dinsdag 28 juni 2016
 

Geschreven door Natasja Dijkstra.

 

Jera On Air 2016: zaterdag 25 juni

Na een zwoele, maar keiharde eerste dag breekt de zaterdag aan. Van 12:00 uur ‘s middags tot 01:00 uur ‘s nachts staan er veel vette bands op het podium, waaronder publieksfavorieten Beartooth, Neck Deep, While She Sleeps, John Coffey en natuurlijk de afsluiter Pennywise. Hoewel het weer beduidend minder is dan de dag ervoor, belooft dit een dag te worden waar je iets niet goed hebt gedaan als je zonder kleerscheuren er vanaf komt.  

De Nederlandse band Pelgrim mag zaterdag 25 juni openen op het grootste podium. Hoewel de tent nog aardig leeg is, spelen de bandleden de ballen uit hun broek. De band krijgt slechts 25 minuten om zijn kunstjes te vertonen. De tracks van de band zijn relatief lang, waardoor slechts enkele nummers ten gehore worden gebracht. Desalniettemin heeft Pelgrim zichzelf in deze korte tijd goed bewezen. Op naar de volgende: djent-virtuozen Monuments.

Hoewel het nog vroeg op de dag is, weet Monuments menigeen bezoeker de tent in te lokken. Zodra de band begint te spelen komen er namelijk veel nieuwsgierige festivalgangers even kijken wat hier allemaal gebeurt, want zanger Chris Barretto gaat helemaal uit zijn plaat. Ondanks dat veel mensen hun koffie nog niet eens op hebben, weet de band al veel mensen mee te krijgen. Hierdoor is de sfeer echt top. De bassdrops dreunen over het hele festivalterrein heen. Barretto beveelt circlepits en het publiek gehoorzaamt. Tijdens “Degenerate” beveelt hij iedereen op zijn hurken te zitten en iedereen doet wat hem wordt gevraagd. Monuments sluit beestachtig af met “I, the Creator” en is een genot om naar te kijken. Niet alleen vanwege de strakke muziek, maar ook vanwege het charisma van Barretto. Houd deze gasten in de gaten!

De vrolijke, Nederlandse pop-punkers van Call It Off mogen na opener Pelgrim de Impericon Stage betreden. Het publiek valt de zanger Maurice Bolier bij met de voor poppunk kenmerkende “oh oh oh’s”. De strandballen en opblaaskrokodillen vliegen door de lucht, terwijl het buiten inmiddels weer regent. Hoewel het publiek nog niet geheel uit de startblokken vliegt, speelt Call It Off een leuke set. De typische poppunk sound, inclusief hoog Green Day-gehalte, vormt een fijne, lichte bodem voor de rest van de dag.

Na dit frisse briesje is het tijd voor stevige wind in de blauwe tent: Backtrack. De bezoekers worden getrakteerd op een flinke dosis New York hardcore. Alles wat de band doet schreeuwt dit specifieke genre: driftige drums, schelle en snelle zang, smerige riffjes en vooral veel enthousiasme. Het publiek neemt het er ook van: de fans gaan, zoals verwacht mag worden, los in een nooit eindigende pit. Hoewel de vocals na een aantal nummers erg eentonig kunnen worden voor een deel van het publiek, veroorzaken liefhebbers van dit genre een bevende grond wanneer het vijftal van BacktrackTheir Rules” opvoert.

Na de strakke set van Backtrack druppelen festivalgangers, letterlijk en figuurlijk, naar de Impericon Stage waar het Amerikaanse Being as an Ocean binnen enkele seconden aanvangt. De tent is goed gevuld. Hoewel er zich overduidelijk fans in het publiek bevinden die de melancholische teksten van het viertal mee kunnen schreeuwen, kijkt de rest van het publiek enkel zwijgend toe. De clean vocals van Michael McGough klinken goed, maar de screams van frontman Joel Quartuccio balanceren op het randje tussen schel en nerveus. Hier en daar gaan handjes de lucht in, maar de set leent zich er niet voor om compleet uit je plaat te gaan.

We gaan weer terug naar de Second Stage voor Neck Deep. Vrijdag stonden de mannen nog in De Helling, te Utrecht. Vanmiddag staan ze op de bühne in het regenachtige Ysselsteyn. De bijzonder energierijke mannen openen de set met “Citizens of Earth” en weten het publiek zonder meer meteen mee te krijgen. Het spreekwoord “wie de bal kaatst kan hem terug verwachten” geldt ook hier: het publiek is in extase. Neck Deep speelt retestrak en Ben Barlow is goed bij stem. “I guess I will be fine” wordt vol overtuiging meegeschreeuwd door de fans en het Welse viertal zoekt de interactie op met het publiek. Het hoogtepunt van de set ontstaat tijdens het catchy “Serpents“.

Beartooth wordt onder een luid applaus ontvangen. Veel mensen stonden al klaar om de heren te zien. De set wordt gehurkt geopend met kaskraker “The Lines“. Vanaf het moment dat het publiek omhoog veert, is het hek volledig van de dam. Er wordt veel gecrowdsurft en de agressieve klanken dreunen tot op het bot door. Ook komt er nieuw materiaal voorbij. De tracks “Aggressive” en de al oudere “In Between” worden keihard mee geschreeuwd door de vele aanwezige fans. Het vuur in de ogen van Caleb Shomo is bijna angstaanjagend. Beartooth vermorzelt de Impericon Stage en mag met recht een hoogtepunt van Jera On Air worden genoemd!

De zware taak om te tippen aan de aardbeving die Beartooth zojuist veroorzaakte, is aan Turnstile. Deze jonge honden staan om 15:35 uur klaar om de Second Stage tot aan de grond toe af te breken. Het uit Baltimore afkomstige vijftal stuitert als een wervelwind over het podium. Turnstile werd korte tijd geleden een hype binnen de hardcore-scene en bewijst vandaag op Jera On Air dat dit meer dan terecht is. De heren spelen van begin tot eind een energierijke, buitengewoon groovy set en grijpen terug naar het jaren ’90 gevoel met hun beukende hardcore.

Tijdens de beukende set van Turnstile speelt John Coffey een exclusieve akoestische set in Your Mom’s Livingroom. Er is slechts plaats voor twintig fans, die tot overmaat van ramp in de stromende regen moeten staan. Met wat grappen en grollen van zanger David Achter de Molen is de sfeer in ieder geval top. De mannen spelen onder andere “Featherless Redheads“, “Romans” en coveren “Listen Close” van Maylene and the Sons of Disaster. Tot slot volgt een primeur: op verzoek van het kleine publiek, wordt het populaire “Heart of a Traitor” voor het eerst live ten gehore gebracht.

Our Last Night opent voor een relatief lege tent omdat de andere act nog bezig is. Toch zijn er al wel veel fans vooraan het podium te vinden om de band hartelijk te verwelkomen. Ondanks dat de zang soms niet goed te horen is, valt één ding op: bij tijd en wijle is het gewoonweg vals. Bovendien geeft het overgrote deel van het publiek geen kik. De band krijgt de tent niet goed mee, ondanks aanstekelijke meezingers zoals “Sunrise“. Our Last Night is dan ook geen festivalband. Deze muziek komt beter tot zijn recht in een middelgroot zaaltje. De fans maken er alsnog een leuk feestje van en de rij bij de signeersessie is eindeloos lang.

Na de milde set van Our Last Night is het tijd voor de koning van moderne punk: Frank Carter & the Rattlesnakes. Met het debuutalbum “Blossom“, dat vorig jaar werd uitgebracht, gooide Frank Carter & the Rattlesnakes zowel in studiovorm als live hoge ogen. De Britten nemen je vandaag op de Second Stage mee in een rollercoaster van emoties: van de met Brexit overgoten woede tijdens “Juggernaut“, naar verdriet tijdens de bijzondere uitvoering van “Beautiful Death“. Frank Carter bevindt zich tijdens de laatstgenoemde track op de houten planken in het midden van een – door het publiek gevormde – cirkel. Geruisloos en met kippenvel kijkt het publiek toe hoe de roodharige maniak al zijn gevoel in het nummer stopt. De set loopt op zijn einde met de ultieme meeschreeuwer “I Hate You“.

Na Frank Carter en zijn mannen volgt op de Impericon Stage het Utrechtse John Coffey, dat eerder dit jaar zijn ‘indefinite hiatus’ aankondigde tot teleurstelling van vele fans. De ingrediënten van een John Coffey-show staan vast als een huis: circlepits, bier, zweet, wall of deaths en een flinke portie vunzige, harde rock. De set opent, zoals gewoonlijk, met “Jean Trompette“, waarna het krachtige “Broke Neck” wordt ingezet. Hoewel we inmiddels bekend zijn met deze ingrediënten en setlist, voelt iedere show anders. Van het oudere en populaire “Romans” tot het nieuwere “No House for Thee“, alles wordt vanuit de kleine teen meegeschreeuwd. Geen fan heeft de tent dan ook verlaten zonder een slag of stoot. Precies zoals het hoort.

Daarna is het de beurt aan Boysetsfire. De mannen uit Delaware zijn oude rotten in het vak. Hoewel de grijze haren zichtbaar zijn, moet je ze niet onderschatten. De band schiet namelijk keihard uit de startblokken met “Bled Dry“. Veel fans die vooraan staan zingen elk woordje mee, waardoor de zanger bij tijd en wijle niet meer goed te verstaan is. Het oude, maar ook het nieuwe materiaal, wordt overdonderend ontvangen. Het resultaat is een hartverwarmende glimlach op het gezicht van alle bandleden. Het optreden eindigt met het nostalgische “Rookie” en is een waar feest waar elke fan simpelweg van genoten heeft.

Vervolgens is het de beurt aan metalcore-giganten August Burns Red. Dit is vandaag de hardste act die op de planken staat. De grunts en het vingervlugge gitaarwerk vliegen je om de oren heen. Het geheel staat als een huis. Het is bewonderenswaardig hoe een band zulke harde en aanvallende muziek kan maken, terwijl het ook nog ergens naar klinkt. Bij zanger Jake Luhrs zie je de aders in zijn nek en op zijn hoofd opzwellen door de intense grunts. De pits zijn moordend en de setlist is om je vingers bij af te likken. Deze bestaat namelijk uit oud, maar ook nieuw materiaal. Vooral kraker “Composure” doet het goed bij de vaste kern. De band sluit, onder luid applaus, af met “White Washed“. Knap staaltje!

Van innovatieve metalcore in de Impericon Stage naar snelle punk-hardcore in de Second Stage met H2O. Met een bak vol ervaring en orkaankracht vliegt het vijftal over het podium. Stilstaan is bij deze set geen optie. H2O vuurt heerlijke meezingers, snelle beats en opzwepende screams op je af. Hoewel de set niet van een verrassend kaliber is, weet de band zijn nummers vol overtuiging op het publiek over te brengen. Het nummer “Sunday“, dat gaat over de geboorte van het zoontje van frontman Toby Morse, krijgt extra lading wanneer ditzelfde zoontje achter het drumstel kruipt.

Sick of it All viert dit jaar zijn dertigjarige bestaan en heeft ook de festivalgangers op Jera On Air uitgenodigd om dit met hem te vieren. Dat de mannen barsten van de jarenlange ervaring moge duidelijk zijn en de energie is torenhoog. Geen band is vandaag zo beweeglijk op de planken van de Impericon Stage als Sick of it All. “My Life” blijkt daarbij een echte crowdpleaser. De circlepits draaien wel warm, maar ontaarden niet in een grote, bewegende massa. Het publiek is, helaas, ietwat ingekakt. Sick of it All laat echter zien dat er aan een perfect recept niet geprutst moet worden en serveert vanavond snelle gitaarsolo’s, giftige vocals en een belachelijk energierijke set. New York hardcore van het bovenste plankje.

De afsluiter in de Second Stage is de Britse metalcore act While She Sleeps. Als een gig begint met luid geroep vanuit het publiek en een mega pit, dan weet je dat het goed zit. Het publiek volgt klakkeloos de bevelen van zanger Lawrence Taylor op. Het enige nadeel is dat je soms de gitaarpartijen niet boven de bas en drums uit hoort komen. Terwijl juist de gitaarpartijen bestaan uit prachtige melodieën. Het mag de pret niet drukken, want tracks als “Brainwashed” en “Four Walls” krijgen het publiek goed in beweging. Dat zanger Taylor het moeiteloos kan volhouden is verbijsterend als je hoort wat er uit zijn strot komt. While She Sleeps serveert namelijk rauwe metalcore van de bovenste plank en is simpelweg indrukwekkend om naar te kijken. Goeie afsluiter!

Om 23:45 uur betreedt de hoofdact van Jera On Air de planken: Pennywise. Dit is even andere koek vergeleken met While She Sleeps. Wederom mag deze band rekenen op veel aanwezige trouwe fans. Jong en oud zingen namelijk het hele repertoire mee, van “Fuck Authority” tot afsluiter “Bro Hymn“. De band speelt goed en de interactie met het publiek maakt het optreden buitengewoon leuk. Het blijft niet alleen bij interactie met het publiek: ook de security en de vele vrijwilligers die het festival mogelijk hebben gemaakt worden uitvoerig bedankt. Frontman Jim Lindberg dolt een beetje in het rond met de fotografen en gooit er zo nu en dan een lekkere sarcastische opmerking uit. Met Pennywise is er dan ook een mooi einde gekomen aan de 24e editie van Jera On Air!

All photos are owned by Smash Press and are protected by copyright. Feel free to share these photos wherever, but credit the photographer and link back to www.smashpress.nl. Photos are not allowed to use for commercial purposes without permission. For additional information you can mail to info@smashpress.nl.

Alle foto’s zijn in het bezit van Smash Press en zijn auteursrechtelijk beschermd. Deel de foto’s vooral waar je maar wilt, zolang je er naamsvermelding bij hebt staan van de desbetreffende fotograaf, met een link naar www.smashpress.nl. Foto’s mogen niet voor commerciële doeleinden gebruikt worden zonder toestemming. Meer info via info@smashpress.nl.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist