maandag 13 december 2021
 

Geschreven door Tom Duteweert.

 

Like Pacific verandert gelukkig weinig op “Control My Sanity”

De Canadeze (pop)punkers van Like Pacific brengen met “Control My Sanity” hun derde studio album uit. Tijdsgenoten Neck Deep, State Champs, en Knuckle Puck zijn inmiddels geëvolueerd naar een wat meer poprock geluid. Volgt Like Pacific die trend of blijven ze doen waar ze bekend mee zijn geworden?

Dat het onofficiële motto van Like Pacific “stay pissed” is, is op het nieuwe album “Control My Sanity” nog steeds goed hoorbaar. Zanger Jordan Black schreeuwt en zingt zijn teksten nog steeds over energieke en rauwe instrumentalen. Het beste voorbeeld hiervan is albumopener en leadsingle “Ketamine Jesus”, die je dan ook goed voorbereidt op de rest van het album. Het geschreeuwde “I’m finally free”, de wardrums zonder cymbalen en de harde en energievolle refreinen maken dit gewoon een van de beste en hardste poppunk singles van het afgelopen jaar. Zeker even luisteren deze track!

De plaat dendert voort op dezelfde manier. “Love Them and Leave Them”, “Control My Sanity” en “Waste of Breath” zijn alle drie typische Like Pacific tracks die je uitnodigen om lekker mee te schreeuwen. Tegelijkertijd is er genoeg variatie. Vooral de bridge van “Love Them and Leave Them” en de half-time drums in delen van “Waste of Breath” zorgen voor leuke variaties. Bij elk modern poppunkalbum weet je dat er ongeveer halverwege een wat rustiger nummer of ballad staat. Dat is op deze plaat met “Waste of Breath” ook het geval. Het is een nummer met een aantal leuke gitaarriffjes en door elkaar heen gezongen teksten. Het bereikt het doel om de energie op te breken maar zoals gezegd is het wel wat voorspelbaar.

Op “Adored” is een harde en interessante breakdown te horen. Tussen de sterke refreinen in speelt Like Pacific een bridge waarin hij in elke maat wat anders doet, waarbij je niet stil kan blijven zitten. Echt een moshpit momentje! Helaas duurt het vervolgens net iets te lang voor de band het refrein weer in knalt. “Fail to Speak” heeft een simpele maar effectieve gitaarriff, maar valt vooral op door de leuke leadpartij. Zoals op heel “Control My Sanity” zijn ook hier de refreinen groots, energiek en ontzettend meezingbaar en met de juiste intensiteit.

Rest in the Dirt” is ook een wat rustiger nummer. Samen met “Waste of Breath” is dit het meest bedaarde nummer in de Like Pacific discografie. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat zanger Jordan Black niet alsnog de stembanden aan het werk zet! Gezien de depressieve teksten, waarin Black zich afvraagt wat zijn nalatenschap zal zijn, is dat een goede stilistische keuze. Albumafsluiter “Time Won’t Heal” start met een intrigerend gitaarriedeltje en is in zijn geheel een ander soort nummer dan we van de band gewend zijn. Het is nog steeds rauw en hard op plekken, maar de gitaarleads nemen een wat grotere rol. Het is een nummer dat je doet afvragen wat de toekomst inhoudt voor de band.

Tien liedjes en een klein halfuur later, weet je dat Like Pacific nog altijd klinkt zoals ze hebben geklonken. “Control My Sanity” had ook in 2014 kunnen uitkomen, en dat is zeker niet negatief bedoeld. Is dat een teken van gebrek aan ambitie of durf? Zijn tijdsgenoten hebben die stap wel gemaakt, dus je zou het ook juist andersom kunnen zeggen: de band blijft als een van de weinigen zichzelf. Dat is helemaal prima want “Control My Sanity” is gewoon een sterke toevoeging aan het genre.

Beoordeling: 7,5/10
Releasedatum: 3 december 2021
Label: Pure Noise Records

Laat een reactie achter:

Zoeken…
Nieuwste alternatives