donderdag 18 februari 2021
 

Geschreven door Maurits Neelis.

 

Icon For Hire is persoonlijker dan ooit op “Amorphous”

Het elektronische rockduo Icon For Hire is na vijf jaar weer terug met een nieuw plaat: “Amorphous”. De singles die de band in de tussenliggende jaren uitbracht waren meer pop dan rock, maar met deze nieuwe plaat keert Icon For Hire terug naar zijn roots in het rockgenre. Weet hij nog een beetje hoe je moet rocken?

De plaat opent met de “Prelude” van het lied “Brittle”. Het is een rustig, puur elektronisch intro, die toch iets van een energieke belofte met zich meedraagt. De track vloeit naadloos over in het echte nummer, “Brittle”. De elektronische beats dragen ons weer verder, maar nu met iets meer pit en de rap van leadzangeres Ariel Bloomer. Je kunt de pijn in haar stem horen en het raakt je direct in je hart. Maar in het refrein bekijkt ze het van een andere kant: “They call me damaged / I let them think what they like”. Die standvastigheid bouwt zich op en op, totdat er aan het eind van het refrein een keiharde synth-gedreven breakdown is. Dit was de belofte van het intro! Vanaf dat moment blijft het nummer energiek. Het tweede refrein is dan ook gevuld met elektrische gitaren en gepassioneerde uithalen van Bloomer. Ja, “Amorphous” is goed van start gegaan.

Vervolgens is het tijd voor de eerste single van het album: “Curse or Cure”. Het explosieve geluid van de refreinen valt direct op. Ook Bloomer doet het weer goed met haar stem: ze schreeuwt haar hart eruit, wat het nummer een extra impact geeft. En over impact gesproken: de brug bouwt op naar een gigantisch lekkere breakdown. Wat een must-listen!

Maar je hebt geen gitaren en drums nodig om toch een intens nummer te schrijven. Dat laat Icon For Hire horen op “Panic Attacks”. Bloomer rapt agressief en geëmotioneerd. Het voelt als een pagina uit haar dagboek, zo persoonlijk is het. Het komt flink binnen bij de luisteraar. Gelukkig zijn de refreinen iets rustiger om de balans te herstellen.

“Het voelt als een pagina uit haar dagboek, zo persoonlijk is het.”

Naast energieke bangers kent de plaat ook zachtere nummers. “Thirteen” is een kort piano-intermezzo wat opgevolgd wordt door “Background Sad”. Wat hier vooral opvalt is het meeslepende pessimisme. Icon For Hire staat voornamelijk bekend om zijn positieve muziek over niet opgeven ondanks pijn, maar hier wordt met die traditie gebroken – en terecht. Door deze deprimerende track is het repertoire van de band niet alleen diverser geworden, maar ook echter en persoonlijker. Niemand kan tot aan het einde der tijden blijven vechten; iedereen zit er wel eens helemaal doorheen. Bloomer lijkt eindelijk klaar om dit aan haarzelf en haar fans toe te geven, wat een extra intiem gevoel geeft aan dit nummer en zelfs het hele album.

Naast het feit dat elk liedje verdraaid goed is, verdient Icon For Hire ook complimenten voor de variatie die de band in “Amorphous” weet te verwerken. Elke track heeft zijn eigen ‘feeling’ en heeft zo de potentie om de favoriet van een fan te worden. Dat horen we bijvoorbeeld goed op “Sticks and Stones”. Er wordt flink ingezet op de drums, die direct lekker in het gehoor liggen. Maar in de brug barst het feest pas echt los. Met de kreet “Well-behaved women rarely make an empire” springt de gitaar naar de voorgrond voor een schitterende solo. Puur genieten!

Het moge duidelijk zijn: Icon For Hire weet zichzelf op “Amorphous” te overtreffen, zowel muzikaal als tekstueel. Het album is heerlijk gevarieerd, maar vormt toch een goed geheel. De liefhebber van elektronische rock mag “Amorphous” absoluut niet missen!  

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 19 februari 2021
Label: Eigen beheer / Kartel Music Group

Laat een reactie achter:

Spotify playlist