maandag 21 oktober 2019
 

Geschreven door Sanne Paaij.

 

Left of the Dial 2019 is ontdekkingstocht dwars door de alternatieve muziekwereld

Op vrijdag 18 en zaterdag 19 oktober vond in Rotterdam voor de tweede keer Left of the Dial plaats. Het jonge showcasefestival presenteerde acts uit binnen- en buitenland uit alle hoeken van de alternatieve muziek. In tegenstelling tot vorig jaar, was er op de zaterdag tevens een dagprogramma. Er konden van tevoren, gratis, kaarten worden aangeschaft waarmee er gebowld of gevaren kon worden terwijl er Left of the Dial-bands op de achtergrond speelden. In slechts twee avonden stonden er ruim 50 bands op de planning en viel er dus meer dan genoeg te ontdekken!

Gedrukt tegen het plafond

Left of the Dial is een showcasefestival en dat betekent dat je in meerdere zalen terechtkan. Tevens betekent het dat je, als je genoeg wilt zien, genoeg beweging krijgt. Is het niet om van de ene naar de andere venue te lopen, dan is het wel omdat je in die venue simpelweg niet stil kan en wil staan. De ene na de andere jonge act blaast je namelijk omver zodra je binnenstapt. Vooral in het pand van de Christelijke studentenvereniging NSR is het knallen. De Duitse meiden van Jealous openen de venue met hun lo-fi garagepunk. Met hun zwarte latex outfits en idem kleurige glittermake-up trekken ze een volle zaal die duidelijk staat te genieten. In het gebouw zijn twee podia gemaakt, waarvan er een in de kelder is. Het plafond is dusdanig laag dat er geregeld mensen tegenaan gedrukt zitten. Zoals tijdens de Rotterdamse punkband Forbidden Wizards. Vanaf de eerste noot is de moshpit losgebroken en die stopt het eerstkomende halfuur ook niet meer. De band speelt zijn korte, snelle punknummers terwijl hij halve liters bier wegtikt. Later zal het uit Berlijn afkomstige Pabst eenzelfde soort feestje neerzetten. De kelder staat afgeladen vol en het publiek is gekomen om te dansen. Dit stokje wordt de volgende dag moeiteloos overgenomen door het Britse Cassels. De twee broers weten met slechts een drumstel, gitaar en heel veel effectpedalen een muur van geluid de kelder in te sturen. De moshpit is wild. Iets té wild blijkt, als een dronken jongeman tussen de drums van Loz Beck valt. De band is hierdoor genoodzaakt het nummer af te kappen. Zanger Jim besluit er iets van te zeggen, met applaus van de rest van het publiek als antwoord.

Geen reggae, wel humor

Een stukje verderop in de stad zitten de zalen V2_ en Worm vlakbij elkaar. Beide instanties huizen normaal gesproken kunst in alle vormen en maten en dienen dit weekend dus als muzieklocatie. De Amerikaanse band Deeper trekt een volle zaal in V2_ en dat is welverdiend. De stevige indiepop leent zich uitstekend om een dansje te doen. Op zaterdag zien we hier het Britse Dancehall. Zanger Timothy Smithen drukt de zaal op het hart dat ze, ondanks dat de naam het doet vermoeden, geen reggaemuziek spelen. Wat wel volgt is punk. En dan de vrolijke soort! Met veel humor en Brexit-grappen danst de band door de set heen. In Worm maken vooral The Sweet Release of Death en Imperial Wax indruk. De eerstgenoemde is van Rotterdamse aard en bracht onlangs zijn derde album uit. De band viert dat tijdens Left of the Dial. De zaal stroomt langzaam vol en de door bas gedragen noisepop is een heerlijk begin van de zaterdagavond. Imperial Wax trekt later die avond een volle zaal. De postpunk die het publiek voor zijn kiezen krijgt is indrukwekkend en blaast je met gemak omver. De Britten verlaten onder groots applaus het podium. Verder nog een eervolle vermelding voor Manisdron. De Japanse muzikant begint door een technisch probleem iets later dan gepland, maar weet het publiek in trance te brengen met zijn alternatieve techno.

Bowling With Bands

Op zaterdagmiddag is het tijd om een balletje te gooien. In een plaatselijk recreatiecentrum en bowlingbaan vindt Bowling With Bands plaats. Voor het randprogramma konden van tevoren kaartjes worden aangeschaft. Hiermee kan er vrij worden gebowld, een biertje worden gedronken en natuurlijk naar bands worden geluisterd. In de kantine van de bowlingzaal laat het Rotterdamse Sonndr eerst van zich horen. De duistere postpunk sleept je mee de diepte in, terwijl op de achtergrond het geluid van vallende kegels klinkt. De band zal ‘s avonds in een propvolle kelder van NSR staan, waarvoor zich al vroeg een rij vormt. Het Britse Ditz heeft zijn ‘normale’ show al gespeeld, op vrijdagavond in V11. De boze noisepunkband wist daar de boot, ja de venue is inderdaad een grote rode boot, bijna op zijn kant te leggen. Door het publiek zich aan de ene kant te laten verzamelen en dan de andere kant op te laten rennen, zwiept de boel heen en weer. Ook hangt zanger Cal tijdens het derde nummer al aan de trap om zich in het publiek te laten vallen. Deze chaos ontbreekt, logischerwijs, in de sportkantine. Waarschijnlijk heeft dit ook iets te maken met de kater van gisteravond. Toch weet Ditz hier ook erg veel indruk te maken. De duistere praatzang, gecombineerd met diepe baslijnen en een hoop vervorming dreunen nog lang door in je oren.

Binnenkomen met een knal

In Club Vibes, normaal gesproken een discotheek, is het vrijdagmiddag tijd voor The Pier. De vier Italianen staan voor een vrij lege zaal en nemen daarom zelf maar plaats op de vloer. Het podium is veel te klein voor de mannen, die helemaal opgaan in hun performance. De band mixt een hoop stijlen door elkaar, waar psychedelische rock en postpunk de boventoon hebben. De emotionele en explosieve band Cagework komt zaterdagmiddag keihard binnen. Letterlijk, want de band is pas drie minuten voor tijd gearriveerd in Rotterdam! Met ruim drie uur vertraging vanuit Engeland laten de mannen zich niet uit het veld slaan en trakteren de zaal op een potje stevige indierock, waardig genoeg om mee te brullen. In Rotown trekt de uptempo postpunk van het Nederlandse Global Charming geen volle zaal. Ruimte genoeg om lekker te dansen dus! De jonge band bestaat nog maar anderhalf jaar en past prima in het Left of the Dial-straatje. Canadese band Deliluh maakt het als afsluiter van de vrijdag een stuk spannender. Nog steeds is het niet erg druk in Rotown, maar de laatste band van vanavond trekt zeker bekijks. De met poëzie gemixte postpunk sleept je nog even mee voordat het tijd is om richting bed te gaan.

Moshen op het water

Zaterdag is het op V11 nogmaals tijd om de boot flink te laten schudden, tijdens Lumer. De moshpit gaat flink los tijdens deze laatste band van de avond. De postpunkers geven het schip een flink pak rammel en buiten hoor je letterlijk het gekraak van de touwen. Iets eerder op de avond staat in Rotown Rotterdams eigen Rats on Rafts. De band heeft in de afgelopen tien jaar bekendheid vergaart tot ver buiten de Maasstad en bewijst vanavond maar weer één van de beste postpunkbands van ons land te zijn. De zaal heeft het hele weekend nog niet zo vol gestaan als nu. Zelfs niet tijdens de afsluiter van het festival: The Mystery Lights. De opzwepende sound van de Amerikanen leent zich perfect om nog een laatste feestje te vieren. Er wordt flink gedanst op de garagerock en er ontstaat af en toe een gezellige moshpit. Dat de muziek zich daar niet helemaal voor leent deert vanavond niet. Het Left of the Dial publiek perst alle laatste druppels energie uit zijn lichaam en taait na de toegift dan ook snel af. Het is mooi geweest!

Left of the Dial 2019 was een bijzondere ontdekkingsreis, waarbij tot in de puntjes op de details werd gelet. Naast de prachtige venues, was er een heuse merchandise store in een plaatselijke kledingzaak en leek de hele stad omgedoopt tot alternatieve-muziekhoofdstad. Alle lof voor de organisatie en op naar volgend jaar!

Deel dit bericht met je vrienden op WhatsApp:

Laat een reactie achter:


Spotify playlist