donderdag 8 oktober 2020
 

Geschreven door Sanne Raatjes.

 

IDLES zet aan tot revolutie en brutaliteit op “Ultra Mono”

IDLES uit Bristol heeft onlangs zijn derde studioalbum “Ultra Mono” uitgebracht. Met dit nieuwe werk proberen de mannen je te inspireren, te provoceren én op te staan voor je eigen idealen. Geen onderwerp blijft veilig en dat vertellen ze je maar al te graag op een charismatische wijze. Geheel volgens de Britse punk traditie.  

Vanaf de eerste tel op het album, zijn de gitaren al sterk aanwezig. “War” opent met een agressief gitaargeluid wat bijna klinkt als laagvliegende vliegtuigen. Het geluid heeft iets bijzonders, er zit een apart dimensionaal effect in de verschillende instrumenten. De vocalen van zanger Joe Talbot worden op een onomatopee manier gezongen waardoor het samenspel in de track erg wordt versterkt. Een opener vol voldoening; de aanval is duidelijk geopend.   

Het volgende nummer “Grounds”, klinkt totaal anders. Waar het eerder vol boosheid en harde gitaren zat, lijkt de focus hier meer op de elektronische elementen te liggen. Toch blijven de teksten puur en rauw: “I say what I mean, do what I love and f*cking send it”. Halverwege het nummer wordt de beweegkracht opgevoerd en lijkt de track bijna de cyberpunk kant op te gaan. Een geluid dat je niet vaak meer hoort. Helaas wordt het liedje voor een breakdown afgekapt. Jammer, want dit was een ideaal moment geweest om flink erop los te stampen.  

De mannen lijken zonder enige moeite pakkende melodieën te bedenken en dit geeft de band de kans om zijn punkwortels opnieuw uit te vinden. Zo is dat flink te horen op het volgende nummer: “Mr. Motivator”. Het vertrouwde geluid is er, maar het wordt in een nieuw jasje gestoken. De gitaren klinken bijna sneller dan een Formule 1-wagen en er is veel boosheid te horen in de vocalen. Ook al is het nummer bedoeld om positieve energie uit te stralen, het is geen vreedzaam protest tegen de maatschappij. “Like Kathleen Hanna with bear claws / Grabbing Trump by the pussy”, klinkt er dan ook dwars door de speakers. De opbouw van de track doet een beetje denken aan “Witch Doctor” van De Staat en hierdoor weet je ook precies wanneer het juiste moment is om je bier in de lucht te gooien.  

“De gitaren klinken bijna sneller dan een Formule 1-wagen en er is veel boosheid te horen in de vocalen.”

Ook op het volgende nummer “Anxiety”, kun je flink losgaan. Waar het grootste deel van de track vooral wordt geschreeuwd dat de zanger aan ongerustheid lijdt, krijg je dat gevoel ook bijna op het eind. Een grote chaos is er te horen, waarvan je eigenlijk niet zo goed weet wat je ermee moet. Dan zit er maar een ding op: keihard meeschreeuwen.  

Halverwege “Ultra Mono”, is de track “Reigns” te vinden. Waar sommige tracks toch wel wat op elkaar lijken, staat dit nummer verre van eentonigheid. Met een groovy bas en een krachtig gitaarspel geven de Britten een sneer aan alle elites. Het klinkt scherp en dreigend, precies waar de mannen voor gaan. Het schijfje eindigt dan ook met een rustig nummer: “A Hymn“. Er is een opbouwende gitaarlijn te horen, waardoor je wordt klaargestoomd voor een breakdown, maar het blijft voor IDLES‘ doen kalm. Een prima afsluiter om, na toch wel een energiek album, weer even op adem te komen.

Bang zijn de mannen van IDLES niet, zo is het maar weer al te goed te horen op “Ultra Mono”. Geen onderwerp blijft bespaard en er wordt vooralsnog gevochten voor idealen. Desondanks dat de populariteit van de band flink is gestegen, lijkt hij toch op het veilige punk level te blijven spelen. Maar dat vinden de echte punkrockers vast niet erg.

Beoordeling: 7.5/10
Releasedatum: 25 september 2020
Label: Partisan Records

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist