vrijdag 16 april 2021
 

Geschreven door Maurits Neelis.

 

Liquid Tension Experiment maakt verwachtingen waar op “Liquid Tension Experiment 3”

Na meer dan twintig jaar is het wachten eindelijk voorbij: Liquid Tension Experiment komt met zijn derde album: “Liquid Tension Experiment 3”. Drie van de vier bandleden zijn of waren eerder deel van de legendarische progressieve metalband Dream Theater, dus we mogen spetterend instrumentaal werk verwachten op het nieuwe schijfje.

De band verspilt geen seconde. De openingstrack “Hypersonic” begint snel, chaotisch en indrukwekkend. De leden van Liquid Tension Experiment laten hun bekwaamheid horen met complex en progressief werk. Het is alsof alle instrumenten tegelijk een solo hebben. Een gewaagde zet om het album zo intens te beginnen, maar het maakt wel direct indruk. De mannen lijken zo een belofte te maken: zet je maar schrap voor dit album! De rest van dit nummer zit in ieder geval helemaal goed. De volle acht minuten laat het je versteld staan. Je verveelt je geen seconde!

Het tweede lied, “Beating the Odds”, heeft een andere stemming. “Hypersonic” klonk duister en gepanikeerd, terwijl dit nummer juist opgewekt klinkt. Dat komt onder andere door de keyboardsolo van Jordan Rudess, die we al in het begin te horen krijgen. Die wordt opgevolgd door een gitaarsolo met dezelfde stemming. De beide solo’s zijn niet bijzonder indrukwekkend, maar passen wel goed bij de sfeer van het nummer. Daarnaast maakt de band hier duidelijk dat veel en snel noten spelen niet altijd nodig is om te verrassen. Dat kan ook ‘gewoon’ door een nummer grotendeels in 7/4 te schrijven, zoals Liquid Tension Experiment hier doet. Dat draagt bij aan het eigen karakter van “Beating the Odds”. Maar de liefhebber van ‘veel en snel noten spelen’ hoeft niet teleurgesteld te zijn, want later in de track hebben keyboardist Rudess en gitarist John Petrucci nog een paar te gekke solo’s.

In “Liquid Evolution” neemt de band even een stapje terug en krijgen we meer atmosfeer. Vooral het keyboard doet hier veel werk; voor de rest is het een chill nummer. De basgitaar speelt een relaxed lijntje en ook drummer Mike Portnoy houdt zich in. Zo’n pauze hadden we wel even nodig. Direct daarna schiet Liquid Tension Experiment alweer het volgende nummer in: “The Passage of Time”. Het opent met een heerlijke riff die je direct op scherp zet door de opvallende stiltemomenten tussendoor. Hoewel dit lied meer dan genoeg solo’s heeft, zijn het de riffs die in dit nummer eruit springen. Ze zijn duister en goed gecoördineerd, en weten “The Passage of Time” zo tot een samenhangend geheel te maken.

“Liquid Tension Experiment heeft het beste voor het laatst bewaard!”

Toch is het niet alleen maar feest op dit album. Dat horen we op “Chris & Kevin’s Amazing Odyssey”. Op deze track maakt het keyboard verschillende geluiden, en doen de drums dat zo af en toe ook. De drums willen zich soms zelfs tot een duidelijk ritme verheffen. Het valt echter amper ‘muziek’ te noemen – laat staan een ‘Amazing Odyssey’. Als je het keyboard zou weglaten, heb je een lekkere drumsolo om naar te luisteren. Maar doordat het keyboard er wel bij is, heb je irritante geluiden met een drumritme op de achtergrond. Zonde.

“Rhapsody In Blue” is al een stuk beter. Het opent traag met instrumenten die elkaar afwisselen. Maar na dat intro barst er een bombastisch, haast theatraal, stuk los. Die stukken wisselen af met meer duistere, progressieve riffs. Dit nummer varieert telkens in stemming, maar laat bepaalde motieven terugkeren. Daardoor klinkt het toch vertrouwd in de oren. Het klinkt zo goed dat je bijna zou vergeten dat dit nummer eigenlijk een compositie van George Gershwin is, en bedoeld is voor een solopianist tezamen met een jazzband! Liquid Tension Experiment heeft dit werk meesterlijk aan weten te passen naar zijn eigen genre.

De laatste twee tracks van het album zijn “Shades of Hope” en “Key To the Imagination”, die mooi in elkaar overgaan. “Shades of Hope” is een nummer gedreven door piano en een rustige gitaarsolo. Het is haast magisch, waardoor je even de tijd vergeet. Met die rustige sfeer opent “Key To the Imagination”. Opnieuw zijn daar de piano en de gitaar, maar dit keer klinkt het wat lethargisch. De drums en basgitaar komen er na een tijdje bij. Het zijn ook juist die twee instrumenten die het einde van de rust inluiden met een funky riff. Het pakt je gelijk. Het is heerlijk progressief, en dat geldt voor het hele nummer. Liquid Tension Experiment heeft het beste voor het laatst bewaard!

De mannen in Liquid Tension Experiment zijn in de afgelopen twintig jaar zeker niet vergeten hoe je een goed album maakt. “Liquid Tension Experiment 3” is een must-listen voor elke liefhebber van progressieve metal – of gewoon voor liefhebbers van donders goed instrumentaal werk.

Beoordeling: 9/10
Releasedatum: 16 april 2021
Label: Inside Out Music

Laat een reactie achter:

Spotify playlist