Geschreven door Natasja Dijkstra.

Korn – The Serenity of Suffering

Nu het einde van 2016 langzaam nadert, kunnen we inmiddels wel stellen dat dit een jaar is van muzikaal hoge pieken en diepe dalen. Een jaar waarin iconen wegvielen en nog vaker publiekslievelingen onderuit gleden, maar waarin ook een imposant rijtje krachtige platen werd geboren. Voorlopig wordt dit rijtje gestaag groter. “The Serenity of Suffering”, het twaalfde studioalbum van Korn, is het volgende hoogtepuntje. Tot grote verbazing, tevens genoegen van velen.

Korn mag zichzelf één van de grondleggers van de nu-metal noemen. Toch is er geen enkele andere band die meer muzikale fases heeft doorgemaakt dan dit vijftal. Van ‘s werelds slechtste Cameo coverband tot elektronische uitstapjes. Waar de voorgaande plaat, “The Paradigm Shift”, vooral een zoektocht was naar een nieuwe identiteit, is “The Serenity of Suffering” een terugkeer naar wat Korn ooit zo uniek maakte.

Al voor de release van de nieuwe plaat zijn er maar liefst vier singles uitgebracht, waaronder albumopener “Insane”. Hiermee laat de band direct horen waar hij vandaan komt. Een perfecte mix van melodieuze zanglijnen, ranzige grooves en een flinke bak beukwerk. Meteen wordt duidelijk dat het elektronische laken waar Korn de afgelopen jaren op sliep, is vervangen met de vertrouwde doedelzak en de scats van frontman Jonathan Davis.

Hoewel de plaat uit de startblokken vliegt met “Insane”, voelt de derde track, “Black is the Soul”, veel meer als een albumopener. Het nummer heeft bovendien potentie om uit te groeien tot een waar live-fenomeen. Wat begint als een anthem ontaardt in een nekbrekende groove, die tot stand komt door de samenwerking tussen bassist Fieldy en drummer Ray Luzier. Tel daarbij op dat Davis hier teruggrijpt naar zijn ongepolijste, breekbare stemgeluid. Het stemgeluid dat we sinds “Take a Look in the Mirror” in 2003 niet meer hebben gehoord.

“The Hating” borduurt voort op diezelfde elementen. Tegelijkertijd wordt de sound gespekt door Slipknot-invloeden. Zo danst Davis’ stem hier over de drums. De frontman weet op “The Hating” een betere Corey Taylor neer te zetten dan Corey Taylor zelf doet op het volgende nummer: “A Different World”. Het nummer stelt, mede door de hoge verwachtingen, teleur. Toch herpakt het vijftal zich meteen met het daaropvolgende “Take Me” en de stoomwals genaamd “Everything Falls Apart”. En alvorens het album tot een abrupt einde komt met “Please Come for Me”, weet “Next in Line” nogmaals te benadrukken dat Korn genrebepalend is.

“The Serenity of Suffering” laat op een ijzersterke manier zien wat Korn kan zijn en is geweest door je mee te nemen op een reis door zijn discografie. De plaat klinkt als een natuurlijke evolutie van het beste werk. Van de typische elementen, zoals het samenspel tussen Head en Munky en het gekreun van frontman Jonathan David, tot de eeuwig strakke grooves. Maar vooral ook heel veel onvervalste Korn. “The Serenity of Suffering” is een Greatest Hits-album, gevuld met elf nieuwe, doch oude en vertrouwde, nummers.

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 21 oktober 2016
Label: Roadrunner Records