woensdag 4 september 2019
 

Geschreven door Sanne Paaij.

 

Laura Jane Grace and the Devouring Mothers en Frank Iero and the Future Violents zorgen voor een bijzondere avond in Melkweg

Op dinsdag 3 september was het in de Amsterdamse Melkweg tijd voor een co-headlineshow van twee bands die vooral hun lange naam met elkaar gemeen hebben: Laura Jane Grace and the Devouring Mothers en Frank Iero and the Future Violents. Het publiek was hierdoor enorm divers, maar genoot bij beide sets net zo goed. De avond werd geopend door Mobina Galore.

De avond begint al vroeg, want Mobina Galore trapt om 19:30 uur de show af. De zaal is al aardig gevuld. Vooral met fans die al uren in de rij hebben gestaan voor een van de headliners: Frank Iero and the Future Violents. Desalniettemin wordt er flink genoten van het punkrock-duo, die samen een flink geluid weten te produceren. Zangeres Jenna Priestner en drummer Marcia Hanson brengen aanstaande vrijdag, 6 september, hun derde studioalbum uit: “Don’t Worry“. De Canadezen hebben zeker wat fans in de zaal staan die geregeld hartjes maken met hun handen en meezingen. Vooral tijdens de laatste track, “Zoë (It Ripped Me Apart)“, kan de band rekenen op veel respons en liefde uit de zaal.

Na een snelle ombouw is het om 20:20 uur tijd voor de eerste headliner: Frank Iero and the Future Violents. Oud-My Chemical Romance gitarist Frank Iero richtte in het verleden al meerdere solo-projecten op en heeft veel fans verzameld. Het is duidelijk dat het jongere publiek vanavond voor deze act komt. Als de lichten dimmen wordt zijn naam gescandeerd en vanaf de eerste noot gaan de fans helemaal los. Dat de zaal maar half vol staat lijkt ze niet te deren. Er wordt meegezongen, de hartjeshanden gaan weer in de lucht en de felgekleurde kapsels springen op en neer. De band bracht onlangs het album “Barriers” uit en zelfs bij de nieuwe tracks missen de fans geen woord. Ook oude nummers, zoals “I’m A Mess“, worden onder luid gegil verwelkomt. Nadat de frontman zijn band heeft voorgesteld, vindt de eerste crowdsurfer het tijd om zich op het publiek te werpen. Vanaf dat moment is de security druk met het weren van mensen die op het podium proberen te klimmen. Halverwege de set is het tijd voor een rustig moment als het nummer “Viva Indifference” wordt gespeeld. Deze track is afkomstig van het vorige album, “Parachutes“. De hits worden alsmaar bekender en het publiek alsmaar wilder. Na ruim een uur gespeeld te hebben is het toch echt tijd om afscheid te nemen. De fans zijn het er niet mee eens en blijven nog lang voor het podium staan, hopend op een toegift. De zaal wordt echter klaargemaakt voor de tweede hoofdact en het grootste deel van de jonge aanwezigen druipt langzaam af, op weg naar huis.

Het contrast is vanavond erg groot, niet alleen qua publiek, maar ook qua opvulling van het podium. Waar Frank Iero and the Future Violents vijf man sterk op de bühne stond, bestaat Laura Jane Grace and the Devouring Mothers slechts uit drie bandleden. De band rondom Against Me! frontvrouw Laura Jane Grace bracht vorig jaar zijn debuutalbum uit: “Bought To Rot“. Zoals de frontvrouw zelf zegt: “We hebben los van elkaar al veel platen gemaakt, maar met zijn drieën nog maar een. Dus we gaan alle nummers vanavond voor jullie spelen.” Het publiek lijkt inmiddels totaal van identiteit gewisseld. Het lijkt erop dat veel fans van Against Me! een kijkje komen nemen bij het nieuwe project. De gemiddelde leeftijd ligt een stuk hoger en er wordt rustig genoten van de muziek. De tracks van Laura Jane Grace & the Devouring Mothers lenen zich hier ook voor; het zijn meezingers over vriendschap, liefde én de stad Amsterdam. Zowel het nummer “Amsterdam Hotel Room” en “The Hotel Song” zijn geïnspireerd door de frontvrouw’s bezoeken aan onze hoofdstad. Met een grote glimlach verteld de zangeres hoe graag ze er komt. Zo gaat ze het liefst hardlopen in het Vondelpark of brengt een bezoek aan het Rijksmuseum. Laura Jane Grace woont zelf in Chicago en voelt die liefde daarvoor duidelijk niet. Ze heeft er zelfs een nummer aan gewijd: “I Hate Chicago“. In de track somt ze alles op dat, volgens haar, het zo een slechte stad maakt. Ze heeft zodoende besloten het haar missie te maken om iedereen voor dit leed te behoeden. Nadat een aantal mensen “Fuck Chicago” hebben geroepen is de frontvrouw tevreden en kan de set worden vervolgd.

Voor het nummer “The Apology Song” wordt een akoestische gitaar omgehangen en krijgen gitarist Marc Jacob Hudson en drummer Atom Willard even een moment rust. De track is opgedragen aan de aanwezige ouders in de zaal en is geschreven voor de achtjarige dochter van Laura Jane Grace. Het blijkt een echte meezinger, waarbij veel mensen hun armen om elkaar heen slaan en zichtbaar genieten van de intense stem van de zangeres.

Met slechts een album op zak weet Laura Jane Grace and the Devouring Mothers net een uurtje te vullen vanavond. Desondanks is het, vooral voor Against Me!-fans, bijzonder om de zangeres op zo een nieuwe manier te ontdekken. Het eerste Nederlandse optreden van de band was misschien niet heel speciaal, maar het voelde net zo intiem als een volgepakte kroeg.

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist