maandag 15 februari 2021
 

Geschreven door Tom Duteweert.

 

Humanity’s Last Breath kroont zichzelf tot keizer met “Välde”

Humanity’s Last Breath is inmiddels al een decennium een van de zwaarste metalbands. Het derde album van de Zweedse band heet “Välde”, Zweeds voor keizerrijk, en slaat in als de dood van een neutronenster. Het is een machtige aanval van geluid, dat het sonische equivalent is van een apocalyps die zowel onoverkoombaar als volmaakt is.

Wat maakt een metalband, album of liedje “zwaar”? Zijn het lage gitaren? Hoge of juist lage tempo’s? Hoe agressief of kwaadaardig de muziek klinkt? Een combinatie van alles? Wat wel zeker is, is dat de heren van Humanity’s Last Breath al sinds 2009 consequent een van de zwaarste metal sounds hebben. Een combinatie van progmetal, deathcore en djent met een enorme dikke laag aan boosaardige klinkende atmosfeer gemaakt met nlackmetalachtige gitaar riffs en glitchy geluidseffecten. Neem daarbij ook nog een flinke dosis aan pitch-shifting en bizarre polyrhytms en je hebt het geluid van Humanity’s Last Breath, oftewel Thall!. “Välde” is dan ook een terechte album titel want de muziek klinkt buitengewoon machtig. Zowel in de betekenis van de macht die een keizerrijk bezit, als in de betekenis van een machtige maaltijd waarbij je na het nuttigen eerst een half uur moet uitbuiken voor je weer wil en kan bewegen.

Het album steekt zo sterk in elkaar dat je er een verhaallijn in kan bedenken, ondanks dat het geen concept album is. Het eerste deel beschrijft waarom de apocalyps plaatsvindt, eindigend met “Descent” dat op sommige moment doet denken aan de soundtrack van een film op het moment dat het grote kwaad zichzelf openbaart. Openingsnummer “Dödsdans” zet de atmosferische toon, waarna met “Glutton” en vooral “Earthless” ook sonisch de toon wordt gezet. Een glitchy geluidseffect creëert een griezelige ambiance en je krijgt net niet genoeg tijd om er aan te wennen voor dat de gitaar, bass en drums proberen je trommelvlies dieper je gehoorgang in te blazen. Het is fijn dat je na het krachtsvertoon van de eerste twee minuten even 20 seconden naar adem kan happen voor de Humanity’s Last Breath verder gaat waar het mee bezig was.

Act twee van het album beschrijft de apocalyps. “Dehumanize, lead them to death. Convince them there’s nothing left. Oppress them until they are empty of will”, klinkt het in “Dehumanize“. Fans bekend met de track “Abyssal Mouth” van het vorige album “Abyssal“, zullen de drums aan het eind van die intro herkennen en de verwachting die daarmee geschept wordt. Die verwachting wordt ingelost. Na een atmosferische opbouw van meer dan een minuut vindt de grootste explosie aan geluid op dit album plaats. Langzaam begint de mensheid de strijd te verliezen, blijkt op “Spectre“: “I can feel the void tranforming me”. Dit deel wordt afgesloten met “Tide”, die als derde single uitkwam in December 2020. Een koor zingt “The tide pulls us back where we belong, let it” over een van de meest epische (letterlijk) orkestrale finales in de metal ooit en het kippenvel staat je op de armen. De boodschap is ook duidelijk, de apocalyps heeft plaatsgevonden en de mensheid geeft maar al te graag de strijd op.

Het derde deel beschrijft de nasleep, waarmee met Väldet de jachthorens worden geblazen.  Het gevolg van de apocalyps is een volmaakte nietigheid. “Succumb with pride to the nothingness”, is de boodschap op “Sirens”. Hoewel de muziek onveranderd druk blijft uit oefenen op je trommelvlies, creëert Humanity’s Last Breath een atmosfeer waarin je jezelf als luisteraar gewillig overgeeft. De apocalyps en de nasleep zijn perfect en hoe de band dit muzikaal vastlegd komt daar ook dicht in de buurt van. De mensheid beschreven in de tekst zou trots moeten zijn dat ze onderdeel hebben mogen uitmaken van zo’n volkomen ondergang. Op “Vittring” wordt het laatste beetje tegenstand weggevaagd. Na de 45 minuten aan “Välde” die je tot dan toe hebt gehoord, ben je verslaafd aan de volmaakte nietigheid gecreëerd door een perfecte apocalyps.

Wat dit album zo sterkt maakt is dat passages waar je verdwaald raakt in de ritmes en lage tonen worden afgewisseld met lange atmosferische passages waarin je even op adem kan komen, zonder dat de spanningsboog ook maar een moment verdwijnt. Die combinatie geeft je soms het gevoel dat je naar de soundtrack van een Griekse tragedie luistert. Een kleine doorn in het oog zijn de fade-outs die aanwezig zijn op “Dehumanize” en “Futility”. Die komen namelijk uit het niets en zijn meer een irritatiepuntje dan dat ze je naar meer laten verlangen.

Humanity’s Last Breath overtreft met “Välde” de al torenhoge verwachtingen. We kunnen alleen maar aanraden om het album in z’n geheel te ervaren, maar kijk en luister in ieder geval naar de muziekvideo’s van “Earthless”, “Tide”, en “Vittring”, want dat zijn kunstwerkjes an sich!

Beoordeling: 9,5/10
Releasedatum: 12 Februari 2021
Label: Unique Leader Records

Laat een reactie achter:

Spotify playlist