dinsdag 28 april 2020
 

Geschreven door Stephanie van Gerven.

 

Interview: Voltage’s Dave Vermeulen

Het derde album van de Nederlandse band Voltage, “It’s About Time“, komt middenin de coronacrisis uit. De promotour is verplaatst naar dit najaar en is dus alles behalve ideaal. Wij spraken met frontman Dave Vermeulen over het album, de periode waarin we nu leven en inspiratiebronnen uit onverwachte hoeken.

Hey Dave, om te beginnen: hoe gaat het met jullie?

Naar omstandigheden best wel goed. We zitten natuurlijk in hetzelfde schuitje als iedereen. Het grootste nadeel daarin is natuurlijk dat we onze tour niet kunnen doen in mei en juni. Het album komt uit op 1 mei en we hadden dus een tour door heel Nederland gepland.

Dat is inderdaad jammer. Zoals je al zegt komt op 1 mei jullie nieuwe plaat uit: “It’s About Time”. De single “Wild and Blue” is al uitgebracht en werd opgepakt door onder andere Radio 2. Hoe zijn de reacties op deze single tot nu toe?

Echt bijzonder goed! We werken al jaren met een hecht team, met band, crew en zakelijke partners en hiervan gelooft iedereen ook echt in wat wij doen. ‘Wild and Blue’ is bij Radio 2 opgepikt en is Tip van de week geworden bij Rob Stenders in de uitzending en werd een paar weken erna TopSong. En die aandacht qua radio hebben we nog nooit zo heftig gehad. Het was wel nieuw voor ons allemaal dat de song zo werd opgepikt. Ik merkte het meteen aan de streams en de pagina-likes en volgers. Er kwam echt een nieuw publiek bij dat op dat moment pas wist dat wij bestonden. De reacties zijn eigenlijk alleen maar positief en we merken dat aan alles.

Dit nummer geeft natuurlijk een voorproefje maar wat kunnen mensen nog meer verwachten van het nieuwe album?

Ik vind het altijd heel lastig om een labeltje te moeten hangen op wat wij doen. Ik gooi het altijd maar op southern-rock omdat dat een beetje een platform is waar je blues, country, rock en rock ‘n roll bij elkaar kan zetten. ‘Wild and Blue’ is een kant van de plaat, best wel easy. Heel relaxt, ligt lekker in het gehoor, echt wel iets wat een bepaald sfeertje neerzet. Ik vind het best wel een diverse plaat. Alle labeltjes die ik net noem, die komen eigenlijk wel allemaal aan bod. Het is gewoon wat ik schrijf. Het is niet dat ik denk ‘ik ga nu een bluesnummer schrijven’. Ik vind het wel belangrijk dat we in de positie komen, dat we al die losse stukken kunnen benaderen en dat het tóch Voltage blijft.

Alle labeltjes die ik net noem, die komen eigenlijk wel allemaal aan bod.

Hoe verschilt dit album dan met zijn twee voorgangers want die hebben natuurlijk ook een ‘Voltage-sound’?

Bij deze plaat wist ik eigenlijk gewoon heel goed wat ik wilde vertellen. Het is een heel puur album. We hebben hem in zes dagen opgenomen. Voornamelijk live, dus het is echt een heel puur album. Ik zeg altijd ‘back to square one’, terug naar waar het begint. Vanaf de grond af opbouwen. Ik heb alle teksten zelf geschreven en ik had blijkbaar genoeg te vertellen in elf liedjes wat er op mijn hart zat en lag. Bij deze plaat was ik ook de enige tekstenschrijver.

De manier van opnemen is dit keer ook anders geweest. Jullie hebben het album met de volledige band live opgenomen in enkele sessies. Dit neemt natuurlijk ook een andere sfeer mee naar het album.

Kai [Liebrand], Ruard [Sanders] en Bart [Candel] hebben zo’n eigen manier van spelen. Ze hebben echt wel een eigen sausje die ze eroverheen gieten. Ruard speelt ook veel slide, dat zal je ook echt terughoren en dat maakt het ook weer meer southern-rock. De plaat kreeg direct een hele feel omdat we zo’n eenheid waren met zijn vieren. En doordat we die eenheid waren, kon ik tegen de jongens zeggen ‘ik wil het album gewoon zo goed als live opnemen, omdat ik weet dat wij dat kunnen. We gaan dat gewoon doen.’ We hebben zes dagen geboekt en we moeten elf tracks opnemen. We gaan er gewoon voor. We hebben een paar keer gerepeteerd, maar niet te vaak want dan klinkt het weer te gelikt. En ik wilde juist die rauwheid op de plaat krijgen. Dat brengt natuurlijk wel een bepaalde druk met zich mee, maar geeft iedereen ook weer ruimte om het beste in zichzelf naar boven te halen.

Heb je op het album ook een track die stiekem je favoriet is?

Oei, dat is een goeie! Dit is een beetje ‘killing your darlings’. Ik heb natuurlijk met allemaal tekstueel iets omdat ik alle teksten zelf heb geschreven. ‘Wild and Blue’ vind ik heel gaaf. ‘It’s About Time’, de titeltrack, is ook wel uit een bepaalde frustratie geschreven. Als in ‘het is godverdomme tijd dat mensen eens gaan horen wat ik te vertellen heb en wat ik er allemaal voor laat.’ En hoe hard wij werken om gehoord te worden. ‘It’s About Time’ zegt waarschijnlijk wel het meeste over de plaat. Ik vind het wel een lastige vraag. De openingstrack ‘The Last Time’ is namelijk ook best wel een bad-ass song. Geschreven vanuit de hoek dat mensen me toch wel een beetje als een rare vogel zien. ‘Waarom ga je niet gewoon mainstreammuziek maken en geld verdienen’, is wat veel mensen toch denken.

Ik werd zo getriggerd dat ik dacht ‘Ja wow nu moet ik hier iets mee doen.’

Je schrijft dus zeker niet voor de mainstreammuziek, maar haal je daar dan wel inspiratie uit?

Het is wel een inspiratiebron. Ik heb ook niets tegen de hedendaagse popmuziek. Het is gewoon populaire muziek dus je hoort het ook vaak, waar je ook bent. Een goed voorbeeld is misschien ‘The Victim’ op de plaat, het is de afsluiter. Het is een song die ik zelf nooit geschreven had. -lacht- De gitaarpartij komt van Ruard af en hij heeft ook heel veel naar jaren ’90 grungemuziek geluisterd. Beetje Pearl Jam, Alice In Chains, die hoek zeg maar. Ben ik niet echt bekend mee. Ik ben in de jaren ’90 pas geboren dus niet echt mee opgegroeid en hij wel. Hij stuurde mij dus die gitaarpartij en de eerste paar seconden dacht ik ‘wat krijg ik nu door man. Waar haalt hij dit vandaan?’ Maar over die partij speelt hij dus een slide. En die is heel simpel, maar ik was ineens zo op een andere plek. Omdat dat ene gitaarpartijtje eroverheen kwam. Ik werd zo getriggerd dat ik dacht ‘Ja wow nu moet ik hier iets meedoen.’ Dus een hele andere tak dan dat ik gewend ben, maar door er iets aan toe te voegen wat ik wel heel cool vind, werd ik meteen getriggerd. Hier moet ik op gaan schrijven en ik had de tekst binnen vijf minuten klaar.

De tour ter promotie van het album is nu even uitgesteld, maar jullie speelden onlangs een akoestische show via jullie YouTubekanaal. Hoe was die ervaring?

Heel vet was dat. En dat komt puur door de mensen. Anders was het een soort van repetitie geweest. Repetitie is ook fijn om muziek te spelen, maar mist dan toch een bepaalde magie van als mensen kijken of een kaartje kopen en in de zaal staan. We hadden een paar weken geleden ook een livestream gedaan voor Radio 2, voor dat eerste online festival en in Effenaar met The Isolation Sessions. Nu deden we meer een akoestische set. We hadden het aangekondigd en we merkten dat het best wel veel deed. Ik was ook echt wel benieuwd hoe dat zou gaan. Maar echt te gek. We hebben een aantal nieuwe tracks gespeeld, ook een beetje als introductie te geven wat er staat op de nieuwe plaat aangezien we het in mei ook niet direct live kunnen spelen. Er schakelde best wel veel mensen in en gaven leuke reacties. Mensen zitten nu ook maar gewoon thuis en als ze dan toch even gewoon een uurtje kunnen genieten van wat muziek… We kregen ook echt reacties van ‘ik heb me er ff een biertje bij gepakt.’ Eigenlijk dus alleen maar positieve reacties. Het smaakt wel naar meer, mensen zijn zo positief. We proberen het dan ook goed aan te pakken, dus niet met een of andere telefoonopname. Er was bijvoorbeeld ook een geluidsman bij. Dit moeten we wel vaker doen, ook geen overkill, maar over een paar weken misschien met andere liedjes, gewoon mensen wat geven.

En hoe kijk je daar dan tegenaan als er straks wel weer gewoon shows gespeeld kunnen worden. Zou je dit dan ook nog willen doen?

Ik denk dat dit wel een andere sfeer geeft. Aan de ene kant is het wel een optreden, maar aan de andere kant ben je ook wel face-to-face in contact met je volgers. En wij vinden het ook heel belangrijk dat we onze waardering laten blijken aan onze volgers. Dus ik vind, ook al mogen we dadelijk weer naar buiten, dat we zoiets nog af en toe moeten blijven doen. Het verbindt heel erg en mensen kunnen het waarderen dat je zoiets doet. Het geeft misschien meer een theater-feel. Meer persoonlijker. Maar we kunnen ook niet wachten om het weer vol elektrisch te doen.

Dus ik vind, ook al mogen we dadelijk weer naar buiten, dat we zoiets nog af en toe moeten blijven doen.

Daar moet je dan toch nog tot het najaar op wachten. Maar dan hebben jullie wel een flinke tour door heel Nederland gepland. Waar kijk je het meeste naar uit bij deze tour?

Ik denk niet dat er een specifieke show is waar ik het meest naar uitkijk. Juist omdat ik elk persoon die een kaartje koopt voor ons, waar ook in Nederland, enorm waardeer. De albumreleaseshow is in mijn thuisstad, Helmond, in de Cacaofabriek. Prachtige zaal, hebben we al meerdere malen gestaan, altijd druk. Tuurlijk is dat een speciale avond omdat je heel veel bekende gezichten ziet, dat heeft natuurlijk wel iets magisch ofzo. Maar ook juist als je in steden komt waar je niet direct iemand kent, die moet je met de liveshow over de streep trekken. Dat geeft dan ook wel weer extra motivatie van ‘Jongens we moeten er tegenaan vanavond.’ We moeten dan de mensen die er zijn een fantastische avond geven. Zo van ‘dat bandje uit Helmond, holy shit wat een band!’ Dus het is allebei speciaal, allebei mooi maar misschien net op een andere manier.

Nu we het toch over touren hebben. Als laatste vraag: bij welke band zou je nog graag eens in het voorprogramma willen staan?

Mijn all time favoriet is Status Quo, ouwe mannenband. We hebben wel ooit de aftershow gespeeld in de Heineken Music Hall [AFAS Live], maar nog niet geopend. Dat zou wel gaaf zijn. Ik ben heel erg opgegroeid met die muziek door mijn vader. En ben zelf heel erg liefhebber van Blackberry Smoke, een Amerikaanse band en die zit wel een beetje in dezelfde stijl als ons. Dat zou echt te gek zijn. Ook juist omdat Blackberry Smoke-fans ons misschien nog niet kennen. Ik weet zeker dat dat een perfecte match is. Je hebt zoveel bands waarvan ik denk, ja dat is fucking vet. Lynyrd Skynyrd. Beetje de grootheden van de southern-rock. Ik vind het wel altijd belangrijk dat het klopt met hetgeen wat zij doen en wat wij doen.

Het nieuwe album van Voltage, “It’s About Time“, is vanaf vrijdag 1 mei te aan te schaffen en te beluisteren via de bekende streamingsdiensten. Vanaf 4 september tourt de band door heel Nederland. Meer over deze tour vind je op de website van Voltage.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist