje. Desalniettemin bewijst de band dat zijn geluid op “Honest & Cunning” zijn plek verdiend en mag bewaren in het verleden. “Please Don’t Cry, You Have Swag” wekt namelijk toch dat gevoel op wat fans zullen hebben gehad toen ze voor het eerst “Jimmy Neutron Had a Dog So Why Can’t I Have a Friend?” hoorden. Gegarandeerd dat je bij dit nummer grijnst en opnieuw verliefd word op Hot Mulligan.

Tja, het mag dan wel niet zoals 2015 zijn, toch is het een prima plaat. De band komt van ver en heeft een partij lopen knokken om zijn plek als hedendaagse poppunk/emo icoon te claimen. Hoewel “I Won’t Reach Out To You” bij lange na niet zo sterk is als “Pilot” of “you’ll be fine“, is het toch een prima toevoeging aan je afspeellijst en Hot Mulligan‘s discografie.

Beoordeling: 7.5
Releasedatum: 28 mei 2021
Label: Wax Bodega

Laat een reactie achter:

Spotify playlist