donderdag 9 september 2021
 

Geschreven door Lianne Brand.

 

Iron Maiden laat zien dat hij niet uit het veld te slaan is op “Senjutsu”

Iron Maiden is niet te stoppen. “Senjutsu” is het zeventiende studioalbum van de formatie. Echter is het wel zes jaar geleden dat het vorige album, “The Book of Souls“, was uitgebracht. We hebben lang moeten wachten om onze Iron Maiden-dorst te mogen stillen met het nieuwe tweedelige album.

Het eerste schijfje start gelijk met de titeltrack “Senjutsu“. De drums starten heel langzaam het lied op, waarna laagje voor laagje de muziek wordt aangevuld met andere instrumenten en zang. Het voelt als een episch verhaal dat wordt voorgeschoteld en de solo’s voelen als ware strijders. Het nummer is een groot indrukwekkend geheel, maar het mist hier en daar nog wel wat extra pit. Hetgeen wat meer te proeven is op de daarop volgende track “Stratego“. Net ietwat meer upbeat, maar de gitaren overstemmen soms wat zanger Bruce Dickinson zingt. Desondanks is het nummer een degelijke track, maar is niet per se memorabel.

The Writing on the Wall” daarentegen, trekt meteen de aandacht. Een prachtige akoestische gitaar opent, waarna een elektrisch riffje het overneemt. Een riffje wat je gelijk meetrekt en waardoor je er direct in zit. Dít is wat wij willen van Iron Maiden. De zes minuten gaan zo voorbij en je schreeuwt de refreinen mee voor het einde van de track. Ook “Lost In a Lost World” heeft een wat unieker smaakje. Met een echoënde stem en een achtergrondkoor bouwen we heel langzaam op. Het creëert perfect dat verdwaalde gevoel. Naarmate de plaat vordert breekt er een muzikale rocksensatie uit en is het op het niveau dat je verwacht.

Er is een track die ook wat luguber aanvoelt: “Days of Future Past“. Met net wat lagere tonen en een andere sfeer ervaar je weer nét even een ander hoekje van de plaat “Senjutsu“. Door de lekkere energie die erin zit, moet dit wel een lied worden voor op de setlijst. “The Time Machine” trekt je ook weer in een nieuwe dimensie. Met een meer marcherend ritme stampen we door het nummer: dit zorgt er tevens voor dat het makkelijk in je hoofd blijft zitten. Het refrein is echter wat minder dreunend, maar bevat juist goede uithalen met veel kracht.

Disc nummer twee is goed voor veertig minuten muziek an sich en telt maar vier nummers. “Darkest Hour” geeft een wat melancholischer gevoel: rustiger, vol met gevoel en kracht. Ook de titel van “Death of the Celts” lijkt wat aan de donkere kant. Maar dit doet je al heel snel denken aan “The Clansman“. Bedoeld of onbedoeld? Dat zal een mysterie blijven, maar staat gitaartechnisch als een dijk. Met ongeveer de helft puur aan solo’s zal menig gitaarfan héérlijk kunnen genieten. Deze overlading met gitaargeluiden is ook te horen in de daarop volgende nummers “The Parchment” en “Hell on Earth“. Het moet je smaak zijn om drie nummers van ieder tien tot bijna dertien minuten te kunnen luisteren. Maar dit haalt niet de uitmuntende kwaliteit weg.

Een hoop muziek om de luisteren: “Senjutsu” is goed voor bijna anderhalf uur luistergenot. Een daadwerkelijke kluif waar de tanden goed in te zetten zijn. Alhoewel het hier en daar soms wat in de herhaling valt, is het onbetwistbaar Iron Maiden. Het is magisch hoelang deze band trouw is aan zijn eigen stijl en binnen deze stijl wel steeds andere geluiden kan laten horen.

Beoordeling: 7,5/10
Releasedatum: 3 september 2021
Label: Parlophone Records Limited

Laat een reactie achter:

Spotify playlist