donderdag 24 januari 2013
 

Geschreven door Nylo de Meijer.

 

Live review: Asking Alexandria in de Melkweg

Op dinsdag 22 januari 2013 stond de Engelse metalcore helden van Asking Alexandria als hoofdact op het podium in de Amsterdamse Melkweg. Op 27 januari 2012 stonden zij ook in de Melkweg, maar toen in de Oude zaal, nu in The Max, die goed gevuld was. De avond werd geopend door Betraying The Martyr. Betraying The Martyr begon te vroeg, waardoor veel fans dit optreden hebben gemist. Vervolgens kwamen de zwaar beschilderde mannen van Motionless In White de planken opgelopen die na hun optreden plaats maakten voor While She Sleeps.

’s Middags stonden de echte fans al in de vrieskou te wachten in de rij zodat zij een plekje voor aan het podium konden bemachtigen. De diehard fans stonden er al in de vroege middag uurtjes. Omdat wij van Smash Press Danny Worsnop (frontman van Asking Alexandria) moesten interviewen, hebben wij de hele eerste band gemist en kunnen wij jullie daar dus niets over vertellen. Alleen dat de fans van Betraying The Martyr enorm teleurgesteld waren dat de band 15 minuten te vroeg begon, met een 25 minuten durende set.

Wij kwamen binnen toen Motionless In White al druk bezig was, de sfeer zat er goed in. De mannen stonden energiek op de planken en werden gesteund door een zeer professionele lichtshow. Zanger Chris “Motionless” Cerulli was erg in zijn nopjes met zijn eigen optreden. Na een aantal nummers lacht hij met voldoening. Dit was niet geheel terecht, want de clean zang viel erg tegen. Dit werd wel goed gemaakt door zijn krijsend goede high screams. De bekende nummers zoals “Black Damask” en “Immaculate Misconception” werden heel goed ontvangen, wat zij ook heel goed deden. Deze twee nummers waren ongeveer het einde van hun set. Naarmate het einde naderde, werden de prestaties van deze heren beter.

Van While She Sleeps had ik, zonder geldige reden, niet heel veel verwacht. Hun energieke optreden kwam als een vuist je gezicht in, wat mijn eerdere verwachtingen helemaal deed wegvagen. De energie die While She Sleeps in zich had, werd overgenomen door hun fans, die geen enkel moment stil hebben gestaan en nu waarschijnlijk ook geen stem meer over hebben. Op het moment dat Lawrence Taylor iets vroeg, gebeurde het ook. “When this song kicks in, I want everyone jumping!” wat dus ook massaal door The Max gedaan werd. Amsterdam was een kleine aardbeving rijker. Uiteindelijk was de energie van Taylor ook op, wat duidelijk aan zijn gezicht af te lezen was, maar niet aan zijn optreden. Hij begon het laatste nummer met “This is our last song, two three go!“ wat er binnen 0.5 seconden uit was. Ook was dit nummer alleen “for the people who can sing the words.” Het grootste minpuntje van While She Sleeps is toch wel de tweede zang, die er niet zoveel van bakte. While She Sleeps was een geweldige opener voor Asking Alexandria.

Origineel kwam de hoofdact niet op. Één voor één kwamen de leden van Asking Alexandria het podium op. Kalm en vol voldoening glimlachten zij naar hun publiek. Na een paar nummers gaat zanger Danny Worsnop het podium af wegens te veel pijn. Na zijn kleine onderbreking was Worsnop met vlagen energiek. Zijn clean zang was slecht, teleurstellend slecht en de screams waren soms verbazingwekkend goed. Alle nummers die gespeeld werden, werden met een niet stoppende moshpit ontvangen. Bij “Not The American Average” zingt Ben Bruce zijn hoge zang niet live. Overigens wordt er gespeculeerd dat alleen de drums live waren. Persoonlijk denk ik dat alles, op dit stuk van Bruce na, wel live was. Instrumentaal gezien lieten zij zien dat het makkelijk kàn zijn om met een bungelhoofd te spelen. Sommige uithalen van Worsnop vielen vies tegen, maar de achterlijk goede scream waarin hij zong “You stupid fucking bitch!” kwam er vol agressie en overtuiging uit, dit was ook direct zijn beste prestatie van de avond. De moshpit bloedde dood toen Worsnop vroeg om mee te zingen met “Someone, Somewhere”, wat ook door iedereen gedaan werd. Vanaf hier was de energie van de zanger erg ver te zoeken. Het einde van de set naderde en er was nog geen Wall of Death gekomen, waar eindelijk verandering in kwam. De hele avond was Worsnop erg seksistisch en begon hun laatste nummer met “this is our last song and then I get my dick sucked”. Blijkbaar werd er niet veel rekening gehouden met de jongere fans. Wat ook wel bleek uit het feit dat er whiskey over de eerste rij met jonge fans gegooid werd.

Laat een reactie achter:

Zoeken…
Nieuwste alternatives